"พระสนมของกษัตริย์เหรอ...ช่างโชคร้ายจริงๆ" นักซ์พยักหน้ากับตัวเองแล้วพึมพำว่า
"คงลำบากน่าดูที่ต้องใช้ชีวิตแบบที่สามีไม่ยอมแตะต้อง แถมยังถือว่าเธอเป็นแค่ของชิ้นหนึ่ง"
"อะ...เธอพูดอะไรนะ?"
อัลลูราเบิกตากว้างด้วยความตกใจแล้วถามออกไป
"ฉันบอกว่าคงลำบากที่ต้องใช้ชีวิตเป็นเหมือนถ้วยรางวัลของใครสักคน" นักซ์พูดซ้ำพร้อมส่ายหน้าด้วยความ 'สงสาร'
"อะ...เธอรู้ได้ยังไง?" อัลลูราถาม
ไม่ค่อยมีใครรู้เรื่อง 'งานอดิเรก' ของกษัตริย์หรอก
ถึงแม้กษัตริย์เองจะไม่ได้ห้ามใครพูดถึงเรื่องนี้ แต่มันก็เป็นกติกาไม่เขียนไว้ว่าห้ามพูดเรื่องที่ไม่จำเป็นออกไป
"เอ็ดด้าเล่าให้ฟัง" นักซ์ตอบตรงๆ
"เอ็ดด้า? ทำไมเธอถึงเล่าเรื่องละเอียดอ่อนแบบนี้ให้เธอฟัง? ไม่ รอก่อน! ทำไมเธอถึงเล่าอะไรให้เธอฟังด้วย? เธอรู้จักเอ็ดด้าได้ยังไง?"
อัลลูราถามคำถามมากมายพร้อมกัน
ตอนนี้สมองเธอทำงานไม่ได้เรื่องแล้ว
ก่อนอื่น รถม้าของเธอถูกคนไม่ทราบตัวตนโจมตี
แม้แต่พวกองครักษ์ที่หน้าจะเป็นยอดฝีมือระดับแกรนด์มาสเตอร์ ก็ยังหยุดคนพวกนั้นไม่ได้เลย
แล้วเธอก็ถูกลักพาตัว
หลังจากนั้นเธอก็รู้ว่าคนที่ลักพาตัวเธอคือชายหนุ่มคนนี้ ที่เธอกำลังจะไปทานอาหารเที่ยงด้วย
ตอนนี้เธอยิ่งรู้ว่าชายหนุ่มคนนี้ยังรู้จัก 'เพื่อนใหม่' ของเธอ แถมเพื่อนของเธอยังเผยความลับสำคัญมากๆ ให้ชายคนนี้รู้อีก
วันนี้มันเป็นอะไรกันแน่!?
ความกลัว ความตกใจ แล้วก็ความกลัวอีกครั้ง อารมณ์เหล่านี้เข้าโจมตีอัลลูราทีละอย่าง
แต่นักซ์ยังไม่หมดเรื่อง
"หมายความว่ายังไงฉันรู้จักเอ็ดด้าได้ยังไง? เธอไม่เล่าเรื่องของฉันให้เธอฟังเหรอ?" นักซ์ถามขึ้นมากะทันหัน
"อะ...อะไรนะ?" อัลลูราขมวดคิ้ว แล้วคิดทบทวนอีกครั้ง
'ฉันมีคนรักนะ เขาหล่อมาก~~'
เธอนึกได้ถึงสิ่งที่เอ็ดด้าชอบพูดถึงมากที่สุด
"เธอ...เธอเป็นคนรักของเอ็ดด้า!?" อัลลูราเบิกตากว้างด้วยความตกใจแล้วถาม
"นานเนอะถึงรู้ตัว น่าแปลกที่เธอซึมซับช้าจัง ท่านหญิงอัลลูรา ฮ่าๆๆ~" นักซ์หัวเราะ
แต่อัลลูราไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะหัวเราะไปกับเขาเลย
เธอแค่รับเรื่องมากมายพร้อมกันไม่ไหว ตอนนี้หัวของเธอกำลังปวด
"แต่ทำไมเอ็ดด้าต้องเล่าทุกอย่างให้เธอฟังด้วย?"
"หืม? ฉันเป็นคนรักของเธอ เล่าเรื่องให้ฉันฟังมันมีอะไรผิด?" นักซ์ถามกลับ
"นั่น...นั่นเป็นความลับ! ฉันไว้ใจเธอเพราะคิดว่าเธอจะไม่เปิดเผยเรื่องของฉัน แต่เธอกลับทรยศความไว้ใจของฉัน! เธอไม่ควรเล่าเรื่องนั้นให้ใครฟัง แม้แต่คนรักของเธอก็ตาม!" อัลลูราตะโกน
อารมณ์เธอเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่
"เอ็ดด้าพูดถูกเรื่องเธอ" นักซ์พูดขึ้นมากะทันหัน
"อะ...อะไรนะ? เธอ...เธอพูดอะไร?"
"เธอบอกว่าเธอเป็นคนที่มีใจดี" นักซ์ตอบ
"อ่ะ...โอ้...น่ารักจังของเธอ..." อัลลูราพึมพำ
รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้าเธอ การได้รับคำชมแบบนี้มันทำให้รู้สึกดี ถึงแม้มันจะมากะทันหันไปนิดหน่อยก็เถอะ
"ทว่า..."
"หืม?" อัลลูราหันมามองนักซ์
"เธอบอกว่าถึงเธอจะเป็นคนดี แต่เธอก็มีจุดอ่อนที่อันตราย
เธอเป็นคนขี้กลัว"
"อะไรนะ?" อัลลูราขมวดคิ้ว
"เธอบอกว่าเธอยอมจำนนและยอมรับชะตากรรมที่จะเป็นแค่ของของกษัตริย์ เป็นถ้วยรางวัลของเขา
ความ 'เบื่อหน่าย' ของเธอไม่ใช่อะไรนอกจากม่านที่ปิดบังความกลัวของเธอ
เธอไม่ได้เบื่อ เธอแค่อยากได้ความสนใจซึ่งเธอรู้ดีว่าจะไม่มีวันได้รับจากกษัตริย์
แต่เธอก็ยังกลัวเกินกว่าจะทำอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ นั่นคือเหตุผลที่เธอเรียกเธอว่าคนขี้กลัว
ตอนแรกฉันไม่เห็นด้วยกับเธอ ฉันเคยเจอเธอ 2 ครั้ง และถึงเธอจะขวัญผวาง่าย แต่เธอก็ไม่ได้ออกมาเป็นคนขี้กลัวนะ
แต่ตอนนี้...
ตอนนี้ที่เห็นเธอทำตัวแบบนี้ ฉันต้องเห็นด้วยกับเอ็ดด้า
เธอเป็นคนขี้กลัวจริงๆ"
นักซ์ยิ้ม
"...แล้วฉันจะให้ทำอะไรได้ล่ะ?" อัลลูราถามขึ้นมากะทันหัน
"หืม?"
"ฉันถามว่า ฉันจะให้ทำอะไรได้อีกล่ะ?" อัลลูราถามอีกครั้ง
เธอพูดไม่ได้ว่าเอ็ดด้าพูดผิด
จริงๆ แล้ว เอ็ดด้าพูดถูก
เธออยากได้ความสนใจ
เธออยากได้ความสนใจจากสามี และเธอก็รู้ว่าเธอจะไม่มีวันได้รับมัน
แต่เธอจะทำอะไรได้?
สามีของเธอคือกษัตริย์
เธอจะไปต่อต้านกษัตริย์ได้เหรอ?
มันไม่เหมือนกับการฆ่าตัวตายเหรอ?
คนปกติไม่มีใครจะคิดแบบนั้นเป็นทางเลือกหรอก
ดังนั้นคำถามนี้จึงผุดขึ้นมาในใจของอัลลูรา
"ฉันจะให้ทำอะไรได้?
เธอเรียกฉันว่าคนขี้กลัว เธอบอกว่าฉันกลัว ฉันยอมรับ
แต่ฉันมีทางเลือกอะไรเหลืออยู่อีกล่ะ?"
"หาสิ่งที่เธอต้องการ" นักซ์ตอบ
"เธออยากได้ความสนใจ? หาผู้ชายที่จะให้ความสนใจเธอสิ"
อัลลูราหัวเราะเยาะ "แล้วไงต่อ? ตายไปพร้อมผู้ชายคนนั้นในข้อหาทรยศกษัตริย์เหรอ?"
"การตายไม่น่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่าการใช้ชีวิตเป็นของชิ้นนึงที่น่าเบื่อและน่าสมเพชหรอกเหรอ?"
นักซ์ถามพร้อมยิ้ม
"เสียงมันอาจจะเท่ดีในหนังสือแฟนตาซีนะ นักซ์ แต่ในความเป็นจริง ความตายน่ากลัวกว่าที่เธอคิดเยอะ" อัลลูราตอบ
พูดตรงๆ แล้ว เธอไม่ยอมตายแค่เพราะเธอ 'เบื่อ' หรอก
เธอใช้ชีวิตสบาย
ถึงเธอจะถูกปฏิบัติเหมือนของ แต่เธอก็ไม่ใช่ของที่ถูกทารุณ
เธอถูกปฏิบัติเหมือนถ้วยรางวัล ถูกวางไว้ที่ไหนก็ได้ไม่มีใครมารบกวนเธอ
ถึงชีวิตจะน่าเบื่อ แต่มันก็ยังดีกว่าตายมาก
"นั่นจริง การตายมันน่ากลัวจริงๆ" นักซ์พยักหน้าเห็นด้วย
"ดีแล้วที่เธอรู้ตัว" อัลลูราพึมพำ
รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของนักซ์ขณะที่เขาเสนอว่า
"งั้นเธอลองหาผู้ชายที่แข็งแกร่งดูสิ ผู้ชายที่ปกป้องเธอจากกษัตริย์ได้ และยังให้ความสนใจที่เธอต้องการทั้งหมดด้วย?"
"เหอ พูดเหมือนมีผู้ชายแบบนั้นอยู่ในโลกนี้" อัลลูรายิ้มเศร้า
แต่แทนที่จะตอบ นักซ์กลับเดินเข้ามาหาเธอพร้อมรอยยิ้ม
อัลลูรารู้สึกได้ว่ารอยยิ้มบนใบหน้าเขามีอะไรไม่ถูกต้อง จึงถอยหลังออก
แต่เธอหนีจากเงื้อมมือของเขาไม่พ้น หลังจากถอยไป 5-6 ก้าว หลังของเธอก็ชนกำแพง และเธอก็ขยับไม่ได้อีกต่อไป
นักซ์จนเธอเข้ามุมแล้วราวกับจะไม่ให้เธอหนี เขาวางมือข้างใกล้ศีรษะของเธอและขยับใบหน้าเข้าใกล้ใบหน้าเธออย่างอันตราย
หัวใจของอัลลูราที่เพิ่งสงบลงได้ไม่นานเริ่มเต้นแรงอีกครั้ง
"ลองมองรอบๆ ดูสิ อัลลูรา เธอจะพบผู้ชายที่ตรงกับคำบรรยายนั้นเร็วกว่าที่เธอคิดเยอะเลย
เร็วกว่าที่คิดเยอะเลย"