สไกล่า เลน เอ็ดดา เฟลเบอร์ตา นักซ์ และรอยซ์ทานอาหารเช้าด้วยกัน แล้วก็คุยกันไปพักใหญ่ จากนั้นสไกล่า คนที่ใจป้ำที่สุดในบรรดาผู้หญิงคนอื่นๆ ก็ตัดสินใจสละตัวเอง พารอยซ์ออกไปเล่นในสวน
เฟลเบอร์ตา เอ็ดดา เลน และนักซ์ยังคงคุยกันต่อไปพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า
'อย่าลืมนะ พอกลับมาจะเป็นคิวของฉัน'
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่สไกล่าจะออกไป เธอหันมาทางนักซ์แล้วพึมพำ
'ได้เลย สไกล่าตัวน้อยน่ารักของฉัน'
นักซ์พยักหน้าพร้อมรอยยิ้มเล็กๆ บนใบหน้า
'ดี ดี' สไกล่าพยักหน้าเช่นกัน แล้วเธอก็พารอยซ์ออกไปในสวน
เป้าหมายของเธอนั้นง่ายแสนง่าย เล่นให้ได้เยอะที่สุดเร็วที่สุด เธอจะทำให้แน่ใจว่ารอยซ์เหนื่อยเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วเธอจะได้กลับมามีช่วงเวลาหวานชื่นกับนักซ์
"เอาล่ะ รอยซ์ตัวน้อย เริ่มจากเล่นโยนบอลกันก่อนดีไหม ว่าไง?" สไกล่าถามพร้อมกับที่ลูกบอลปรากฏในมือเธอ แล้วโดยไม่รอความเห็นของรอยซ์ เธอก็ขว้างบอลออกไป
"ไปหยิบมาเร็ว! ฉันจะจับเวลา ยิ่งกลับมาเร็วเท่าไหร่ ยิ่งได้คะแนนดีขึ้น"
รอยซ์พยักหน้าแล้วเข้าสู่จังหวะของเธออย่างรวดเร็ว
ทั้งสองเริ่มเลิ่นเล่น ส่วนนักซ์น่ะเหรอ เขากำลังเล่นเกมอีกเกมหนึ่งกับผู้หญิงอีกสามคน
…
ตอนเย็น หลังจากใช้เวลากับสไกล่า เฟลเบอร์ตา เอ็ดดา และเลน นักซ์กำลังพักผ่อนอยู่ในห้องด้วยสีหน้าเริ่นราย
*ต๊อก* *ต๊อก* *ต๊อก*
ทันใดนั้น มีคนเคาะประตู
นักซ์ขมวดคิ้มแล้วเดินไปที่ประตู
แต่เมื่อเปิดออก เขากลับไม่เห็นใคร นักซ์ขมวดคิ้มแล้วปิดประตู
เขาหันกลับและกำลังจะเดินไปที่เตียงอีกครั้ง เมื่อมีคนโจมตีเขาจากด้านหลัง
รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้านักซ์ เขาคว้ามือเรียวบางของร่างนั้นไว้ แล้วกดเธอไปที่ผนัง โดยยกมือเธอขึ้นเหนือศีรษะและใบหน้าของเขาอยู่ใกล้ชิดกับเธออย่างเต็มที่
"จิ๊ด จิ๊ด กล้าแอบโจมตีฉันแบบนี้เลยเหรอ?"
นักซ์ถามพร้อมกับจูบเบาๆ บนริมฝีปากสีชมพูนุ่มของไธร่า
ไธร่าหน้าแดงแล้วส่ายหัวพร้อมถอนหายใจ
"ไม่น่าเชื่อว่าฉันจะโจมตีเธอไม่สำเร็จทั้งที่ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นแล้ว"
นักซ์ประกบริมฝีปากเธออีกครั้ง และครั้งนี้เขาเริ่มดูดริมฝีปากของไธร่า ไธร่าไม่ขัดขืนเลยแม้แต่น้อย และเริ่มเพลิดเพลินกับการจูบ
การจูบดำเนินต่อไปอีกนานหนึ่งนาที แล้วนักซ์ก็ผละหน้าออกจากเธอ
ดวงตาสีทองของเขาเปล่งประกายจ้า เมื่อข้อมูลของไธร่าปรากฏต่อหน้าเขา
[ชื่อ: ไธร่า ครูส]
[อายุ: 44]
[การบ่มเพาะมานา: Expert.]
[การบ่มเพาะร่างกาย: Mortal.]
[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]
[อาชีพ: มือสังหารของตระกูลมาร์ควิส แบนเนอร์เมน]
[พรสวรรค์: สูง]
[เลเวล: 49 --> 50]
[HP: 610/610]
[MP: 1070/1070]
[STR: 59 --> 60]
[AGL: 66 --> 67]
[VIT: 60 --> 61]
[STM: 61 --> 62]
[INT: 86 --> 107]
[DEF: 53 --> 54]
…
"เธอฝ่าขีดจำกัดแล้ว" นักซ์ยิ้ม
"ใช่" ไธร่าตอบพร้อมรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า
เธอต่อสู้กับอัลเจอร์ ฮีธ ทู และทรีไปพร้อมกัน และครั้งนี้ พวกเขาไม่ได้ใช้ดาบไม้ แต่ใช้ดาบจริง มันเป็นการต่อสู้ที่อันตราย
ไธร่าได้รับบาดเจ็บหลายครั้ง แต่เธอก็ยังคงต่อสู้ต่อไป หลังจากทำเช่นนั้นมาหลายสัปดาห์ แรงกดดันสะสมขึ้นจนเธอได้แรงกระตุ้นที่จำเป็นในการก้าวขึ้นสู่ผู้บ่มเพาะขั้น Expert
ตอนนี้ นักซ์ไม่ต้องพึ่งพาอาร์วิน่านังหีนั่นให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นอีกแล้ว เขาพึ่งเธอได้
เธอจะยังคงเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาผู้หญิงของเขา และจะมีประโยชน์ที่สุดสำหรับเขา
ไธร่ายิ้มเมื่อนึกถึงเรื่องนี้
อืม? อาร์วิน่าเป็นผู้บ่มเพาะขั้น Expert ก่อนเธอ และแข็งแกร่งกว่าเธอเหรอ?
ไธร่าไม่คิดว่ามันเป็นไปได้
เธอเคยได้ยินเรื่องอาร์วิน่า ผู้หญิงคนนั้นชอบดาบและเป็นนักรบ แม้จะแข็งแกร่งกว่าผู้บ่มเพาะขั้น Expert ทั่วไป แต่เธอเองก็ไม่ใช่ผู้บ่มเพาะทั่วไปเช่นกัน
เธอมีพลังพอจะสังหารผู้บ่มเพาะขั้น Expert ได้ตั้งแต่ตอนที่เธอยังเป็นขั้น Grand Master ตอนนี้ที่เธอกลายเป็นผู้บ่มเพาะขั้น Expert แล้ว เธอไม่คิดว่าคนอย่างอาร์วิน่าจะสามารถเอาชนะเธอได้
ตราบใดที่เธอได้โจมตีก่อน อาร์วิน่าจะตาย หากทั้งสองปะทะกัน
แน่นอน นักซ์จะไม่ยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น
ไม่มีทาง
รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้านักซ์ขณะที่เขาจูบหน้าผากของไธร่าเบาๆ
"เธอตั้งใจมากเลยนะ" เขากระซิบข้างหูเธอ
"ฉั-ฉันน่าจะได้รับรางวัล... ไม่ใช่เหรอ?" ไธร่าถามด้วยใบหน้าแดงก่ำพร้อมพยายามหลบสายตา
"โอ?" นักซ์รู้สึกประหลาดใจ แต่ไม่นานรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏบนใบหน้าเขาขณะพยักหน้า
"ฉันเห็นด้วย เธอน่าจะได้รับรางวัลจากความพยายาม" พูดจบ นักซ์ขยับริมฝีปากไปใกล้หูเธออย่างยั่วยุ แล้วกระซิบ
"แต่เธอกล้าแอบโจมตีฉันแบบนี้ เธอไม่คิดว่าน่าจะถูกลงโทษเหรอ?"
"หา?" ไธร่าขมวดคิ้ม
ราวกับจะเลียนแบบเธอ นักซ์ก็ขมวดคิ้มเช่นกัน
"ให้รางวัลและลงโทษ...
สองอย่างนี้มันตรงข้ามกันสิ้นเชิง... จะทำยังไงดีนะ..." เขาคิดในใจ
แล้วดวงตาเขาก็เปล่งประกาย
"อ้อ ลองยกเลิกทั้งสองอย่างให้หักล้างกันยังไงล่ะ?"
"หา? ยกเลิก?" ไธร่าขมวดคิ้มเพราะไม่เข้าใจว่าเขากำลังพูดอะไร
นักซ์ยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วอธิบาย
"ใช่ ยกเลิกให้หักล้างกัน
เธอสมควรได้รางวัล และเธอก็สมควรถูกลงโทษ
งั้นทำไมไม่ยกเลิกทั้งสองอย่างแล้วปล่อยเธอไปเลยล่ะ
แบบนั้นไม่ดีที่สุดเหรอ?"
"ไม-ไม่!" ไธร่ารีบแย้งทันที
"ฉั-ฉันมีไอเดียอื่น..." เธอพึมพำ
เธอไม่รู้ว่าทำไม แต่วันนี้เธอดูออกตัวมากกว่าปกติเล็กน้อย
"ไอเดียอะไร? บอกมาสิ ฉันฟังอยู่" นักซ์พยักหน้า
"รางวัลกับการลงโทษ... สุดท้ายก็ได้ผลลัพธ์เหมือนกันอยู่ดี...
งั้นทำไมไม่เพิ่มเวลาเป็นสองเท่าเลยล่ะ...?"
ไธร่าพึมพำด้วยใบหน้าแดงก่ำ
"..."
นักซ์ชะงักไป
เขากระพริบตาอีกสองสามครั้งแล้วถาม
"คือเธอกำลังบอกฉันว่ารางวัลกับการลงโทษมันคือสิ่งเดียวกันเหรอ?"
รอยยิ้มของนักซ์ขยายออกขณะที่เขากล่าว
"ไธร่า ครูส โธ่ เธอนี่ร่ามใหญ่จริงๆ"