นักซ์ยื่นมือออกไปหาเธอพร้อมรอยยิ้ม
"พวกเราไปกันเถอะ?"
"อ-ได้ค่ะ"
เอวานไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อได้ยินว่าข้อเสนอนี้มีไว้ให้เธอคนเดียว เธอก็เขินและถอยไปข้างหลัง
นักซ์ก้าวเข้ามาใกล้และยื่นมือออกไปหาเธอ หัวใจของเธอก็เริ่มเต้นแรงโดยไม่รู้สาเหตุ
เขาแค่เป็นนักเรียนที่จะเลี้ยงครูหลังจากชนะการดวล ทำไมเธอถึงทำตัวแบบนั้น!?
และเพราะใจของเธอถูกครอบงำด้วยความคิดประหลาดเหล่านี้ เธอจึงคิดอะไรไม่ค่อยรู้เรื่องและรับข้อเสนอของนักซ์ไปเพื่อจะได้จัดการกับความอึดอัดนี้
เธอจึงจับมือที่นักซ์ยื่นให้ และทั้งคู่ก็เดินไปที่โรงอาหารของราชันวิทยาลัย
พลางจับมือกัน
ทำให้เอวานเขินหนักขึ้นไปอีก แต่เพราะเธอรับมือนักซ์ไปแล้ว เธอก็ถอยไม่ได้อีก ถ้าเธอทำแบบนั้น เขาคงจะอึดอัด
เอวานจึงหลับตาลง กำมือนักซ์แน่นขึ้นและเดินไปกับเขาต่อ
เห็นสีหน้าเธอ นักซ์ก็ยิ้ม
…
ไม่กี่นาทีต่อมา ทั้งคู่ก็นั่งอยู่ในโรงอาหารของราชันวิทยาลัย และเพราะนักเรียนส่วนใหญ่ยังคงอยู่ในห้องต่อสู้ โรงอาหารจึงว่างเปล่าแทบจะหมด
ทำให้เอวานและนักซ์มีความเป็นส่วนตัวเต็มที่
ทำให้เอวานสงบลงได้บ้าง
นักซ์หยิบเมนูขึ้นมาแล้วยื่นให้เอวาน
"คุณครูเอวาน สั่งอะไรที่ชอบได้เลยครับ"
เอวานยิ้ม เธอสั่งอาหารแล้วหันมาทานักซ์
"น้องชายของคุณเป็นยังไงบ้าง? ตอนนี้เขาไม่เป็นไรแล้วหรือ? หรือยังโดนรังแกอยู่?" เอวานพยายามอย่างเต็มที่ให้ทำตัวปกติ
นักซ์เข้าใจว่าเธอต้องการอะไรและยิ้ม
"ครับ เขาไม่โดนรังแกอีกแล้ว"
"ทำไมไม่พาเขามาด้วยล่ะ?" เอวานถาม
"เป็นอุปสรรค"
นักซ์พึมพำ
"อะไรนะ?" เอวานไม่ได้ยิน
"อ่า ไม่มีอะไร หมายความว่าผมอยากให้เขาอยู่คนเดียวสักพักและคิดเรื่องที่จะทำต่อไป ผมช่วยเขาในขั้นตอนนี้ไม่ได้
ผมทำได้ทุกอย่างแล้ว ให้ตัวอย่างที่เข้าใจได้กับเขาแล้ว จากนี้ไปก็เป็นหน้าที่ของเขาเอง
ว่าเขาจะก้าวออกมาจากกระดอง หรือจะซ่อนตัวอยู่ในนั้นไปตลอดชีวิต มันขึ้นอยู่กับเขา
ผมวางแผนจะพาเขาไปหาแม่เขาอยู่แล้ว"
นักซ์ตอบ
"อืม? คุณจะไปกับเขาเหรอ?"
"ใช่ ผมวางแผนจะขอลาสักไม่กี่วันแล้วไปกับเขา ผมน่าจะไปหาแม่เขาตอนนี้ได้เลย"
เอวานพยักหน้าแล้วถาม "คุณจะไปเมื่อไหร่?"
"อีกสองวัน หลังจากไปหาครูอาร์วิน่า"
"หะ?" ทันใดนั้นเอวานก็ขมวดคิ้ว
เธอออกไปแล้วตอนที่นักซ์ชนะ เธอไม่มีใจที่จะดูนักเรียนคนหนึ่งคุกเข่า แม้ว่านักเรียนคนนั้นจะไม่เคารพเธอก็ตาม
ดังนั้นเธอจึงไม่รู้เรื่องคำสั่งของอาร์วิน่าเลย
"ทำไมคุณต้องไปที่นั่นด้วย?" เธอถาม
นักซ์เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ฟัง แล้วเอวานก็ขมวดคิ้วหนักขึ้นไปอีก
"ทำไมเธอถึงเรียกคุณไปที่ห้องของเธอด้วยล่ะ…?"
เห็นสีหน้าเธอ นักซ์ก็ขมวดคิ้ว
"หืม? คุณครูเอวานทำตัวแปลกๆ ทำไมเหรอครับ ครูอาร์วิน่าไม่ได้วางแผนจะทำอะไรผมใช่ไหม?"
เขาถาม
ได้ยินคำถามของเขา เอวานส่ายหัว
"ไม่ต้องห่วง เธอยุติธรรมและเที่ยงธรรม เธอจะไม่ทำอะไรคุณหรอก เธอเป็นคนสุดท้ายที่จะเอาเรื่องคนอื่นแค่เพราะเอาชนะลูกศิษย์ของเธอ"
"แต่ผมได้ยินมาว่าเธอเกลียดผู้ชายนะ…"
นักซ์ถาม
"คุือข่าวดีจริงๆ นะ…" เอวานมองนักซ์แล้วพูดต่อ
"ก็ เรียกว่าเกลียดผู้ชายก็ได้ แต่อย่างที่บอก ถ้าคุณไม่ไปยั่วเธอ เธอจะไม่ทำอันตรายคุณหรอก
ปกติเธอแค่เมินผู้ชายทุกคน แม้แต่ลูกศิษย์ของเธอเอง แน่นอน ถ้าคุณมีข้อสงสัย เธอจะตอบคำถามคุณโดยไม่สนว่าคุณเป็นชายหรือหญิง แต่ถ้าคุณพูดอะไรที่ไม่มีประโยชน์ เธอจะเมินคุณ
สาเหตุที่ฉันประหลาดใจก็เพราะเธอไม่เคยเรียกนักเรียนชายเข้าไปในห้องของเธอด้วยตัวเองเลย นี่เป็นครั้งแรก"
"อ้า ไปเธอหลงเสน่ห์หน้าตาหล่อเหลาของผมหรือเปล่า?" นักซ์ถามด้วยรอยยิ้มสะมึ๋น
เอวานจ้องเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยแล้วเตือน
"ใช่ นี่เป็นตัวอย่างที่ดี เธอมักจะเมินคำพูดแบบนั้น ดังนั้นอย่าพูดอะไรแบบนี้กับเธอถ้าไม่อยากโดนเมิน"
"อืม รู้แล้วครับ สรุปแล้วคุณครูเอวานเป็นครูที่ดีที่สุดที่ใครจะได้" นักซ์พยักหน้า
"…ฉันไม่รู้ว่าคุณสรุปมาได้ยังไง แต่ขอบคุณค่ะ" เอวานยิ้มนิดหน่อย
"คุณครูเอวาน พอให้คำแนะนำได้ไหมครับว่าจะทำยังไงไม่ให้ครูอาร์วิน่ารำคาญ จะได้ช่วยมาก
ผมไม่อยากเสียชีวิตที่นั่นหรอก"
"ดูสิคุณ แกล้งทำเป็นกลัว" เอวานหัวเราะ
"เธอไม่ใช่อสูรจ้องกินเลือดหรอก ไม่ต้องห่วง เธอไม่ทำร้ายคุณหรอก"
"ผมก็ไม่อยากโดนเมินเหมือนกัน"
นักซ์พึมพำ
"เถอะน่า คุณครูเอวาน ช่วยนักเรียนคนโปรดของคุณสิ" นักซ์ขอร้อง
เอวานส่ายหน้าอย่างยอมแพ้และถอนหายใจ
"ดูสิ การจัดการกับครูอาร์วิน่าน่ะง่ายมาก
คุณไปที่นั่น เธอถามคุณคำถาม แล้วคุณตอบให้สั้นที่สุดเท่าที่จะทำได้ โดยไม่มีคำพูดที่ไม่มีประโยชน์
แล้วเธอก็ถามคำถามอีกไม่กี่ข้อ คุณตอบให้ครบแล้วก็กลับมา
ง่ายๆ"
"อืมม มันก็คลุมเครือดีนะ…" นักซ์พึมพำพร้อมขมวดคิ้ว
"ก็นั่นแหละวิธีเดียวที่ทำได้ อย่างที่บอก ถ้าคุณไม่พูดอะไรที่ไม่มีประโยชน์ คุณก็จะไม่เป็นไร"
"ผมไม่ได้พูดอะไรที่ไม่มีประโยชน์อยู่แล้วใช่ไหมครับ?" นักซ์ยิ้มอย่างบริสุทธิ์ และเห็นรอยยิ้มนั้น เอวานก็ส่ายหัว
"ทำไมฉันรู้สึกว่าการพบกันครั้งนี้ของคุณคงไม่ราบรื่น…"
"อ้า ไม่ต้องห่วงครับคุณครูเอวาน
ผมสัญญาว่าการพบกันครั้งนี้จะดีมากจนครูอาร์วิน่าต้องชมผมเป็นวันเป็นเลือกแน่"
นักซ์ยิ้ม ส่วนเอวาน…
เธอรู้สึกเหมือนว่าคำพูดของนักซ์มีนัยอื่นซ่อนอยู่