3 ชั่วโมงต่อมา นักซ์ลุกขึ้นยืนแล้วยืดเส้นยืดสาย
เขาเหลือบไปมองเตียงและเห็นหญิงสาวสวยสองคนนอนอยู่บนนั้นด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้านักซ์ เขาเดินไปหาสไกล่า ขยับปากใกล้หูเธอแล้วกระซิบ
“นายยังไม่เหนื่อยใช่ไหม? ไปอีกรอบกันไหม?”
แทนที่จะตอบ สไกล่ากลับกลิ้งหนีแล้วทำปากจู๋
“ฮ่าฮ่า~” นักซ์หัวเราะออกมาก่อนจะจูบหน้าผากเธอ
‘อู๊วว...ทำไมนายยังไม่เหนื่อยอีก?’ จู่ๆ นักซ์ก็ได้ยินเสียงสไกล่าในหัว เธอเหนื่อยเกินกว่าจะพูดอะไรเลยใช้การเชื่อมต่อของ [Harem Seal's] คุยกับเขา
‘ความลับ’ นักซ์ตอบกลับด้วยวิธีเดียวกัน
สไกล่าค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาเล็กน้อย และเมื่อเห็นรอยยิ้มน้อยๆ บนใบหน้าเขา เธอก็หลับตาลง
‘ฉันจะไม่แกล้งนายอีกแล้ว...’ เธอพึมพำ
‘โอ้ นายแกล้งฉันตอนไหนก็ได้นะที่รัก แค่เตรียมรับผลที่ตามมาไว้ด้วย’ นักซ์ตอบกลับแล้วหัวเราะเบาๆ
จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นรอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้าหวานของสไกล่าแล้วเธอก็พยักหน้า
‘งั้นฉันจะแกล้งนายให้มากขึ้น’
นักซ์ยิ้มแล้วเดินจากไป
เลนหลับไปแล้ว สาวคนนั้นครางดังกว่าปกติวันนี้ ราวกับว่าเธอไม่มีข้อจำกัดอะไรเลย
แน่นอน ยิ่งเธอครางมากเท่าไหร่ นักซ์ก็ยิ่งพอใจและเคลื่อนไหวเร็วขึ้นเท่านั้น
เพราะแบบนี้ เลนเลยเหนื่อยกว่าปกติและเข้าสู่ดินแดนแห่งความฝันทันทีหลังจากถึงจุดสุดยอดครั้งที่ 6
ในที่สุดนักซ์ก็ออกจากห้องแล้วเดินไปที่ห้องน้ำ
วันนี้เขาพอใจมากจริงๆ
เริ่มจากเฟลเบอร์ตา แล้วก็สไกล่ากับเลน เขาถึงจุดสุดยอดหลายครั้งในวันนี้ แต่ก็ยังไม่เหนื่อย
[ชื่อ: นักซ์ เลียนเดอร์]
[อายุ: 18]
[การบ่มเพาะมานา: Master.]
[การบ่มเพาะร่างกาย: Master.]
[พรสวรรค์: ปานกลาง]
[เลเวล: 31]
[HP: 810/810]
[MP: 580/580]
[STR: 83]
[AGL: 93]
[VIT: 81]
[STM: 86 --> 120]
[INT: 58 --> 80]
[DEF: 80]
[คะแนนว่าง: 159 --> 103]
ใช่แล้ว ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจไม่ทำตัวขี้เหนียวและใช้คะแนนว่างบางส่วน
ตอนแรกเขาอยากทำให้ผู้หญิงของเขาพอใจเลยเพิ่มความแข็งแกร่ง แต่แล้วก็สังเกตว่าความฉลาดของเขาต่ำจนน่าขันเลยเพิ่มมันด้วย
ตอนนี้เขามั่นใจมากว่าผู้เชี่ยวชาญระดับ King จะมองไม่เห็นเขาถ้าเขาใช้ [Conceal]
ถึงจะไม่แน่ใจว่าสามารถสังหารผู้เชี่ยวชาญระดับ King ได้หรือไม่ แต่อย่างน้อยก็หนีได้
เขายังอยากใช้คะแนนว่าง 10 คะแนนเพื่อเรียนรู้เกี่ยวกับนักซ์คนเก่า แต่ก็เลื่อนออกไปก่อน
ตอนนี้เขามีเรื่องสำคัญต้องทำ
เรื่องสำคัญมากๆ
เมื่อคิดถึงสิ่งนั้น นักซ์ก็ยิ้มก่อนจะเข้าไปในห้องน้ำและอาบน้ำผ่อนคลายยาวนาน
…
30 นาทีต่อมา นักซ์เดินออกจากห้องน้ำ ใส่เสื้อผ้า และเริ่มเดินไปรอบๆ คฤหาสน์ ทันใดนั้นสายตาของเขาก็ไปสะดุดกับชายที่คุ้นหน้า
เขาเร่งฝีเท้าและเรียก
“ไง โจยับ เป็นไงบ้างเพื่อน?”
โจยับที่กำลังเดินไปเรื่อยเปื่อยอยู่กับตัวเอง หันมามองว่าใครเรียกเขาด้วยท่าทางไม่เคารพ แต่ทันทีที่สายตาตกบนนักซ์ ใบหน้าเขาก็กระตุก
“มีอะไรนักซ์?” เขาถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ไม่มีอะไร แค่สงสัย ปกติไม่ค่อยเห็นนายเดินเล่นบ่อยๆ”
“วันนี้คุณหญิงเฟลเบอร์ตาไม่ได้มาที่สำนักงานด้วยเหตุผลบางอย่าง ผมก็เลยมีเวลาว่าง” โจยับตอบ
“โอ้? เธอไม่บอกนายเหรอ? อ่า เธอคงลืม เธออยู่กับฉันและกำลังยุ่งอยู่ตอนนี้ นายถือว่าวันนี้เป็นวันหยุดก็ได้”
“ผมขอรู้ได้ไหมว่าตอนนี้เธอกำลังทำอะไร?” โจยับถาม
รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาของนักซ์ขณะพึมพำ “เฟลกำลังพักผ่อน เธอเหนื่อยหลังจาก...หลังจากทำงานหนัก...”
ริมฝีปากโจยับกระตุก
เขาไม่ใช่คนโง่
เขารู้ว่า 'งานหนัก' แบบไหนที่เธอทำ
ส่วนเรื่องที่นักซ์เรียกเธอว่าเฟล เขาก็ชินแล้ว
แต่เขาก็ยัง不敢相信การเปลี่ยนแปลงที่เห็นด้วยตาตัวเอง จาก ท-ท่านหญิงฟ-เฟลเบอร์ตา เป็น ท่านหญิงเฟล เป็น เฟล เด็กคนนี้ทำได้ภายใน 2 เดือน...
‘ฮ้าอาห์...’ โจยับถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า
เขาทำอะไรไม่ได้
“ฮ้าอา...นายเปลี่ยนคุณหญิงเฟลเบอร์ตาไปจริงๆ เมื่อก่อนเธอขยันมาก...” โจยับพึมพำ
“โอ้ เธอขยันมากใช่แล้วล่ะ~” นักซ์พึมพำ แต่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ความหมายแฝงของคำพูด
“อ้อ ว่าแต่ เมื่อวานฉันได้ยินว่ามีนักฆ่าโจมตี” จู่ๆ ใบหน้าโจยับก็จริงจังและโค้งคำนับ
“นักซ์ เลียนเดอร์ ผมซาบซึ้งมากที่นายช่วยคุณหญิงเฟลเบอร์ตาและจัดการนักฆ่าเหล่านั้น ผมจะจดจำบุญคุณนี้ไว้ในใจ”
นักซ์ประหลาดใจกับการกระทำกะทันหันของเขา
ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับสจ๊วตโจยับไม่ได้ราบรื่นตั้งแต่แรก แต่พอเห็นเขาวางทิฐิและโค้งคำนับต่อหน้า นักซ์ก็รู้ว่าชายคนนี้ภักดีแค่ไหน
รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้าขณะพึมพำ
“สจ๊วตโจยับ ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าใครอยากทำร้ายเฟลของฉัน ต้องผ่านศพฉันไปก่อน กรุณาเงยหน้าขึ้น”
โจยับเงยหน้าขึ้นและรอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้า
“อีกอย่าง เฟลเบอร์ตาไม่ได้อ่อนแออย่างที่นายคิด”
รอยยิ้มของโจยับกว้างขึ้นและเขาพยักหน้า
“จริงด้วย ตอนนี้เธอเป็นผู้บ่มเพาะระดับ Advance... เธอไม่ได้อ่อนแอเลย...” โจยับพึมพำด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ดวงตาเขาชุ่มเล็กน้อย
“อา นักซ์ ผมนึกขึ้นได้ว่ามีธุระ ขอตัวก่อน”
พูดจบโจยับก็เดินจากไป
‘ไวเคานต์อัลเวย์ ลูกสาวของท่านหาผู้ชายที่คู่ควรกับเธอได้แล้ว... ท่านวางใจได้แล้ว...’
น้ำตาไหลอาบตาสจ๊วตโจยับขณะนึกถึงพ่อของเฟลเบอร์ตา ไวเคานต์อัลเวย์
วันนี้โจยับมีความสุขจริงๆ
นักซ์ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในหัวโจยับ แต่ความเคารพที่เขามีต่อโจยับเพิ่มขึ้นมากหลังจากเหตุการณ์นี้
จากนั้นเขาก็หยิบหนังสือสกิล [Wind Walk] ออกมา เข้าไปในสวน และเริ่มฝึกฝนสกิลที่เพิ่งได้มา