หมายเหตุผู้แต่ง: โปรดอ่านบทเสริม 'โปรดอ่านก่อนเริ่มอ่านบทแรก' ก่อนเริ่มอ่านนะครับ
ขอบคุณครับ~~
...
"ปี๊น! ปี๊น!"
*เสียงยางเสียดสีพื้น*
*เป๊ง!*
คนขับพยายามเหยียบเบรก แต่มันสายเกินไปแล้ว เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะมีชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมาตรงหน้ารถบรรทุกบนถนนที่โล่ง
"อ๊าก! คุณพี่รถบรรทุก แม้ฉันจะเคยขอให้คุณชนฉันในคอมเมนต์บางครั้ง แต่นั่นก็แค่คิดว่ามันจะทำให้ฉันดูตลกและเท่เท่านั้น... คุณไม่จำเป็นต้องจริงจังขนาดนั้น..."
"เหี้ย! แสบจัง!"
นักซ์ ชายวัย 35 ปีผู้ถูกรถบรรทุกชน รู้สึกทั่วร่างกายไหว้แปลบปลาบด้วยความปวด ไม่นานร่างกายของเขาก็ล้มลงกับพื้นอย่างหมดแรง ตาของเขาหนักอื้อ พยายามอ้าตาไว้แต่ก็ทนไม่ไหว และในไม่ช้า สติสัมปชัญญะของเขาก็จางหายไป
…
"ฮึด!" ร่างของนักซ์สะดุ้งเฮือกเมื่อตื่นขึ้น
"ฝันร้ายจัง..." เขาถอนหายใจ หน้าผากยังเต็มไปด้วยเหงื่อ แต่ทันใดนั้นเขาก็ขมวดคิ้ว
"ที่ไหนนี่..." เขามองไปรอบๆ และพบว่าตัวเองอยู่ในห้องที่ไม่คุ้นเคย
ต่างจากห้องทั่วไปที่สร้างจากปูนและอิฐ ห้องนี้สร้างจากไม้ แม้จะสะอาดอยู่ แต่จากเครื่องเรือนก็เห็นได้ชัดว่าสภาพความเป็นอยู่ของคนที่อาศัยอยู่ในห้องนี้คงไม่ได้ดีนัก
แน่นอนว่านักซ์ไม่มีเวลาจะคิดเรื่องพวกนี้ เพราะเขากำลังตื่นตระหนกอยู่แล้วจากสถานการณ์แปลกประหลาดนี้
'ถูกลักพาตัวหรือเปล่า?
ไม่ มันไม่สมเหตุผล ไม่มีใครมาลักพาตัวฉันหรอก เพราะฉันไม่มีค่าอะไรเลย ไม่มีสาระ...
เดี๋ยวจะไหน แปลว่ามันไม่ใช่ฝัน และฉันโดนรถบรรทุกชนจริงๆ?'
เขาคิดถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่อาจนำไปสู่สถานการณ์ปัจจุบันได้ เขายกมือขึ้นจับหน้าผากและสัมผัสได้ถึงก้อนแปลกๆ ที่หัว
'มีคนช่วยฉันไว้?
อืม คงเป็นแบบนั้น...
แย่แล้ว คงต้องจ่ายค่าโรงพยาบาล ฮ่ะ... ถ่ารู้อย่างนี้ก็จะซื้อประกันสุขภาพไว้ตั้งแต่แรก...'
นักซ์ร้องไห้ในใจ คิดวิธีจ่ายค่ารักษาพยาบาลต่างๆ และพร้อมจะบอกลาเกมและนิยายทุกอย่างในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า เพราะเขาคงต้องทำงานล่วงเวลา
ทว่าอยู่ๆ เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ธรรมดา
เพราะความสับสนทั้งหมด เขาอาจไม่ได้สังเกตเรื่องนี้มาก่อน แต่ตอนนี้เมื่อคิดอย่างชัดเจน มือของเขาขาวและเล็กกว่าเดิม เขามองลงไปและเห็นว่าตัวเองสวมเสื้อผ้าที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากที่เคยใส่
เขาจับหน้าตัวเองและพบว่าเคราหายไปหมดแล้ว และใบหน้าก็รู้สึกเปลี่ยนไปจากเดิม...
รอก่อน...