หลังจากพูดคุยกับอีวาน อาร์วิน่าก็กลับมาที่คฤหาสน์ของตัวเอง แล้วเดินไปที่สวนเพื่อดูนักซ์ พอยิ้มออกมาเมื่อเห็นเด็กหนุ่มกวัดแกว่งดาบด้วยสีหน้าตั้งใจ
ใบหน้าและเสื้อผ้าเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อ อาร์วิน่ารู้ดีว่าเด็กคนนี้ไม่ได้แสร้งทำเป็นขยัน เธอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
เด็กหนุ่มที่มีพรสวรรค์เป็นเลิศแบบนี้ยังขยันอีก...
อาร์วิน่ารู้ดีว่าอนาคตของเขาไร้ขีดจำกัด
จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัว อาร์วิน่าซ่อนตัวหลังพุ่มไม้แล้วเริ่มสังเกตนักซ์
แต่ทันทีที่เธอซ่อนตัวหลังพุ่มไม้ นักซ์ก็หยุดชะงัก
จากนั้น เขาก็มองไปทางเธอแล้วยิ้ม
"ยินดีต้อนรับกลับครับ อาจารย์"
อาร์วิน่าเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะก้าวออกมาแล้วพูด
"เจ้านี่ไวดีนี่"
"ขอบคุณครับ" นักซ์ยิ้มกว้างขึ้น
"วันนั้นเจ้าหาแคนดิซเจอตอนที่เธอซ่อนตัวหลังพุ่มไม้เหมือนกัน แม้แต่ข้ายังทำไม่ได้ เจ้าทำยังไง?" อาร์วิน่าถาม
ในฐานะนักรบ เธอค่อนข้างไวต่อสิ่งรอบตัว แต่กลับเห็นว่านักซ์เหนือกว่าเธอในเรื่องนี้
แต่นักซ์กลับไม่ตอบคำถามเธอ แค่ยิ้ม
"ผมก็แค่เก่งครับ"
"แสบซ่า จดจ่อกับท่าไม้ตายเถอะ ไอ้เด็กอวดดี ท่าของเจ้ายังไม่สมบูรณ์"
"อืม อืม แค่ให้เวลาผมอีกสองสามชั่วโมงนะอาจารย์ ผมจะทำให้ท่านพอใจ"
"อย่ารีบ" อาร์วิน่าเตือน
เธอไม่อยากให้นักซ์ทำผิดแบบแคนดิซ
"ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะไม่ก้าวต่อไปจนกว่าอาจารย์จะพอใจ"
"ฮึ่ม มันยากที่จะทำให้ข้าพอใจนะ เจ้าหนู" อาร์วิน่ายิ้ม
"เดี๋ยวก็รู้กันครับ
ผมจะทำให้ท่านพอใจแน่นอน~"
นักซ์พึมพำด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
เห็นรอยยิ้มนั้น อาร์วิน่าขมวดคิ้ว
ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอรู้สึกว่าคำพูดของนักซ์มีความหมายอื่นแฝงอยู่
แต่เธอก็ไม่แน่ใจ
อาจจะเป็นแค่เธอที่ระแวงเกินไป
เธอไม่ควรคิดมากเรื่องไร้สาระ
อาร์วิน่าจดไว้ในใจ
จากนั้น จู่ๆ เธอก็นึกถึงเรื่องที่อยากคุย จึงเรียก
"นักซ์"
"ครับ?"
"เจ้าอยู่ห้องติดกับท่านอาจารย์อีวานใช่ไหม?"
"ครับ ถึงผมจะไม่แน่ใจว่าจะเรียกว่าห้องได้ไหม มันใหญ่เกินไป" นักซ์ตอบ
"แล้วเจ้าย้ายมาอยู่ที่นี่แทนล่ะ?" อาร์วิน่าถาม
"..."
นักซ์ขมวดคิ้วไม่ตอบ
เห็นแบบนั้น อาร์วิน่าก็ขมวดคิ้วตาม
"ไม่มีปัญหาอะไรนี่?"
"เอ่อ... อาจารย์... ขอไม่อยู่ตรงนั้นได้ไหมครับ?" นักซ์ถามด้วยสีหน้าอึดอัด
"ทำไมล่ะ? ที่นี่เจ้าจะสบายกว่าไม่ใช่เหรอ? ข้ารู้ความลับเจ้าแล้ว เจ้าจะขี้เกียจหรือหยุดสะกดใจตัวเองบ้างก็ได้ ไม่ดีกว่าเหรอ?" อาร์วิน่าไม่เข้าใจความคิดนักซ์
"จริงครับ... แต่ผมอยากอยู่ที่นั่น..."
"ทำไม?"
"..."
นักซ์มองอาร์วิน่า สมองของเขาเริ่มคิดหาข้อแก้ต่างๆ นานา แต่ก็นึกอะไรไม่ออก
แต่เดี๋ยวเดียว รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าเขาขณะตอบ
"เพราะท่านอาจารย์อีวานอยู่ที่นั่นครับ"
"ฮะ?" อาร์วิน่าขมวดคิ้ว
ไม่นาน ดวงตาเธอก็เบิกกว้างด้วยความตกใจขณะถาม
"ข่าวลือนั่นจริงเหรอ!"
"ข่าวลืออะไรครับ?"
"ข่าวลือที่ว่าเจ้ากับอีวานเป็นคู่รักกัน"
"หะ!? ไม่จริงหรอกครับ!
ฉันไม่ได้โชคดีขนาดนั้น"
นักซ์รีบปฏิเสธ
อาร์วิน่าถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่แล้วก็หรี่ตาถาม
"ที่ว่าไม่โชคดีขนาดนั้นหมายความว่าไง? นั่นหมายถึงเจ้าชอบท่านอาจารย์อีวานเหรอ?"
นักซ์หลบสายตา
"อ่า อาจารย์ครับ ตอนนี้ผมไม่มีเวลาคุย ขอฝึกท่าต่อเถอะ ผมรู้สึกว่ายังพัฒนาต่อได้"
พูดจบ นักซ์ก็เริ่มกวัดแกว่งดาบ
อาร์วิน่าหรี่ตาลง แม้นักซ์จะไม่ตอบ แต่การกระทำของเขาก็ทำให้คำตอบชัดเจน
เด็กคนนี้ชอบอาจารย์ของเขา
อาร์วิน่าคิดถึงเรื่องนี้แล้วไม่อยากเชื่อว่ามันผิดขนาดไหน
เธออยากพูดถึงเรื่องนี้อีก แต่สุดท้ายก็ส่ายหน้าแล้วหันหลังกลับ
เห็นเธอเดินจากไป นักซ์หัวเราะเบาๆ
จากนั้น เขาก็ฟันดาบต่อ
...
"อาจารย์ ผมขอตัวก่อนนะครับ" หลังฝึกเสร็จ นักซ์ก้มหัวพึมพำ
"เจ้าจะไปที่นั่นจริงๆ สินะ..." อาร์วิน่าพึมพำ
นักซ์แค่ยิ้ม แล้วก็หันหลังเดินจากไป
อาร์วิน่ามองแผ่นหลังเขาโดยไม่มีสีหน้า
ไม่มีใครรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร
...
ด้านนักซ์ เขาเดินเข้าห้องแล้วก็เริ่มวาดรูป
ไม่ เขาไม่ได้ทำเพื่อให้อีวานประทับใจ เขาไม่ได้เก่งขนาดนั้น และก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะเก่งภายในเร็วๆ นี้หรอก เขาแค่ต้องการหัวข้อให้สองคนได้คุยกัน
*ก๊อก* ก๊อก* ก๊อก*
นักซ์วาดรูปต่อไป เวลาผ่านไป ไม่นานก็ได้ยินเสียงเคาะ
รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า เขาเปิดประตูแล้วทักทาย
"ท่านอาจารย์อีวาน หวังว่าท่านจะสบายดีนะครับ"
อีวานยิ้มแล้วเดินเข้าไปในห้องนักซ์
"คิดถึงผมไหมครับอาจารย์?
จริงๆ นะ ผมคิดถึงอาจารย์มากเลย" นักซ์ยิ้ม
"ท่านอาจารย์อาร์วิน่าบอกว่าข้าเป็นลูกศิษย์ของนางแล้ว" อีวานพึมพำ
"หืมม? ผมไม่ได้บอกท่านก่อนเหรอ? จำที่ผมพูดได้ไหมครับ?
ท่านอาจารย์อาร์วิน่าจะชอบผมมากจนชมผมหลายๆ รอบ
แต่ดูเหมือนผมจะประเมินเสน่ห์ตัวเองต่ำไปนิด
ท่านอาจารย์อาร์วิน่ารับผมเป็นลูกศิษย์เลย"
นักซ์ตอบด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ
เห็นเขาทำตัวแบบนั้น อีวานก็อดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้
เขาไม่เปลี่ยนไปเลย...
"ข้าไม่อยากเชื่อว่าเจ้าทำให้ท่านอาจารย์อาร์วิน่าประทับใจได้" นางพึมพำ
"หืมม? ก็เป็นเรื่องที่คาดไว้ไม่ใช่เหรอครับ? ผมทำให้ท่านอาจารย์อีวานประทับใจได้ไม่ใช่เหรอ? ผมกลายเป็นลูกศิษย์คนโปรดของท่านแล้วหรือยัง?" นักซ์เอาหน้าเข้าไปใกล้อีวานแล้วพึมพำ
"ห-หะ? เมื่อไหร่ที่เจ้ากลายเป็นลูกศิษย์คนโปรดของข้า?" อีวานพูดตะกุกตะกัก และด้วยเหตุผลบางอย่าง ใบหน้านางก็แดง
"อะไรนะ? ผมยังไม่ใช่ลูกศิษย์คนโปรดเหรอครับ?" นักซ์ถามด้วยสีหน้าตกใจ
"ไม่ เจ้ายังไม่ใช่ เจ้าต้องพยายามมากกว่านี้เพื่อให้ได้ตำแหน่งนั้น" อีวานหัวเราะเบาๆ
"โอเค มากับผมสิครับ ผมจะพาท่านไปดูภาพที่ผมเพิ่งวาด
ภาพนี้จะทำให้ท่านประทับใจแน่ แล้วผมก็จะได้เป็นลูกศิษย์คนโปรดของท่าน
ผมมั่นใจ"