"ฮี่ฮี่~ ไม่ต้องกังวลหรอกค่อะคุณพี่ไธร่า ไม่ต้องเขินขนาดนั้นก็ได้
พวกเราเห็นแค่ช่วงที่คุณพี่ถามว่า
'นี่มันไม่ใช่เรื่องหลักเหรอ!?'
แล้วก็อีกสองสามชั่วโมงหลังจากนั้น"
สไกล่าพึมพำพร้อมรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า พลางวางมือทับมือของไธร่าราวกับกำลังปลอบโยน
"แสดงว่าดูตั้งแต่ต้นจนจบสิคะ!?" ไธร่าถามด้วยความตกใจ
ความพยายามปลอบใจของสไกล่ากลับทำให้แย่กว่าเดิม
"ไม่ไม่ พวกเราพลาดสิบนาทีแรกค่อะ" สไกล่าตอบพร้อมสีหน้าเศร้า
"…"
ไธร่าเงียบไป พลางมองสไกล่าด้วยสีหน้าเฉยเมย
เธอบอกไม่ได้จริงๆ ว่าสไกล่าเป็นเทวดาน่ารักหรือปีศาจจอมวางแผน
"พลาดสิบนาทีแรกสินะ…" ไธร่าพึมพำ
"ใช่ค่ะ… พวกเราต้องซ่อนตัวก่อนเพราะไม่รู้ว่าคุณพี่จะมาถึงเมื่อไหร่… แล้วเรื่อก็เกิดเร็วกว่าที่พวกเราคำนวณไว้ ก็เลยพลาดสิบนาทีแรก…"
สไกล่าส่ายหัวพร้อมถอนใจ
"แสดงว่ารู้เรื่องทุกอย่างมาก่อนเลยเหรอ?" ไธร่าถาม
"หืม? ก็แน่นอนสิคะ ไม่งั้นคุณคิดว่าห้องของนักซ์จะเงียบได้ยังไงตอนกลางคืนล่ะ
เหอะ ห้องนักซ์ไม่เคยเงียบเลยนะคุณรู้ไหม โดยเฉพาะตอนกลางคืน" สไกล่ายิ้มพลางมองนักซ์แล้วขยิบตา
รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของนักซ์
เด็กสาวเทวดาปีศาจตัวน้อยคนนี้
น่ารักเกินไปจริงๆ
"อ-อ๋อ อย่างนั้นเหรอ…"
"ก็ใช่สิคะ ใช่เลย" สไกล่าพยักหน้า
"แ-แต่พวกคุณไม่ว่ากันเหรอคะ? ฉันสั่งมือสังหารให้ไปฆ่าพวกคุณนะ…" ไธร่าถาม
จริงๆ แล้วนี่ก็เป็นเหตุผลที่เธอไม่อยากเจอสไกล่า เอ็ดด้า เลน และเฟลเบอร์ตา เพราะคิดว่าพวกเขาคงไม่ชอบเธอ
ส่วนนักซ์ล่ะ?
เขาเป็นผู้ชายโรคจิต เขาคงไม่สนใจหรอก
ถ้านักซ์รู้ความคิดของเธอ…
เขาคงเห็นด้วย
ถ้าเขากังวลเรื่องนั้นจริงๆ ตั้งแต่แรกเขาก็คงไม่เข้าหาไธร่าแล้ว
ไธร่ารู้เรื่องนี้ด้วย เธอถึงสบายใจเวลาอยู่กับนักซ์ แต่กับผู้หญิงคนอื่นๆ ก็ใช่ว่าจะเหมือนกัน
"คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก ทุกอย่างที่ผ่านไปก็เป็นอดีตแล้ว ถ้าคุณไม่ทำร้ายพวกเรา พวกเราก็ไม่มีปัญหาที่จะอยู่กับคุณ" คราวนี้เฟลเบอร์ตาเป็นคนตอบ
"ใช่เลย พวกเราไม่มีปัญหาที่จะอยู่กับคุณ! จริงๆ ฉันยังรอคอยเลยล่ะ
ฮี่ฮี่~ มือสังหารสายเลือดเย็นเป็นน้องสาวฉัน มันตื่นเต้นขนาดไหนเนี่ย~" สไกล่าหัวเราะดังพร้อมกำหมัดแล้วต่อยอากาศ
แล้วเธอหันไปหาไธร่าแล้วขอร้อง
"คุณพี่ต้องสอนเทคนิคการสังหารฉันบ้างนะคะ"
"หืม? ทำไมอยากเรียนเรื่องแบบนั้นล่ะ?" นักซ์ถามด้วยสีหน้าสงสัย
"ฮี่ฮี่~ อยากลองฆ่าคนสักสองสามคน อยากรู้ว่ามันรู้สึกยังไง~" สไกล่าตอบพร้อมรอยยิ้มเล็กๆ บนใบหน้า
นักซ์กระพริบตาด้วยความประหลาดใจ
แล้วเขาหันไปหาเฟลเบอร์ตาและเลนพร้อมหรี่ตา
"พวกคุณทำอะไรกับสไกล่าน่ารักของผมเนี่ย"
"พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลย…" เฟลเบอร์ตาตอบ จริงๆ แล้วเธอก็ตกใจกับคำตอบของสไกล่าเหมือนกัน
"อืมมม…"
"หืม? เลน รู้เรื่องอะไรเหรอ?" นักซ์ได้ยินเสียงของเลนจึงถาม
เด็กสาวพยักหน้าแล้วตอบ "นี่เป็นแค่วิธีของเธอที่จะเข้าหาไธร่านะ…"
"คุณพี่เลน!" สไกล่ากระโดดตกใจ
เธอไม่คาดคิดว่าพี่สาวจะแม่น้ำแบบนั้น
รู้สึกเหมือนถูกทรยศ
ไธร่าที่ได้ยินคำของเลนก็ยิ้มออกมา
เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะมีคนพยายามขนาดนี้เพียงแค่อยากคุยกับเธอ
มันรู้สึกดีนะ
รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้าของนักซ์ เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก
"ขอบคุณพระเจ้า… อย่างที่คิด สไกล่ายังเป็นสไกล่าน่ารักของผมอยู่~"
สไกล่าที่ได้ยินคำพูดนั้นหน้าแดง แต่จากรอยยิ้มกว้างที่ติดอยู่บนใบหน้า ใครๆ ก็เห็นว่าเธอมีความสุขกับคำชม
"สมกับเป็นคนในฝ่ายของฉัน หัวใจบริสุทธิ์จัง! เหมือนฉันเป๊ะ!" เฟลเบอร์ตาพยักหน้าให้ตัวเองด้วย
เลนที่ได้ยินคำพูดนั้นก็ทนไม่ได้ที่จะแซว
"ค-คุณหญิงเฟลเบอร์ตา… คุณกำลังถูกความหน้าด้านของนักซ์ชักนำอยู่นะคะ"
"…"
"…"
ด้วยประโยคเดียวของเลน เฟลเบอร์ตาและนักซ์ก็เงียบไป
"อย่างนั้นเหรอ… เลน? ผมเป็นอิทธิพลไม่ดีเหรอ? หืม?" นักซ์ทนไม่ได้ที่จะถาม
เขาเจ็บใจนะรู้ไหม?
"อ-อืม หมายถึง… อืมม…"
"อืม ผมรออยู่ บอกผมสิว่าหมายถึงอะไร ผมตั้งใจฟัง"
"ฉัน… ฉันขอโทษ… ฉันผิดเอง… คุณไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย…"
เนื่องจากหาข้อแก้ตัวไม่ได้ เลนจึงก้มหัวแล้วขอโทษ
"ไม่นะ ขอโทคงไม่พอ คุณเลนที่รัก ผมอยากให้คุณทำตัวให้ผมพอใจ" นักซ์ยิ้ม
เลนรู้ดีว่ารอยยิ้มนั้นหมายถึงอะไร เธอยิ้มตอบพร้อมพยักหน้า ใบหน้าแดงระเรื่อ
"ค่ะ…"
"เหอะ โชคดีจัง ฉันควรจะเริ่มด่าคุณบ้างเหรอ?" เฟลเบอร์ตาถามพร้อมรอยยิ้มมุมปาก
"โอ? คุณคิดถึงผมมากขนาดคุมตัวเองไม่ได้เหรอ? พวกเราไม่ได้เสียวกันอย่างเมื่อวานบ่ายเหรอ? ลืมไปแล้ว หรือกำลังจะกลายเป็นคนเก็กกิ๊กขึ้น?" นักซ์ถามกลับพร้อมรอยยิ้ม
"หึ!" เฟลเบอร์ตาสูดปากแล้วไม่พูดอะไร
สู้นักซ์ด้วยคำพูดมันไร้ประโยชน์
หึ! หึ!
เธอจะปิดปากเขาในเตียง
นั่นคือสมรภูมิแห่งความจริง
ไธร่าที่ได้ยินและเข้าใจว่าพวกเขากำลังคุยเรื่องอะไรก็ทนไม่ได้ที่จะก้มหัวด้วยความอาย
เธอเชื่อไม่ได้ว่าพวกเขาคุยเรื่องแบบนี้กลางวง
"หืห? คุณพี่ไธร่า? ทำไมหน้าแดงจัง?" สไกล่าที่สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของไธร่าได้ไวถาม
ใบหน้าของไธร่าแดงขึ้นไปอีก เธอส่ายหัว
"ไม่มีอะไร"
"โอ๊บ มาสิ-"
สไกล่าอยากคุยต่อ แต่ว่า
"ได้แล้วทุกคน มาเริ่มกินข้าวกันเถอะ" นักซ์พึมพำ แล้วหันไปหาไธร่าแล้วบอก
"ถ้าคุณยังไม่รู้ ขอบอกเลยว่า สองกับสามจะมาถึงที่นี่เร็วๆ นี้ ผมต้องฝึก ก็เลยจะสู้กับพวกคุณอีก"
ไธร่ากำลังจะพยักหน้าตอบตกลง แต่สไกล่าคว้ามือเธอแล้ว
"ไม่นะ! คุณไปฝึกกับสองกับสามได้ ฉันต้องคุยกับคุณพี่ไธร่า!"