รอยยิ้มเล็กๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของนักซ์เมื่อได้ยิน ‘รายงาน’ ของเอ็ดดา
‘ฮึ สะดวกดีนี่’
นักซ์พึมพำในใจและยิ้ม
‘เอ็ดดา เธอทำได้ดีมาก ขอบใจมาก’
‘ฮึ ถ้าคิดว่าแค่ ‘ขอบคุณ’ จะพอแล้วล่ะก็ คิดผิดแล้ว’
‘โอ้? งั้นฉันจะแสดงความขอบคุณยังไงดีล่ะ สาวใช้จอมมิดซินของฉัน?’
‘ตอนนี้เรารู้เรื่องนี้แล้ว ภารกิจของฉันที่นี่ก็จบ’ เอ็ดดาพึมพำ
‘จริง เรายังไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นอีกแล้ว’ นักซ์พยักหน้า แต่ไม่นานเขาก็เข้าใจว่าทำไมเอ็ดดาถึงพูดแบบนั้นตอนนี้
รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นบนใบหน้าของนักซ์ และเขาถามด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลมาก
‘แล้วให้ฉันแสดงความขอบคุณด้วยการเล่นทั้งคืนยาวๆ เป็นไง สาวใช้จอมมิดซินของฉัน?’
‘เอาสิ…’ เอ็ดดาเห็นด้วย จริงๆ แล้วเธออยากขอเพิ่มและเสนอเงื่อนไขของเธอให้ชัดเจนกว่านี้ แต่เมื่อได้ยินเสียงนุ่มนวลของนักซ์ เธอก็ลืมมันไปและพยักหน้า
‘แต่เดี๋ยวก่อน’ จู่ๆ นักซ์ก็พึมพำ
‘อะไร?’
‘คืนนี้เราจะไม่ใช้คฤหาสน์ของเฟลเบอร์ตาหรือของฉันใหม่’
‘ทำไม?’ เอ็ดด้าขมวดคิ้วด้วยความสับสน
นักซ์ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แล้วตอบ
‘เพราะสิ่งที่ฉันจะทำกับเธอ คนอื่นไม่ควรเห็น’
เอ็ดดาที่อยู่ในห้องของเธอ กำลังเตรียมตัวไปทำงาน ชะงักและร่างกายสั่นเทิ้ม ภาพตัวเองถูกมัดในขณะที่นักซ์นอนทับบนตัวของเธอผุดขึ้นในใจ
‘แม่ง…ฉันคงต้องเปลี่ยนกางเกงใน…’ เธอพึมพำขณะก้มมองและเหลือบไปดูน้องสาวที่เริ่ม失控เล็กน้อย
‘ฮึ อย่าลืมเอากางเกงในมาเยอะๆ แต่ไม่เอาละ ให้ตายเถอะ เธอไม่ต้องใส่เสื้อผ้าตอนที่เราเจอกันก็ได้’
‘แต่เอามาตัวนึงไว้ก่อนก็ดี’
เอ็ดดาได้ยินเสียงนักซ์แล้วหน้าแดง
‘ไ-ได้…’
‘เอาล่ะ จำไว้ เธอไม่ต้องมาที่คฤหาสน์วันนี้ ฉันจะไปรับเธอเอง โอเค?’
‘ไ-ได้’ เอ็ดดาพยักหน้า
นักซ์ตัดการเชื่อมต่อกระแสจิตระหว่างทั้งสอง และรอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของเอ็ดดา
‘เด็กหนุ่ม…ไม่สิ ซิสเตอร์อัลลูร่า ฉันไม่ได้โกหกคุณ เขาเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดที่คุณจะปรารถนาได้จริงๆ’
เอ็ดดาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าและหยิบกางเกงในสีดำเซ็กซี่อีกตัวออกมา
วันนี้เธอคงไม่มีสมาธิทำงาน
ถึงอย่างไรเธอก็ไม่มีสมาธิมาหลายวันแล้วล่ะ
…
อีกด้านหนึ่ง เมื่อนักซ์คุยกับเอ็ดดาเสร็จ เขาก็ลืมตาและมองไปรอบๆ แต่ไทร่าไปแล้ว
‘อ่า ให้ตาย! พลาดดูปฏิกิริยาเธอ! เชี่ย!’
นักซ์ร้องในใจและส่ายหัว
จากนั้นเขาเปิดใช้ [Sense] และตามหาไทร่าได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งเธออยู่ในห้องน้ำ รอยยิ้มเล็กๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของนักซ์เมื่อเห็นสิ่งที่เธอกำลังทำ
‘น่ารัก…’ เขาพึมพำในใจ เปิดใช้ [พรางกาย] แล้วเดินไปที่ห้องน้ำ
เปลือยเปล่าแน่นอน
หนึ่งนาทีต่อมา เขาเดินเข้าไปในห้องน้ำและไม่เห็นไทร่า
จากนั้นเขาเดินไปที่อ่างอาบน้ำ และหลังอ่างอาบน้ำ เขาเห็นเด็กสาวตัวเล็ก นั่งคุกเข่ากอดเข่า ไม่รู้ว่ามีชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหลัง
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของนักซ์กว้างขึ้น จากนั้นเขาก็อุ้มเธอขึ้น ก้าวลงไปในอ่างอาบน้ำแล้วนั่งลง
ร่างของไทร่าเบาอย่างน่าอัศจรรย์ ด้วยเหตุผลบางอย่าง นักซ์ชอบอุ้มเธอขึ้นมาจริงๆ
“ห๊ะ!?” ดวงตาของไทร่าเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อมีคนคว้าตัวเธอจากข้างหลังโดยที่เธอไม่สังเกต แต่ไม่นานเธอก็รู้ว่าเป็นใครและไม่แม้แต่จะขัดขืน
“งั้น สาวน้อยนักฆ่าของฉัน เธอมาทำอะไรที่นี่?” เธอได้ยินเสียงและหันกลับมา
“นายมาทำอะไรที่นี่?” เธอถาม
“ใช่ นั่นคือคำถามของฉัน เธอได้ยินถูกแล้ว” นักซ์พยักหน้า
“ฉันถามนาย!” ไทร่าตอบอย่างโกรธๆ
“โอ้ ฉันเหรอ? ฉันแค่อยากใช้เวลากับสาวน้อยนักฆ่าของฉัน”
“แต่ฉันไม่อยากใช้เวลากับนายแม้แต่นาทีเดียว! แล้ว ‘สาวน้อยนักฆ่าของฉัน’ นี่อะไร? ฉันไม่ใช่นักฆ่าของนาย!” ไทร่าโต้กลับ
“โอ้? งั้นไม่ใช่เหรอเมื่อคืนที่เธอครางดังขนาดนั้น~” นักซ์กระซิบข้างหูไทร่า
ใบหน้าของไทร่าแดงขึ้นเมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
ไม่นานเธอก็รู้สึกว่านักซ์กระชับกอดรอบตัวเธอ
“พี๊วววว~”
เขาเป่าลมร้อนใส่หูเธอ ร่างของไทร่าสั่นเทิ้มเมื่อกระแสแปลกๆ พุ่งไปทั่วร่างกาย
นักซ์กระชับกอดรอบเอวเธอแน่นขึ้นอีก ขัดขากับเธอแล้วกระซิบ
“แล้วจากนี้ไป เธอเป็นของฉันแล้วล่ะ นักฆ่าตัวน้อยสุดน่ารักของฉัน~”
กระแสอีกครั้งถูกส่งเข้าไปในร่างกายของเธอเมื่อได้ยินคำเหล่านั้น หัวใจเต้นเร็วขึ้น และใบหน้าก็แดงขึ้นอีก
นักซ์ขยับเล็กน้อยแล้วเปิดก๊อกน้ำ
น้ำเย็นสัมผัสร่างกายที่อบอุ่นของพวกเขา และแผ่นหลังของไทร่าโค้งขึ้นอีกครั้ง
แต่นั่นไม่ใช่เพราะน้ำ
มันมีเหตุผลอื่น
เธอรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างกำลังแหย่ก้นเธอ
“อา ขอโทษ เดี๋ยวก่อน” เธอได้ยินเสียงนักซ์ เขาอุ้มเธอขึ้น ปรับน้องชายแล้ววางเธอกลับลงบนตัก
“อักกกก! อย่างที่คิด~~ มันรู้สึกดีจริงๆ~~” นักซ์ครางด้วยความสุข
ใบหน้าของไทร่าแดงขึ้นอีก และน้องสาวของเธอก็เริ่มตอบสนองเช่นกัน
ทำไม?
เพราะตอนนี้น้องชายของนักซ์อยู่ระหว่างต้นขาทั้งสองของเธอ ใกล้ชิดกับน้องสาวของเธออย่างอันตราย
และเมื่อไหร่ก็ตามที่น้องชายของเขาอยู่ตรงนั้น มันไม่เคยจบลงด้วยดี
ไม่สิ จริงๆ แล้วมันจบลงด้วยดีเพราะเธอก็รู้สึกมีความสุขมากเช่นกัน
“น-นายมันบ้า…” ไทร่าพึมพำ เสียงของเธออ่อนลงมากแล้ว
“ฉันเหรอ?”
ไทร่าพยักหน้า
“ฮึ ฉันห้ามตัวเองไม่ได้ก็แค่นั้น เธอสวยเกินไปนักฆ่าตัวน้อยของฉัน~”
นักซ์พึมพำขณะวางคางบนไหล่ของไทร่า
รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้าของไทร่า
“แล้วเราจะอาบน้ำกันไหม?” นักซ์ถาม
“พ-พร้อมกัน?”
“ก็ เราเลอะเทอะด้วยกันมา เราไม่ควรทำความสะอาดด้วยกันด้วยเหรอ?” นักซ์ถาม
ไทร่าคิดเล็กน้อยแล้วพยักหน้า
“น-นั่นก็มีเหตุผล”
จากนั้น ช่วงเวลาอาบน้ำที่ยาวนาน ไม่สิ ยาวนานมากและเต็มไปด้วยความสุขก็เริ่มต้นขึ้น