ผู้เขียน: บทนี้อาจทำให้ผู้อ่านบางคนรู้สึกขมปาก ขออภัยล่วงหน้าด้วย
ข้ามได้เลยถ้าอยาก จะวางสรุปไว้ในคอมเมนต์ให้
...
เช้าวันต่อมา นักซ์ตื่นขึ้นมาพร้อมไธรานอนหลับอยู่บนอกของเขา ด้วยความที่เธอเป็นมือสังหาร ร่างกายจึงเบามาก และจากท่าทางการนอน นักซ์รู้สึกเหมือนเธอเป็นแมวเลย
เขายื่นมือไปหาเส้นผมที่นุ่มลื่นของเธอแล้วเริ่มลูบเบาๆ
"มมม์" รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้าของไธราขณะที่เธอขยับตัวน่ารักๆ แล้วหาท่านอนที่สบายขึ้น
นักซ์หัวเราะในใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่ามือสังหารที่ดูเย็นชาคนนี้จะมีด้านน่ารักแบบนี้ซ่อนอยู่
มันช่างน่าประหลาดใจมาก
แน่นอนว่าเขายินดีต้อนรับเซอร์ไพรส์แบบนี้ด้วยแขนกางรับ นักซ์จึงลูบผมเธอต่อไปแล้วเรียก
'สเตตัส'
หน้าจอที่แสดงข้อมูลของเขาปรากฏขึ้นตรงหน้า
[ชื่อ: นักซ์ ลีแอนเดอร์]
[อายุ: 18]
[การบ่มเพาะมานา: Master]
[การบ่มเพาะร่างกาย: Master]
[พรสวรรค์: Medium]
[เลเวล: 33 --> 35]
[HP: 890/890]
[MP: 840/840]
[STR: 87-->91]
[AGL: 97-->101]
[VIT: 85-->89]
[STM: 124-->128]
[INT: 82-->84]
[DEF: 84-->88]
[คะแนนว่าง: 109-->115]
'115 คะแนนว่างเหรอ...'
นักซ์คิดในใจ แล้วมองลงล่าง ใต้หน้าจอสเตตัส มีหน้าจออีกอันที่แสดงข้อความอื่นอยู่
[ตรวจพบเศษความทรงจำ ต้องการดึงข้อมูลหรือไม่?]
[ค่าใช้จ่าย: 10 คะแนนว่าง]
[Y/N]
'ทำไหมดีนะ?'
นักซ์ตั้งคำถามในใจ แล้วไม่นานก็เลิกคิดและถอนหายใจ
เขาเชื่อมั่นว่าความทรงจำนี้คงไร้ประโยชน์ เพราะถ้าเจ้าของร่างเดิมรู้อะไรที่เป็นประโยชน์กับตัวเขาตอนนี้ได้ ก็ต้องเป็นคนสำคัญ ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่ใช่แน่ๆ
คนนั้นแทบไม่มีจะกินอยู่แล้ว
อย่างไรก็ตาม แม้จะเชื่อว่าเจ้าของร่างเดิมไร้ประโยชน์ แต่ก็มีอย่างหนึ่งที่ยังคอยกวนใจนักซ์อยู่
เจ้าของร่างเดิมปฏิเสธไวเคาน์ต์
พลเมืองธรรมดาไม่ใช่ทุกคนที่กล้าทำแบบนั้น
ดังนั้น มันคุ้มที่จะลองดู
'ช่างมัน แค่เลเวลอัปอีกไม่กี่ครั้งก็ได้คะแนนมาแล้ว แค่คะแนนว่างเท่ากับการเลเวลอัป 4 ครั้ง ถ้าความทรงจำมันไร้ประโยชน์ก็ช่างมัน'
นักซ์ตัดสินใจแล้ว
'ได้เลย ทำมัน'
นักซ์พยักหน้ากับตัวเองแล้วกด yes
ทันใดนั้น ทัศนียภาพรอบตัวเปลี่ยนไป และเขาก็ปรากฏตัวอยู่กลางท้องฟ้ายามค่ำคืน
"อูวววห์! อูวววห์!"
นักซ์มองไปรอบๆ แล้วได้ยินเสียงร้อง เขามองไปทางเสียงและเห็นคนสองคนอุ้มเด็กที่กำลังร้องไห้อยู่ พวกเขาเดินเข้าไปในสถานที่ที่ดูเหมือนสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแล้วมอบเด็กทารกให้กับผู้ดูแลที่นั่น
"พวกเราพบเด็กคนนี้หน้าบ้าน ไม่รู้ว่าเขาเป็นใครหรือใครทิ้งเขาไว้ที่นั่น แต่พวกเราเลี้ยงเขาเองไม่ได้แน่"
ผู้ดูแลพยักหน้าแล้วรับเด็กไป
สิ่งที่น่าสนใจคือ นักซ์ไม่ได้มองโลกผ่านสายตาของเจ้าของร่างเดิม เขาเห็นทุกอย่างจากมุมมองบุคคลที่สาม
เหมือนกับกำลังดูหนัง
เด็กคนนั้นเติบโตขึ้นในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและใช้ชีวิตตามปกติเหมือนเด็กคนอื่นๆ
เขาร้องไห้ กิน นอน ทำทุกอย่างที่เด็กปกติทำ
แต่เขาก็แตกต่างจากคนอื่นเล็กน้อย
ผมดำ ดวงตาสีทองสวยงาม ใบหน้าอวบอิ่ม เด็กคนนี้งดงามเกินปกติ
ดังนั้นเขาจึงเป็นที่โปรดปรานและถูกตามใจจากหลายคน
แม้แต่เด็กคนอื่นๆ ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็ชอบเขา เขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
ถึงตอนนี้ นักซ์เดิมใช้ชีวิตที่ปกติสุดๆ
แต่วันนี้ มีบางอย่างเปลี่ยนไป
วันนี้คือวันที่นักซ์เดิมแอบออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าพร้อมเด็กคนอื่นๆ
น่าเสียดาย เขาไปเข้าตาผู้หญิงบ้าคนหนึ่ง
คาเดล่า
ตอนนี้นักซ์อายุ 8 ขวบแล้ว สัณฐานใบหน้าคมขึ้น เขาเลิกน่ารักและเริ่มดูหล่อเหลาขึ้น
และนักซ์ที่ 'หล่อเหลา' คนนี้ก็เข้าตาคาเดล่า
นี่คือจุดเริ่มต้นของวันนรกของนักซ์
วันต่อมา นักซ์ถูกผู้หญิงบ้าคนนั้กรับไปเป็นบุตรบุญธรรมและออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
ในช่วงแรกไม่กี่วัน ผู้หญิงบ้าคนนั้นดูแลเขาเป็นอย่างดี เขาก็มีความสุข
แต่แล้ว
ไม่ทราบเหตุผล ผู้หญิงบ้าคนนั้นก็ควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไป
เธอเดินเข้าไปในห้องของนักซ์ ล็อกประตู แล้ว
ข่มขืนเขา
ใช่ เธอข่มขืนเด็กอายุแปดขวบ
แน่นอน ในฐานะเด็กอายุแปดขวบ นักซ์ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเขา เขาได้สัมผัสประสบการณ์ครั้งแรกของการเสียวแบบเด็กๆ เหมือนคนปกติ เขาก็ชอบความรู้สึกซ่าๆ แปลกๆ นั้นเหมือนกัน
แต่ตรงนี้แหละที่มีอะไรเกิดขึ้น
"ฉันไม่ได้มาทำให้แกสบายใจนะ แกต่างหากที่ต้องทำให้ฉันสบายใจ ไอ้บ้าเอ๊ย!"
ผู้หญิงบ้าคนนั้นทำต่อไปแม้เขาเพิ่งเสียว เพียงคืนเดียว นักซ์ถูกบังคับให้เสียวนับไม่ถ้วน
ครั้งแรกๆ ก็รู้สึกดี แต่ไม่นาน นักซ์เริ่มหมดแรง
ประสบการณ์หลังจากนั้นไม่ได้ให้ความเพลิดเพลินเลยสักนิด
นักซ์พยายามหยุดเธอ แต่เขาไร้ซึ่งพลัง
เขาถูกทำร้ายตลอดทั้งคืน
คืนต่อมาก็เหมือนเดิม แล้วคืนต่อไป คืนต่อไป คาเดล่าทำร้ายนักซ์ต่อไปโดยไม่มีข้อกังขา
ในไม่ช้า เธอมั่นใจขึ้นเรื่อยๆ และสิ่งต่างๆ ก็ทวีคูณขึ้น
เธอมัดเขาแล้วบังคับให้อยู่ในห้อง
เธอบังคับให้นักซ์ทำ 'เรื่องต่างๆ' ด้วยความเต็มใจของตัวเอง ถ้าปฏิเสธ เธอก็จะอดให้หิวไปหลายวัน
บางครั้งเธอก็ระบายความโกรธลงบนตัวนักซ์ด้วยการทุบตีเขา
เธอจะบังคับให้เขาอ้อนขออาหารอยู่เสมอ แล้วก็ให้ของที่เน่าหมักหมม
เวลาเบื่อ เธอก็พาเพื่อนมาเพื่อให้นักซ์ 'เริ่ดรับ' พวกเขา แล้วเธอก็จะได้ 'เงิน' กลับมา
ตามที่เธอบอก เธอให้อาหารนักซ์ เธอ 'ลงทุน' กับนักซ์ ดังนั้น เขาต้องทำงานเพื่อใช้หนี้เธอตอนนี้
ห้องเล็กๆ นั้นกลายเป็นคุกของนักซ์ ที่ซึ่งเขาถูกทำร้ายทุกวัน
การทรมานนี้ดำเนินต่อเนื่องมาเป็นเวลา 4 ปี
ใน 4 ปีนี้
นักซ์ที่ซน ร่าเริง และไร้เดียงสา ตายจากไป
เขาถูกแทนที่ด้วยนักซ์ที่มืดมน ซึมเศร้า และขี้กลัว
นักซ์ที่สิ้นหวัง ไร้พลัง และยอมแพ้ตัวเองและชีวิตไปแล้ว
แต่บางทีพระเจ้าอาจสงสารจิตวิญญาณที่น่าสมเพชของเขา วันหนึ่ง ขณะที่คาเดล่าเดินอยู่บนถนน เธอเผลอก้าวไปขวางรถม้าของขุนนาง
ขุนนางผู้ยโสโอหังการ์ไม่พอใจที่สามัญชนสกปรกกล้าขวางรถม้าของเธอ คาเดล่าจึงถูกตัดคอ
จบสิ้นแบบเหมาะสมหรือไม่?
บางที
บางทีก็ไม่
แต่นักซ์ไม่สนใจ
ตั้งแต่วันนั้น เขาเป็นอิสระจากการถูกทรมานทั้งหมด
เขาเริ่มใช้ชีวิตด้วยตัวเอง ทำงานและแทบไม่พอจะซื้ออาหารวันละมื้น
แม้ชีวิตยังลำบาก แต่ก็ดีกว่าแต่ก่อนมาก
นักซ์ใช้ชีวิตต่อไป แต่ 4 ปีที่ผ่านมานั้นส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อชีวิตของเขา
โรคกลัวผู้หญิง
ใช่ เพราะ 4 ปีแห่งความทรมานนี้
นักซ์ ลีแอนเดอร์ หวาดกลัวผู้หญิง