"อ้อ? มีริลยังไม่กลับมาอีกเหรอ?" อาจารย์เอวานถามพร้อมกับหรี่เข้ามองรอบห้องเรียน
เธอเห็นบาดแผลของเขาแล้ว ไม่ควรใช้เวลาเกิน 3-4 วันก็ฟื้นตัวได้เต็มที่ ถึงจะอยากพักผ่อนเล่นๆ ก็เกินกว่าสัปดาห์แล้ว
ถึงเวลาที่เขาควรกลับมาเรียนแล้วไม่ใช่เหรอ?
"เฮอะ. คงอายจนไม่กล้ามาล่ะมั้ง" นักเรียนคนหนึ่งพูด
"ก็จริง โดนตีเข้าไปตั้งแต่ซะจนน่าเห็นใจ"
"เฮอะ บุกตีก่อนแล้วแพ้แบบนี้นี่น่าอายเอาเรื่องอยู่"
"จริงของมึง ไม่ว่ากูจะเกลียดไอ้บ้าสังหารึงตัวเท่าไหร่ ก็ต้องขอบคุณที่กำจัดตัวปัญหาอย่างมีริลให้หายไป"
"ใช่เลย"
พวกนักเรียนหันไปมอง แต่กลับพบว่าแทนที่จะสนใจสิ่งที่พวกเขาพูด นักซ์กำลังคุยกับสาวๆ อยู่ ไม่สนใจอะไรที่กำลังเกิดขึ้นในห้องเลย
"อืม... กูขอถอนคำพูด ไอ้ตัวบ้านี่น่าเกลียดกว่ามีริลซะอีก" เด็กชายคนหนึ่งพึมพำพลางมองนักซ์ด้วยสายตาเกลียดชัง
"ใช่ๆ เกลียดเหมือนกัน"
นักเรียนที่เหลือพยักหน้าตาม
เอวานสังเกตเห็นว่าคำถามของเธอทำให้เกิดความปั่นป่วนขึ้นอีกครั้ง จึงตัดสินใจเปลี่ยนเรื่อง
มีริลจะมาเรียนหรือไม่มาเรียนก็แล้วแต่เขา
ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องไปยุ่ง
"ได้แล้วทุกคน เลิกคุยกันได้ เราจะเริ่มเรียนกันเลย" เธอบอกและดึงความสนใจจากนักเรียนที่เหลือกลับมา
แต่ก่อนที่เธอจะเริ่มสอน
*ปัง*
ประตูห้องเรียนของเธอถูกเตะเปิดออกโดยสาวผมสีน้ำเงิน
เมื่อเห็นสาวน้อยคนนั้น เอวานหรี่เข้ามองและถามด้วยน้ำเสียงเข้ม
"แคนดิซ วอเทอร์ เธอมาทำอะไรที่นี่? มันเป็นวิธีที่คนควรเข้าห้องเรียนเหรอ? และเธอไม่เห็นเหรอว่ากำลังสอนอยู่?"
แต่แคนดิซไม่สนใจคำพูดของเอวานเลยและชี้ไปที่นักซ์
"เขาคนที่ทำร้ายเธอใช่ไหม?" เธอถาม
"ช-ใช่! คือเขานั่นแหละ! เขาโจมตีฉันกับเพื่อนโดยไม่มีเหตุผล และยังเอาแหวนเก็บของฉันไปอีก!"
นักเรียนอายุ 15 ปีร้องวอบพร้อมกับหน้าซีดเพราะความกลัวเมื่อเห็นหน้านักซ์ ทางด้านหลังเขามีนักเรียนอายุเท่ากันยืนอยู่อีกสองคน
"ไอ้บ้า! มึงกล้าทำร้ายน้องชายกูนะ!?"
เสียงโกรธเคืองอีกเสียงดังขึ้น ทุกคนในห้องเห็นมีริลเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับสีหน้าเดือดดาล
"นักซ์ เลียนเดอร์ ใครให้มึงกล้าทำร้ายนักเรียนของสถาบันนี้?" แคนดิซถามพลางหรี่เข้ามองอย่างคุกคาม
'โอ๊บ~? มากันเลยนะเนี่ย~'
รอยยิ้มเล็กๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของนักซ์เมื่อเห็นสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น
ตามที่หมอบอกไว้จริงๆ ออสวัลด์ฟื้นขึ้นมาวันนี้ แน่นอนว่าหลายคนต้องถามว่าใครเป็นคนทำร้ายเขาอย่างทารุณ และเขาก็คงบอกรูปพรรณสัณฐานของคนทำ
ไม่มีทางที่มีริลจะจำเขาไม่ได้ และเขาก็ต้องเล่าทุกอย่างให้แคนดิซ วอเทอร์ฟังแล้ว
แล้วทำไมเธอถึงทำเป็นประหลาดใจ? ทำไมต้องมาที่นี่เพื่อยืนยัน ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าใครเป็นคนทำ?
ก็เหตุผลมันง่ายนิดเดียว พวกเขาต้องการจะเล่นงานเขา
ต่อหน้านักเรียนทุกคน
แน่นอน นักซ์คาดเอาไว้แล้ว
เขากลับรู้สึกดีใจด้วยซ้ำว่าทุกอย่างกำลังเป็นไปตามที่ควรจะเป็น
"แคนดิซ นี่มันหมายความว่าอะไร? ทำไมเธอต้องมาโทษลูกศิษย์ของฉันอีก?" เอวานเข้ามาช่วยพูด พยายามจะปกป้องนักซ์
แต่ครั้งนี้ แคนดิซเตรียมตัวเอาไว้แล้ว
"หือ? ฉันกำลังโทษลูกศิษย์ของอาจารย์เหรอ? อาจารย์เอวาน ฉันรู้ว่าอาจารย์เอ็นดูนักซ์มาก จนกระทั่งหลังจากที่เขาทำร้ายมีริล อาจารย์ก็ยังเข้าข้างเขา แต่อาจารย์จะยอมให้นักซ์กลั่นแกล้วนักเรียนคนอื่นในสถาบันต่อไปจริงๆ เหรอ?
ฉันยังได้ยินมาว่าอาจารย์ยอมให้เขาอยู่ห้องข้างๆ ห้องอาจารย์ในเขตอาจารย์ด้วย
อาจารย์เอวาน นักซ์เป็นแค่สามัญชนคนหนึ่ง คนที่ไม่ควรมีความสัมพันธ์ใดๆ กับอาจารย์ แล้วทำไมอาจารย์ถึงต้องคุ้มครองเขาถึงขนาดนี้?
ฉันได้ยินว่าอาจารย์เป็นคนซื่อตรงและเที่ยงธรรม แล้วทำไม... อ๊ะเดี๋ยวก่อน..."
ทันใดนั้น แคนดิซทำทีเหมือนเพิ่งนึกได้และถามว่า
"อาจารย์เอวาน อาจารย์ไม่ได้มีความสัมพันธ์อันไม่ควรเอ่ยถึงกับนักซ์ เลียนเดอร์ สามัญชนคนนี้ ใช่ไหม?"
"เธอพูดเรื่องบ้าอะไรของเธอ!?"
เอวานพูดด้วยความโกรธเมื่อได้ยินสิ่งที่แคนดิซพูด
"เธอกล้าใส่ร้ายอาจารย์เลยเหรอ!?"
เธอไม่อยากเชื่อว่าแคนดิซพูดแบบนี้ออกมา
แต่แคนดิซแค่ยิ้มให้กับอาการโกรธของเธอ
"มันเป็นข้อสรุปเดียวที่ฉันคิดได้ ท้ายที่สุด นักเรียนอายุ 15 ปีบอกว่าถูกนักซ์โจมตี
ได้แล้ว เราไปเรื่องนี้ก่อน อาจารย์ต้องการหลักฐานใช่ไหม? ฉันจะให้ ฉันพาพยานมาเขา-"
"ฉันไม่ต้องการหลักฐาน"
เอวานพูดเบาๆ
"หือ?" แคนดิซหรี่เข้ามอง
เอวานกลั้นความโกรธและหันไปทางนักซ์
"นักซ์ ตอบฉัน มึงทำร้ายนักเรียนคนนี้จริงไหม?"
"หะ!? ทำไมต้องถามเขา!? มันก็แน่นอนอยู่แล้วว่าเขาจะไม่ยอมรับ!
สมมติฐานของฉันถูกต้องทั้งหมดเหรอ!? สองคนมีความสัมพันธ์อันไม่ควรเอ่ยถึงกันจริงๆ เหรอ!?"
แคนดิซถามเสียงดัง
แต่เอวานแค่กำมือแน่นและพยายามไม่สนใจคำของแคนดิซ
เธอต้องการคำตอบจากนักซ์
"ใช่ครับ อาจารย์เอวาน ผมทำร้ายนักเรียนคนนี้จริง ไม่เพียงแค่นั้น ผมยังทำร้ายเพื่อนของเขาด้วย"
"อะไรนะ?" ตาของเอวานเบิกกว้างด้วยความตกใจ
"เห็นไหม? ฉันบอกแล้วว่าเขาจะไม่มีทางยอมรับ- หะ?" แม้แคนดิซก็ตกใจ แต่ในเวลาต่อมา รอยยิ้มชั่วร้ายก็ผุดขึ้นบนใบหน้าเธอและเธอตะโกน
"เห็นไหม! ฉันบอกแล้วว่าเขาเป็นคนทำ! ตอนนี้เธอจะพูดอะไรอีก เอวาน!?"
"น-นักซ์... ทำไมเธอถึง..." เอวานไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
แต่แทนที่จะตอบเธอ นักซ์ลุกขึ้นและเดินช้าๆ ไปหาแคนดิซ
แล้วเขาก็เดินผ่านเธอไปและมองนักเรียนที่ตามมาดูเหตุการณ์
"โอ๊บ~? เธอพานักเรียนมาเยอะจังนะ... แคนดิซ"
นักซ์พูด
แล้วเขาก็เห็นรูปร่างคุ้นตาที่ยืนอยู่ที่นั่นและโบกมือ
"มานยา เป็นยังไงบ้าง?"
"อ-อ๊ะ? ฉ-ฉันสบายดี แ-แล้วเธอล่ะ?" ถูกชี้ไปแบบนั้น มานยาพูดเสียงสั่นเล็กน้อย แต่ก็ยังตอบได้
"ผมก็สบายดี
แล้ว? ทำไมเธอมาที่นี่?" นักซ์ถาม
"ฉันแค่เห็นท่านหญิงมานยาและสังเกตเห็นว่ามีนักเรียนหลายคนตามเธอมา ฉันเลยมาด้วย"
"อืม"
นักซ์พยักหน้าเหมือนเข้าใจ
แล้วเขาก็หันไปทางแคนดิซและยิ้ม
"ตามที่คาดไว้เลย เธอเก่งเรื่องนี้นะ แคนดิซ? แต่...
เธอแน่ใจเหรอว่าจะเล่นแบบนี้?"
"หือ? หมายความว่าไง?" แคนดิซหรี่เข้ามอง
รอยยิ้มของนักซ์กว้างขึ้นและเขาตะโกน
"เธออยู่ตรงนี้ใช่ไหม? ออกมาเถอะ"
"ค-ครับพี่ใหญ่..."
แล้วเด็กชายอายุ 8 ขวบก็เดินออกมาจากกลุ่มคน นักซ์ยิ้ม
"เธอจำเขาได้ไหม 'ท่านหญิง' แคนดิซ?"