เขาจับหน้าตัวเองและพบว่าเคราหายไปหมดแล้ว และใบหน้าก็รู้สึกเปลี่ยนไปจากเดิม...
รอก่อน...
ทันใดนั้น ทฤษฎีใหม่ทั้งหมดผุดขึ้นในหัวของเขา และความตื่นเต้นแปลกประหลาดเกิดขึ้นในใจ
'เฮะๆ นี่คือสิ่งที่ฉันคิดหรือเปล่า?'
เมินความปวดที่รู้สึกได้ เขาวิ่งอย่างรวดเร็วไปที่ประตู และเมื่อเปิดออก เขาก็สูดหายใจเข้าลึก ดวงตาเป็นประกายสว่าง รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นบนใบหน้า
"ใช่เลย! มันคือสิ่งที่ฉันคิดแน่นอน!" เขาร้องออกมา
อากาศต่างไป ทิวทัศน์ต่างไป ไม่ต้องสงสัยเลย เขาอยู่ในอีกโลกหนึ่ง
"ฮ่าฮ่าฮ่า! ฉันทะลุมิติแล้ว!"
"คุณพี่รถบรรทุก เพื่อนรัก! ฉันจริงจังมากตอนที่บอกว่าอยากให้คุณชนฉันนะ! ฮ่าฮ่าฮ่า!" เขาหัวเราะก๊าก และหลังจากสูดหายใจเข้าอีกครั้ง เขาก็กลับเข้าห้องและนั่งลงบนพื้นด้วยสีหน้าตื่นเต้น
"ตามบทแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาที่พลังโกงของฉันจะปรากฏตัวแล้วใช่มั้ย!?" ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นขณะรอพลังโกงปรากฏขึ้น
…
5 นาทีผ่านไป...
...
10 นาทีผ่านไป...
...
30 นาทีผ่านไป...
ความตื่นเต้นของเขาเริ่มลดลง...
พลังโกงของเขาไม่ปรากฏ...
"อะไรก็ได้... ไม่เป็นไร พลังโกงบางตัวชอบแกล้งความรู้สึกของพระเอก และจะปรากฏตัวตอนพระเอกเป็นอันตราย... ใช่ คงเป็นแบบนั้นแน่ๆ..." คิดไปคิดมา เขาก็มองไปรอบๆ และสายตาไปหยุดที่ก้อนหินคมๆ ที่อยู่บนพื้น
โดยไม่ลังเล เขาหยิบก้อนหินขึ้นมาแล้วแทงเข้าที่ท้องของตัวเอง
…หรือไม่ก็ไม่ได้ทำ
"ไม่เอา ไม่ๆ ไม่ๆ ไม่ๆ ไม่เอา! ไม่ทำ!"
"ฉันทำร้ายตัวเองตามเรื่องจินตนาการไม่ได้นะ มันไม่สมเหตุผลเลย
ไม่ใช่ว่าฉันกลัวหรืออะไรนะ... มันแค่ไม่คุ้มกับการเสี่ยง... ฮ่า..."
เขาเอาตัวเองออกมาและตัดสินใจรอต่อไปอีกสักหน่อย
…
เวลาผ่านไป ไม่มีอะไรเกิดขึ้น...
ในที่สุด นักซ์ก็ยอมแพ้ที่จะรอพลังโกง
'อย่างที่คาดไว้ โชคไม่เคยเข้าข้างฉันหรอก...'
...
'คุณพี่รถบรรทุก คุณไม่ควรจริงจังกับคอมเมนต์ของฉันนะ...'
เขาถอนหายใจยอมรับชะตากรรมและตัดสินใจหาทางใช้ชีวิตปกติอีกครั้ง
สายตาของเขาไปหยุดที่กระจกเล็กๆ ในมุมห้อง เขาเดินไปหามัน และเมื่อมองเงาสะท้อนของตัวเอง เขาก็สบถ
"เหี้ย! ฉันหล่อจัง!"
เขาทิ้งความคิดเรื่องการใช้ชีวิตปกติทิ้งไปทันที
"ได้เลย ฉันจะเป็นนักศิลปะและหาแม่สปอนเซอร์มาดูแลฉัน! เย้!"
การตัดสินใจทันที!