เวลา 10 โมงเช้า ตอนนี้นักซ์กำลังยืนอยู่บนไม้ไผ่สองลำที่ถูกตัดให้มีความสูงเท่ากัน
ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือธีร่า ซึ่งกำลังถือก้อนห้อยเต็มมือ
เธอหยิบก้อนหินขึ้นมาหนึ่งก้อนและ
ขว้างใส่หัวของนักซ์
นักซ์ก็แน่นอนว่าเอียนหน้าหลบก้อนหินนั้นได้อย่างง่ายดาย
แน่นอนว่าธีร่าก็ยังไม่เสร็จ
เธอหยิบก้อนหินอีกก้อนแล้วเล็งไปที่มือของเขา
นักซ์เอียงตัวหลบได้เช่นกัน
ธีร่าเล็งไปที่ไหล่อีกข้างแล้วตามด้วยขา นักซ์หลบได้ทั้งหมด
จากนั้นธีร่าเล็งกลับมาที่หัวอีกครั้ง รอบยังคงดำเนินต่อไปในขณะที่ธีร่าเร่งความเร็วขึ้น
หัว ไหล่ ขา เธอโจมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า การโจมตีไม่มีรูปแบบตายตัว เธอแค่โจมตีแล้วนักซ์ก็หลบ
จากรอยยิ้มบนใบหน้าของนักซ์ ดูเหมือนว่าทุกอย่างกำลังไปได้ดี แต่ธีร่ากลับมีสีหน้าไร้การแสดงอารมณ์ จึงไม่มีใครรู้ว่าเธอพึงพอใจหรือไม่
นักซ์หลบการโจมตีทุกครั้งต่อไปอีก 5 นาที จากนั้นธีร่าเปลี่ยนรูปแบบการโจมตีและเล็งไปที่ท้องของเขา
นักซ์ยกขาซ้ายขึ้นและขยับตัวหลบก้อนหิน แต่เขาไม่สามารถวางเท้ากลับลงบนไม้ไผ่ได้และตกลงไป
"อุกก์..." เขาครางออกมาพร้อมกับถูกก้นของตัวเอง
"ฮาฮ่า... ฉันเชื่อไม่ได้..." ธีร่าถอนหายใจ
จากน้ำเสียงของเธอ ดูเหมือนเธอผิดหวังมาก
"อะ... อะไร? ผมดีขึ้นแล้วไม่ใช่เหรอ?" นักซ์ถาม
"ก็ใช่นะ ฉันแค่เชื่อไม่ได้ว่าการทำ balance ตัวได้ในระดับของคุณเป็นสิ่งที่มนุษย์ทำได้จริงๆ"
"อุกก์... อย่าเอาผมไปเทียบกับมาตรฐานของคุณสิ... ผมไม่ได้ถูกฝึกมาตั้งแต่เด็ก..." นักซ์บ่น
เป็นเวลา 7 วันแล้วที่เขากับธีร่าเริ่มฝึกด้วยกัน เธอเริ่มสอนท่าฆ่าให้เขาก่อนและทุกอย่างก็ไปได้ดีมาก
แต่เมื่อพวกเขาลงลึกขึ้นเรื่อยๆ ท่าต่างๆ ก็ซับซ้อนขึ้น และไม่ว่านักซ์จะพยายามแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถเข้าใจมันได้เลย
เห็นแบบนั้น ธีร่าก็หรี่ตาลงเช่นกัน
เธอจึงให้นักซ์ลอกเลียนแบบเธอ แต่นักซ์ก็ทำไม่ได้เช่นกัน สักที่ สักอย่าง ท่าของเขามักจะผิดอยู่เสมอ และธีร่าก็หาสาเหตุไม่ได้
ธีร่าจึงให้เขาซ้อมกับเธอ และหลังจากซ้อมกัน 2 ชั่วโมง ธีร่าก็เข้าใจปัญหาในที่สุด
การทำ balance ตัวของนักซ์นั้นเละเทะ
เละเทะสุดๆ
มันเละเทะจนธีร่าเชื่อไม่ได้ว่าเขาเป็นนักบ่มเพาะที่แข็งแกร่งกว่าเธอ
เพื่อแก้ปัญหานั้น เธอเลยคิดการฝึกนี้ขึ้นมา แต่นักซ์กลับผ่านระดับพื้นฐานของการหลบการโจมตีที่เล็งที่หน้า ไหล่ และขาไม่ได้ด้วยซ้ำ
มันเป็นปัญหา
ธีร่าต้องจบการฝึกของวันนั้น
แล้ววันต่อมา เธอคิดชุดท่าบริหารเพื่อเพิ่มความยืดหยุ่นของร่างกายขึ้นมา และหลังจากทำท่าบริหารชุดนั้นมา 4 วัน ร่างกายของนักซ์ก็ดีขึ้นบ้าง
เห็นความคืบหน้าบางส่วน ธีร่าจึงให้เขายืนบนไม้ไผ่อีกครั้งและหลบก้อนหิน
ครั้งนี้ ผลงานของเขาดีกว่าเมื่อก่อนมาก
และสำหรับวันนี้ นักซ์ก็สามารถผ่านระดับแรกของการฝึกบนไม้ไผ่ได้ในที่สุด
แน่นอนว่ามันเป็นแค่ระดับแรก มีทั้งหมด 4 ระดับ และหลังจากที่นักซ์สามารถผ่านระดับเหล่านั้นทั้งหมดได้ ธีร่าถึงจะสอนเทคนิคที่ซับซ้อนกว่าให้เขา
"มันแค่ balance ตัวพื้นฐาน อย่าทำเป็นว่ามันเป็นเรื่องที่ทำได้ยากสิ" ธีร่าพึมพำ
"คุณบอกว่า balance ตัวของเฟลเบอร์ตา สไกล่า เลน และเอ็ดด้าดีกว่าของผมเหรอ?" นักซ์ถาม
"หือ? ฉันไม่รู้เรื่องก่อนหน้านี้หรอก แต่ตอนนี้พวกเข้าไม่มีทางเอามาเทียบกับคุณได้"
"แปลว่า balance ตัวของผมดีกว่าพวกเขาเหรอ?"
"อืม" ธีร่าพยักหน้า
"แล้วทำไมมันถึงเป็น balance ตัวพื้นฐานล่ะ? ผมก็อยู่เหนือค่าเฉลี่ยอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?"
"หึ่! คิดว่าอยู่เหนือค่าเฉลี่ยแล้วจะพอเหรอ มาเริ่มใหม่กัน" ธีร่าแค่ฮึดใส่แล้วหยิบก้อนหินขึ้นมาอีก
"เดี๋ยวก่อน ขอถามอะไรหน่อย" นักซ์ขัดขึ้น
"ทำไมสไกล่ากับคนอื่นๆ ไม่ต้องฝึกแบบนี้ด้วย ผมได้ยินมาว่าคุณให้พวกเขาฝึกท่าฆ่านะ"
"หือ? ฉันแน่ใจว่าบอกพวกเขาไม่ให้บอกคุณเรื่องที่ฉันสอนพวกเขานะ..." ธีร่าหรี่ตา
"คุณคิดจริงๆ ว่าพวกเขาจะเก็บความลับจากผมเหรอ?" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าของนักซ์
สีหน้าของธีร่ากระตุกด้วยความรำคาญ
"โอ้ อะ อย่าโกรธสิ คุณคิดจริงๆ ว่าเก็บความลับอะไรจากผมได้เหรอ?" นักซ์ถามพร้อมกับยกมือขึ้นและทำท่าเหมือนกำลูบสิ่งที่นุ่มนิ่ม
ใบหน้าของธีร่าแดงขึ้นเล็กน้อย แต่อีกไม่นาน เธอก็กลับมามีสีหน้าไร้การแสดงอารมณ์อีกครั้งและพึมพำ
"ก็ได้ มาต่อ—"
"คุณยังไม่ได้ตอบผมเลย ทำไมสไกล่ากับคนอื่นๆ ไม่ต้องฝึกแบบนี้?"
"..."
ธีร่าเงียบไปและมองนักซ์
แล้วเสียงถอนหายใจก็พลัดออกจากปากของเธอ เธอตอบว่า
"สิ่งที่ฉันอยากสอนคุณเป็นสิ่งที่ฉันได้มาจากความขยันและความพยายามอย่างไม่ลดลืื่นของฉัน มันไม่ใช่สิ่งที่จะนำไปเทียบกับท่าฆ่าที่ฉันสอนลูกน้องของฉันและที่ฉันกำลังสอนสไกล่ากับคนอื่นๆ
มันเป็นสิ่งที่แข็งแกร่งกว่าและซับซ้อนกว่ามาก
มันคือสมบัติที่แท้จริงของฉัน
มันคือทุกสิ่งที่ฉันรู้ ประสบการณ์ทั้งชีวิตของฉัน
มันคือแก่นแท้ของตัวตนฉัน
จะเรียกฉันว่าเห็นแก่ตัวก็ตามใจ แต่ไม่ว่าฉันจะสนิทกับสไกล่า เฟลเบอร์ตา เอ็ดด้า และเลนแค่ไหน ฉันก็ทำตัวไม่ได้ที่จะสอนแก่นแท้ของตัวตนฉันให้พวกเขา
ฉันทำตัวไม่ได้ที่จะมอบสมบัติเพียงชิ้นเดียวของฉันให้พวกเขา"
"..."
นักซ์เงียบไปขณะที่มองธีร่าผู้หลบสายตาของเขาด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนรู้สึกผิด
ยิ่งเขามองเธอนานเท่าไหร่ หัวใจของธีร่าก็ยิ่งเต้นเร็วขึ้นและเธอก็ร้อนใจ
'ฉันน่าจะสอนเทคนิคของฉันให้พวกเขาเหรอ? พวกเขาก็เป็นพี่น้องของฉันนะ...
ฉันไม่ควรเห็นแก่ตัวขนาดนี้...
เขาคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงที่เห็นแก่ตัวหรือเปล่า...?'
แต่ตรงข้ามกับสิ่งที่เธอกำลังคิด รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าของนักซ์ขณะที่เขาพึมพำว่า
"เธอนี่รักจริงๆ นะ ธีร่าที่รักของผม"