📖 บทที่ 221: ต้องลองอะไรสักอย่าง

ไม่มีวิธีตายตัวในการเพิ่มระดับความชำนาญเหนือสรีระ แค่ต้องคอยลองและลองไปเรื่อยๆ แล้วหวังว่าจะได้บรรลุการทะลุขีดจำกัด

แต่นักซ์ต่างออกไป

สำหรับเขา ทั้งหมดนี้แค่คลิกเดียว

[สรีระ: สรีระอสูรหมอกกลืนกิน – ได้รับแล้ว (+)]

เขาคลิกที่เครื่องหมาย (+) บนระบบของตัวเอง แล้ว

'หือ?'

ทันใดนั้น โลกของนักซ์ก็มืดดับไป

ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น มากกว่าจะบอกว่าโลกของเขามืดลง จะถูกกว่าที่ว่าเขาถูกส่งไปยังพื้นที่สีดำ

'เกิดอะไรขึ้น?'

นักซ์ขมวดคิ้ว

เขาเริ่มมองรอบด้าน แต่ในที่แห่งนี้ไม่มีแสงแม้แต่นิดเดียว เขามองไม่เห็นและได้ยินอะไรไม่ได้เลย

เขาลองแตะหน้าตัวเองด้วยแขน และมันได้ผล

เขายังรู้สึกถึงร่างกายของตัวเองได้

แต่เขารู้สึกถึงเสื้อผ้าไม่ได้

เหมือนกับว่าตอนนี้เขากำลังยืนเปล่าอยู่

'เอดดา สไกล่า เลน ไธรา'

เขาลองเรียกผู้หญิงของเขา

หรือผู้หญิงของเขาที่อยู่ในคฤหาสน์ของอัลเจอร์ตอนนี้

'คะ?'

'นักซ์?'

'เกิดอะไรขึ้น?'

'หืม?'

หญิงสาทั้งสี่ตอบ

'อาญาสามิภักดิ์ทำงานอยู่...'

นักซ์คิดในใจ แล้วก็เรียกทุกคน

'พวกเธอ มาในห้องฉัน'

'ได้เลย'

หญิงสาไม่ได้ล้อเล่นเช่นกัน จากน้ำเสียงของเขา พวกเธอรู้ว่าเขาจริงจัง

หญิงสารีบวิ่งเข้ามาในห้องของเขา และในไม่ช้า ดวงตาของเอดดาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ

"นักซ์!"

เธออยากจะวิ่งเข้าหาเขา แต่ไธราคว้ามือเธอไว้

"เธอทำอะไรอยู่!?"

"หุบปาก เธอจะตายถ้าไปแตะมัน" ไธราพึมพำด้วยสีหน้าสงบ

'พวกเธอเห็นอะไร?' นักซ์ถาม

'นอนอยู่บนเตียง?'

'ก็นอนอยู่' นักซ์พยักหน้า

'ร่างกายของเธอถูกหุ้มด้วยหมอกสีดำบางอย่าง มองไม่เห็นอะไรเลย ที่บอกว่ามันคือร่างกายของเธอก็แค่คาดเดา' ไธราตอบ

'หมอกสีดำ?'

นักซ์ขมวดคิ้ว

'ใช่ ไม่ใช่แค่นั้น ฉันยังรู้สึกถึงพลังงานที่น่าเกรงขามจากหมอกนั้น เหมือนมันจะกลืนกินฉันถ้าเข้าไปใกล้เกินไป' ไธราพึมพำ

'เข้าใจแล้ว' นักซ์พยักหน้า

เขาไม่ต้องเป็นอัจฉริยะก็รู้ว่าหมอกสีดำนี้คืออะไร

มันสีดำ และไธราเรียกมันว่าอันตรายถึงตาย

นักซ์แน่ใจว่ามันคือหมอกกลืนกิน

'ทำไมพวกเธอสองคนถึงใจเย็นงั้น!?'

ทันใดนั้น เอดดาถามขึ้น

'โอ้ เอดดาจอมโลกลั่นของฉัน เธอเป็นห่วงฉันเหรอ?' นักซ์ถาม

'ก็แน่นอนสิ! เกิดอะไรขึ้นกับเธอ!? หมอกสีดำที่หุ้มร่างกายเธอนั่นคืออะไร'

'เอาละ ใจเย็นๆ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉันจะกลับเป็นปกติหลังจากผ่านไปสักพัก ฉันแค่ได้รับสรีระอสูรหมอกกลืนกินที่เคยพูดถึง ไม่ต้องห่วง'

นักซ์ตอบด้วยน้ำเสียงสงบ

เอดดาและคนอื่นๆ สงบลงบ้าง แล้วนักซ์ก็พูดต่อ

'ตอบคำถามฉันสักหน่อย'

นักซ์ยกมือขึ้นในพื้นที่สีดำแล้วถาม

'มือฉันขยับไหม?'

'ร่างกายเธอไม่มีการเคลื่อนไหว' เอดดาตอบ

นักซ์กระโดดแล้วถามอีก

'ตอนนี้ล่ะ?'

'ไม่ ไม่มีการเคลื่อนไหว' เลนตอบ

นักซ์ลองควบคุมมานา แต่เขาก็รู้ทันทีว่าเขาเข้าถึงมานาในโลกนี้ไม่ได้

เขาลองใช้[รับรู้] แต่นอกจากความมืดมิดแล้ว เขาไม่เห็นอะไรอีกเลย

'นักซ์... เธอจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม?'

ทันใดนั้น สไกล่าถามด้วยความเป็นห่วง

'โอ้ โอ๊ย ไม่ต้องห่วง ไม่เป็นไรหรอก ฉันรู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น'

นักซ์พึมพำ

'เอาละ พวกเธอออกจากห้องได้แล้ว อาจจะอันตราย'

นักซ์พึมพำ และผู้หญิงของเขาก็เชื่อฟังออกจากห้อง

นักซ์ตัดการเชื่อมโยงทางจิตแล้วถอนหายใจ

'แต่จะออกจากนี่ยังไงวะ...'

ใช่ เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะออกจากสถานการณ์นี้ยังไง

เขาแค่พยายามทำให้พวกเธอใจเย็น

เขาเริ่มมองรอบด้าน แต่การอยู่ในที่มืดๆนี้ ก็ไม่มีอะไรให้มอง

แล้วนักซ์ก็หลับตาและเริ่มนึกถึงสิ่งที่เขียนไว้ในมนตราของอสูรหมอกกลืนกิน แต่ก็ไม่มีอะไรผุดขึ้นในหัว

ในหนังสือไม่มีอะไรที่ใกล้เคียงกับสถานการณ์ของเขาเลย

นักซ์เกาหัวด้วยความสับสน

ตอนนี้แม้แต่เขาเองก็เริ่มตื่นตระหนก

'นี่มันไรวะ ไม่ใช่แค่อัปเดตเลเวลเหรอ? ทำไมไอ้แบบนี้ถึงเกิดขึ้น? เฮ้ ถ้ามีภารกิจอะไรที่ต้องทำ ก็ให้มันมาสิ นี่มันเป็นไรที่ต้อนรับด้วยความมืดมิดขนาดนี้?'

เขาเริ่มพูดกับตัวเอง พยายามรักษาสติและหวังจะได้คำใบ้สักอย่าง

"..."

แต่มีแค่ความเงียบตอบรับเขา

ไม่มีคำตอบ ไม่มีคำใบ้ ไม่มีอะไรเลย

ตอนนี้นักซ์เริ่มตื่นตระหนกมากขึ้น

'ระบบ! ระบบ! เธอบอกฉันได้ไหมว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น? เธอช่วยฉันได้ใช่ไหม?'

เขาเรียกทางออกสุดท้าย

"..."

แต่เหมือนเคย ระบบไม่ตอบ

'บางทีระบบที่มีจิตสำนึกอาจจะดีกว่าระบบที่ไม่มีจิตสำนึก มันอาจจะน่ารำคาญ แต่อย่างน้อยมันก็ตอบคำถาม...'

นักซ์เริ่มคิดเรื่อยเปื่อยไปเรื่อยๆ ขณะที่ตื่นตระหนก

เรื่องนี้ดำเนินต่อไป 5 นาที และนักซ์ที่กำลังจะเป็นลมจากความตื่นตระหนกก็รู้สึกว่ามีอะไรเปลี่ยนไป

พื้นที่สีดำมืดทึบนั้นก็มีรอยร้าวขึ้นทันใด แล้วก็แตกสลายเหมือนชิ้นกระจก

นักซ์ลองเปิดตา และถอนหายใจยาวออกมาเมื่อเห็นเพดานที่คุ้นเคยเหนือหัว

เขาลุกขึ้นและมองรอบด้าน ในไม่ช้าหัวใจเขาก็สงบลง

เขากลับมาแล้ว

แล้วเขาก็มองร่างกายของตัวเอง แม้จะไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัด แต่เขารู้สึกว่ามีบางอย่างต่างไป

มีบางอย่างในร่างกายของเขาเปลี่ยนไป

เขายกมือขึ้น และหมอกกลืนกินก็ไหลออกจากฝ่ามือ

นักซ์สังเกตว่าหมอกกลืนกินนี้ดำกว่าของอามาย่า ไม่ใช่แค่นั้น เขายังรู้สึกได้ว่ามันอันตรายและแข็งแกร่งกว่า

แล้วเหมือนกับว่าเขารู้มาตั้งแต่เด็ก เขาเริ่มค้นพบสิ่งต่างๆที่ทำได้กับหมอกกลืนกินนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้าของนักซ์

'สอง สาม'

ทันใดนั้น เขาเรียก

'คะ นายท่าน?' มือสังหารทั้งสองตอบพร้อมกัน

'มาซ้อมกับฉัน

ฉันต้องลองอะไรสักอย่าง'