📖 บทที่ 242: ประชุมฮาเรม

'พวกเธอคิดยังไงกับการเซ็กส์แปดคน?'

'…'

'…'

'…'

เอดดาถามขึ้นมา คำถามของเธอได้รับการตอบรับด้วยความเงียบสนิท ไม่มีใครพูดสักคำ จนกระทั่งอัลลูราตัดสินใจทลายความเงียบนั้น

'โรคจิตจริงๆ เลย'

'ไอ้พี่เอดดานี่แหละ' สไกล่าพยักหน้า

'จริงๆ ด้วย ฉันว่ามีแค่เอดดาที่กล้าพูดอะไรแบบนั้นนะ…' เฟลเบอร์ตาพยักหน้าตาม

'ไม่มีทาง ฉันจะไม่มีทางทำแปดคนเด็ดขาด! แปดคนยังไม่ว่า สามคนฉันก็ไม่ทำ!'

อามาย่าเป็นคนพูดขึ้นมา

'จ๊ะเอ๋ ทำไมเธอค้านขนาดนั้นล่ะ?' เอดดาถาม

'ฮึ! นักซ์เป็นของฉัน! ของฉันคนเดียว!

ฉันรู้ว่าไม่สามารถครอบครองเขาไว้คนเดียวได้ เพราะเขาจะดึงดูดพวกหญิงขายตัวแบบพวกเธอมาเรื่อยๆ แต่เวลาที่นอนเตียงเดียวกัน

นักซ์เป็นของฉันคนเดียว!'

อามาย่าเถียงกลับไป

ตอนนี้ หญิงๆ ของนักซ์กำลังคุยกันผ่านการเชื่อมต่อทางจิตที่มาจากฮาเรมซีล

ใช่เลย หญิงทั้ง 7 คนกำลังคุยกันอยู่

ยังต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าพวกเธอจะเจอกัน ดังนั้นนี่จึงเป็นไอเดียที่ดีจริงๆ

ใครเริ่มก่อน?

อย่างน่าประหลาดใจ คืออามาย่า

ดูเหมือนว่าเธอติดต่อทุกคนเพื่อถามเรื่องสิ่งที่นักซ์ชอบและไม่ชอบ ไม่นานการสนทนาก็ลงลึกจนกระทั่งหญิงๆ ของนักซ์เองยังงง ดังนั้นพวกเธอเลยเริ่มปรึกษากันเอง

หญิงเข้าร่วมสนทนามากขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็วิวัฒนาการเป็นแบบนี้

อามาย่าเรียกมันว่า ประชุมฮาเรม

และประชุมฮาเรมมีกฎเดียว

นักซ์ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วม

มันคือการประชุมลับของสาวๆ ที่ทำกันลับหลังเขา

แน่นอน สิ่งที่สาวๆ ไม่รู้ก็คือ นักซ์รู้เรื่องการประชุมนี้ตั้งแต่แล้ว

ใครบอกเขา?

ก็สาวๆ พวกนี้นั่นแหละ

พวกเธอสัญญากันว่าจะไม่บอกอะไรนักซ์เรื่องนี้ แต่ทุกครั้งที่อยู่กับเขาตามลำพัง ทุกคนต่างก็เล่าให้เขาฟัง พร้อมกับแสดงตัวว่าตัวเองเป็นฝ่ายเดียวที่อยู่ข้างเขาแล้วขอรางวัลพิเศษ

พวกเธอซ่อนอะไรจากนักซ์ไม่ได้เลยสักอย่าง

'จ๊ะเอ๋ พวกเราเป็นผู้หญิงของเขาก่อนเธอนะโอ๊ย? คนที่ควรถูกเรียกว่าหญิงขายตัวคือเธอที่มาแบ่งผู้ชายของพวกเราต่างหาก!' เอดดาเถียงกลับ

อามาย่า แน่นอนว่าตัดสินใจไม่สนใจคำพูดนี้

เธอจะไม่พูดถ้าอยู่ในตำแหน่งที่เสียเปรียบ

เธอไม่ได้โง้งขนาดนั้น

'อ๊าาา… พวกเธอ… คืนที่แล้วเป็นยังไงบ้าง…?' อัลลูราถามขึ้นมา แล้วอีกครั้ง ทุกคนก็เงียบไป

'…'

'…'

'…'

'แย่…' ครั้งนี้ เลนเป็นคนตัดสินใจทลายความเงียบ

'แย่จริงๆ…'

'อ๊าาา… ฉันอยากได้นักซ์…' เอดดาคราง

'ฉันอยากได้นักซ์… ไว้คนเดียวเลย…' ____ พึมพำ (ทายซิว่าใคร)

'จ๊ะเอ๋ ดูพวกเธอสิ คุมตัวเองไม่ได้สักนิดเลยเหรอ ผ่านไปแค่วันเดียวเองนะ จะอยู่รอดยังไงถ้าต้องทนทั้งอาทิตย์ล่ะ?' ไทราส่ายหัวด้วยความผิดหวัง

'เธอพูดถูก…'

'อาทิตย์เนี่ยมันนานไปหน่อย…' สไกล่าปูดปัด

'นานจริงๆ…' เลนพยักหน้าตาม

'ฉันแน่ใจว่าเขาต้องมีเหตุผล พวกเธอก็รู้จักเขานะ เขาจะไม่ทำแบบนี้โดยไม่มีเหตุผลที่เหมาะสมหรอก

จำไว้ ราชันวิทยาลัยมีผู้เชี่ยวชาญระดับคิงค์คอยเฝ้าอยู่ เขาต้องระมัดระวังให้มากขึ้นหน่อย เพราะเราไม่รู้หรอกว่า [พรางกาย] จะใช้ได้หรือไม่' ไทราพึมพำด้วยสีหน้าจริงจัง

ใช่ หลังจากเข้าร่วมราชันวิทยาลัย นักซ์บอกหญิงทุกคนของเขาว่าเขาจะไม่ออกจากราชันวิทยาลัยและไปหาพวกเธอเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ เพราะมีบางอย่างที่เขาต้องจัดการ

แน่นอน แม้หญิงๆ จะครางครวญ แต่พวกเธอก็เข้าใจว่าสถานการณ์อาจจะยุ่งยากหน่อยจึงพยักหน้ารับ

'ใช่… ฉันเข้าใจ…' เฟลเบอร์ตาพยักหน้า

'พี่ไทรา… พี่คิดแบบมีตรรกะได้ขนาดนี้ ฉันประทับใจมากเลย… พี่เหมาะสมกับการเป็นอาจารย์ของฉันจริงๆ…' สไกล่าสรรเสริญ รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้าของไทรา

'ฮึ! มันดีอะไรขนาดนั้น? จำไว้นะ ฉันอยู่คนเดียวมาตั้ง 3 อาทิตย์เลย!' อัลลูราสูดปาก

'นั่นน่าชื่นชมจริงๆ… อัลลูรา ความเคารพที่ฉันมีต่อเธอเพิ่มขึ้นนิดหน่อยแล้ว…' อามาย่าพึมพำ

'แล้วไง? พวกเราอยู่โดยไม่มีเขามาตั้งเดือน' เฟลเบอร์ตาอกผากด้วยความภาคภูมิใจขณะที่ยังคงอ่านเอกสารตรงหน้าอยู่

เห็นพฤติกรรมกระทันหันของเธอ โจยับขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

แต่แล้วเขาก็ตัดสินใจส่ายหัวแล้วไม่สนใจมัน

มันไม่ใช่ครั้งแรกที่ท่านหญิงเฟลเบอร์ตาทำตัวแบบนี้

ตั้งแต่ที่เธอได้พบกับไอ้บัตตาร์ดตัวนั้น เธอก็ทำตัวแปลกๆ มาตลอด จริงๆ แล้วเขาแค่ดีใจที่เธอยังทำงานของเธออยู่ก็พอแล้ว

'ใช่เลย พวกเราอดทนกันมาตั้งเดือน' เลนและสไกล่าพยักหน้า

'เฮ้… พวกเธอคิดยังไงกับพี่อาร์วิน่า?'

ทันใดนั้น สไกล่าถามขึ้นมา

'เธอเรียกเขาว่าพี่แล้วเหรอ…' อามาย่าสังเกตเห็น

'ก็แน่นอนสิ เธอคิดว่าเขาจะต้านทานนักซ์ได้เหรอ?' สไกล่าถามกลับ

'ก็ เขามีชื่อเสียงว่าเกลียดผู้ชายนะ' อามาย่าเถียง

'เธอคิดว่าเขาจะต้านทานนักซ์ได้เหรอ?' สไกล่าถามอีกครั้ง

'ไม่…' อามาย่ายอมรับ

'งั้นก็เรียกพี่อาร์วิน่า' สไกล่ายิ้มร่า

'แล้วล่ะ? พวกเธอคิดยังไงกับเขา?' เธอถามอีกครั้ง

'อย่างที่ฉันบอกไปแล้ว เขามีชื่อเสียงว่าเกลียดผู้ชายและชอบต่อสู้' อามาย่าที่รู้จักเขามากที่สุดบอก

'เขาเป็นผู้บ่มเพาะระดับเอ็กเพิร์ตใช่ไหม?' เอดดาถาม

'ใช่ เขาเป็น' อามาย่าพยักหน้า

'งั้นสรุปได้เลยว่านักซ์จะกลายเป็นผู้บ่มเพาะระดับเอ็กเพิร์ตในไม่ช้าใช่ไหม?' เอดดาถาม

'ใช่' อามาย่าพยักหน้าอีกครั้ง

'เฮเฮ~ พี่ไทรา ตำแหน่งคนแกร่งสุดจะถูกแย่งไปในไม่ช้าแล้วนะ~' ทันใดนั้น สไกล่าหัวเราะคิกคัก

'…'

ไทรา อย่างไรก็ตาม ไม่ตอบและเงียบไป

เฟลเบอร์ตารู้สึกได้ถึงบางอย่างจึงตัดสินใจเปลี่ยนเรื่อง

'อามาย่า เธอรู้อะไรเกี่ยวกับอีเวน สกายฟอลบ้าง? นักซ์สนใจเธอคนนั้นด้วย'

'จ๊ะเอ๋ สรุปเป็นไอ้โรคจิตผู้หญิงลามกจริงๆ' เอดดาสูดปาก

'ใช่เลย'

'อืม เขาเป็นโรคจิตจริงๆ'

'จ๊ะเอ๋ โชคร้ายของฉันจริงๆ ที่ไปรักไอ้โรคจิตเข้า'

หญิงทุกคนเห็นด้วย

'มันไม่สำคัญหรอก นั่นคือเสน่ห์ของเขา แต่พวกเธอคงไม่เข้าใจหรอก'

'หมดสติปัญญาจริงๆ' อัลลูราส่ายหัวเมื่อได้ยินคำพูดของอามาย่า

'ความรักทำให้คนตาบอด' สไกล่าพึมพำเหมือนคนแก่ที่อาศัยอยู่ทั้งชีวิตแล้วกำลังสอนบทเรียนชีวิตให้คนอื่น

'มันไม่มี'

ทันใดนั้น ไทราพึมพำขึ้นมา

'หา? อะไรนะ?'

'ตำแหน่งคนแกร่งสุดของฉัน

มันจะไม่ไปไหน'