"แบบนี้เป็นไง ผมว่าภาพนี้น่าจะดีนะ"
นักซ์ถามพร้อมยิ้มขณะที่ยกภาพวาดอีกภาพให้อีเวนดู
"ดูนะ นี่คืออัศวิน เขากลับมาหลังจากรบศึกเสร็จ แล้วตอนนี้ยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าหญิง..."
นักซ์เริ่มอธิบายภาพที่ตัวเองวาด เห็นแบบนั้นอีเวนก็ยิ้มออกมา
"นายจะไปอยู่กับครูอาร์วินาต่อจากนี้เหรอ?" ทันใดนั้นอีเวนก็ถามขึ้นมา
"อัศวินสัญญาว่าจะป้-" ได้ยินคำถามของเธอ นักซ์ก็หยุดชะงัก
แล้วสีหน้าเขาก็เปลี่ยนเป็นขมว่วคิ้ว เขาตอบว่า
"ก็ไม่สิ จะไปทำอย่างนั้นทำไม?"
"ครูอาร์วินามาหาฉัน เธอบอกว่านายจะปลอดภัยกว่าถ้าไปอยู่กับเธอ" อีเวนพึมพำ
"ปลอดภัย? ครูอีเวน... ครูไม่ได้ยินข่าวเหรอครับ?" นักซ์ถาม
"ข่าว? ข่าวอะไร?" อีเวนขมว่วคิ้ว
"ตระกูลบูร์กี้ถูกทำลายล้างไปแล้ว" นักซ์บอกอย่างเรียบเฉย
"หา? เกิดอะไรขึ้น?" อีเวนถามด้วยความตกใจ แต่นักซ์ส่ายหัว
"ผมไม่ทราบรายละเอียดนะ แต่ดูเหมือนว่าผู้บ่มเพาะที่เป็นสมุนของเอิร์ลถูกฆ่าตายหมดเลย แถมเอิร์ลเองก็ถูกตัดแขนทั้งสองข้าง
บังเอิญมีการเปิดเผยว่าเอิร์ลบูร์กี้เคยข่มขืนลูกสาวของบารอนครูกในอดีต พร้อมกันนั้นก็มีอาชญากรรมอื่นๆ อีกมากมายที่ถูกเปิดโปง
เอิร์ลจำต้องชดใช้ค่าเสียหายให้แก่เหยื่อเพื่อหลีกเลี่ยงคดีในศาลยุติธรรม แต่จำนวนคดีที่เขาก่อไว้มีมากเกินไป จนเงินหมดไปแล้ว ทั้งๆ ที่นั่นก็ยังมีคนฟ้องคดีใหม่กับเขาอีก
พอเอิร์ลเสียอำนาจไปเกือบหมด พันธมิตรของเขาก็ปฏิเสธที่จะช่วย
สภาพของเขาตอนนี้น่าสมเพสมาก
จริงๆ ผมยังสงสัยเลยว่าใครเป็นคนทำเรื่องโหดร้ายแบบนี้กับเขา...
คนนั้นต้องเป็นคนใจเย็นแน่ๆ"
นักซ์ส่ายหัวพร้อมทำหน้าไร้เดียงสา
"...นายรู้สึกแบบนั้นจริงๆ เหรอ...?" อีเวนถาม
นักซ์จ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ แล้วเขาก็ถอนหายใจ
"ไม่... จริงๆ ผมว่าคนที่ทำเรื่องนั้นน่าจะได้รับพรจากพระเจ้าและควรบรรลุทุกเป้าหมายในชีวิตของเขา
ผมเชื่อจริงๆ ว่าเขาเป็นคนใจดี อ่อนโยน และหล่อเหมาะ"
นักซ์ตอบพร้อมรอยยิ้ม
"นั่นมัน... ตรงกันข้ามกับที่นายพูดก่อนหน้านี้เลยนะ..." อีเวนพึมพำ
"เอาเป็นว่าเราไม่พูดเรื่องนี้ต่อแล้วกัน
สรุปสั้นๆ ก็คือ ตอนนี้ไม่มีใครจะมาทำร้ายผมแล้ว ผมปลอดภัย"
"แล้วมาร์ควิสวอเตอร์ล่ะ? นายทำให้ลูกสาวเขาอับอายต่อหน้าครึ่งโรงเรียนนะ รู้ตัวไหม?"
นักซ์ยิ้ม
"เขาจะไม่ทำอะไรหรอก"
"ทำไม?"
"แคนดิซจะเป็นคนที่พยายามมาเล่นงานผมเอง"
"หา?"
"ใช่ ผมชนะแคนดิซได้ก็เพราะเธอไม่ได้ใช้มานา ถ้าเธอใช้มานา เธอจะเอาชนะผมได้ง่ายๆ
ดังนั้นแคนดิซจะเป็นคนที่ออกมาจัดการผมเอง ความทะนงของเธอจะไม่ยอมให้พ่อเข้ามายุ่ง" นักซ์ตอบ อีเวนก็พยักหน้าเห็นด้วย
ฟังดูมีเหตุผล
"อีกอย่าง ใครจะรู้ล่ะ?
ถ้ามาร์ควิสวอเตอร์โจมตีผม คนใจดี อ่อนโยน และหล่อเหมาะคนนั้นอาจจะออกมาจัดการเขาคราวนี้ก็ได้"
นักซ์พึมพำ อีเวนรู้สึกอีกครั้งว่ามีนัยแฝงอยู่ในคำพูดของเขา แต่เธอตัดสินใจไม่สนใจเพราะไม่แน่ใจ
"สรุปก็คือ ผมปลอดภัย ตราบใดที่ผมยังอยู่ในโรงเรียน" นักซ์พึมพำ
"งั้น... นายไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่แล้วสิ?" อีเวนถาม
"ไม่ ผมต้องอยู่ที่นี่ ผมจะไม่ไปไหนถ้าครูอีเวนยังไม่ไล่ผมออก" แล้วนักซ์ก็มองไปที่อีเวน ดวงตาสีทองของเขาเปล่งประกายอย่างไร้เดียงสา
"ครูอีเวนคงไม่ไล่ผมออกใช่ไหมครับ?"
"แต่ถ้านายไปอยู่กับครูอาร์วินานายจะปลอดภัยกว่าไม่ใช่เหรอ ห้องที่นั่นก็ดีกว่าห้องนี้เยอะเลย"
"แต่ครูอีเวนจะไม่อยู่ที่นู่น" นักซ์ทำหน้างอ แล้วดวงตาของเขาก็เปล่งประกายแห่งความมุ่งมั่น
"ผมต้องครอบครองครูอีเวนเองคนเดียว!"
เขาประกาศ
"ห-หา?" อีเวนกระพริบตาปริบๆ หัวใจเธอเต้นตึกตักข้ามไปหนึ่งจังหวะ
แล้วเธอก็สังเกตเห็นว่าใบหน้าของนักซ์อยู่ใกล้เธอผิดปกติ หัวใจเธอเต้นตึกตักอีกครั้ง เธอรีบถอยออกมาทันที
"น-น-น-นายพ-พูดอะไรอยู่!?"
เธอพูดตะกุกตะกัก
"ผมไม่ได้โกหกนะ ผมต้องอยู่กับครูอีเวน
ไม่งั้นผมจะเป็นนักเรียนคนโปรดของครูได้ยังไง?"
"หา?"
อีเวนขมว่วคิ้วด้วยความสับสน สมองของเธอหยุดทำงานไปสักครู่
แล้วสมองเธอก็เริ่มประมวลผลสิ่งที่นักซ์พูด เธอจึงรู้ตัวว่าตัวเองเข้าใจผิดเรื่องที่เขาพูดถึง
ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความอาย
'ฉ-ฉันกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย...?'
เธอคิดอะไรไม่ออกแล้ว
"ครูอีเวนคงไม่ไล่ผมออกใช่ไหมครับ?" โดยไม่รู้เลยว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ นักซ์ถามพร้อมทำหน้าไร้เดียงสา
"จะไม่ไล่หรอก ไม่ต้องห่วง"
อีเวนตอบ แล้วเธอก็ลุกขึ้นและเดินจากไป
"ดึกแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะ"
"ขอให้ครูอีเวนมีค่ำคืนที่ดีนะครับ"
"อ-อืม นายเช่นกันนะ"
"ครับ ผมว่าจะมีค่ำคืนที่แสนสุขเลย~"
นักซ์ตอบ
อีเวนไม่ได้คิดอะไรมากกับคำพูดของเขา ไม่ จริงๆ แล้วเธอไม่ได้ยินคำพูดของเขาด้วยซ้ำ
เธอแค่อยากออกจากห้องของเขาตอนนี้
เธออายเกินไปแล้ว เธอเชื่อไม่ได้ว่าเธอเข้าใจผิดเรื่องของนักเรียนตัวเอง
เธอต้องนั่งสมาธิเพื่อให้สงบจิตใจ
คิดไปคิดมา อีเวนก็กลับมาที่ห้องตัวเองและกระโดดลงไปบนเตียง
อีกด้านหนึ่ง หลังจากอีเวนจากไป รอยยิ้มจึงจั๊กจั่นก็ปรากฏบนใบหน้าของนักซ์
เขามองดูเวลา ตอนนี้เป็นเวลา 23.00 น. ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงก่อนที่วันจะจบลง
นักซ์ตัดสินใจใช้การวาร์ปฟรีประจำวันของเขา
เขาหายตัวไปแล้วปรากฏตัวอีกครั้งในห้องของอัลลูร่า
ที่นั่น เขาเห็นอัลลูร่านั่งอยู่บนเตียง สวมเสื้อนอนสีม่วงบางจนมองทะลุ ดวงตาสีฟ้าที่มีเสน่ห์เย้ายวนของเธอเปล่งประกายพร้อมรอยยิ้มเสน่ห์แผ่ออกมาบนใบหน้า
"ฉันรออยู่นะ~" เธอกระซิบ
"หวังว่าจะไม่รอนานนะ"
นักซ์ยิ้ม แล้วเขาก็ดึงเธอเข้ามากอด
ค่ำคืนอันยาวนานก็ตามมา
…
วันต่อมา นักซ์กลับมาที่โรงเรียน แล้วเขาก็เข้าเรียนวิชาของครูอีเวน แอบจีบนักเรียนหญิง เมินเด็กผู้ชาย และแกล้งมิริลล์ที่ขี้อาย
แล้วชั่วโมงเรียนก็จบ ครูอีเวนออกไป นักซ์ก็ออกจากห้องเรียนเช่นกัน
แต่ทันทีที่เขาเดินออกจากประตู
สาวผมสีฟ้าก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขา พร้อมรอยยิ้มที่ดูแคลนบนใบหน้า