"ตั้งเราเป็นผู้นำสิง"
"หืม?" เอมเบอร์ขมวดคิ้ว
"ก็บอกไปตะกี้ไม่ใช่เหรอ ฉันตั้งพวกเธอเป็นผู้นำไม่ได้
มันไม่ง่ายขนาดนั้น ไม่ว่าเธอจะแข็งแกร่งแค่ไหน ทหารคนอื่นก็จะไม่ยอมตามคำสั่ง เพราะพวกเขาไม่รู้จักเธอเลย
พวกเขาเสี่ยงชีวิตในสงครามครั้งนี้ แต่นั่นไม่ได้แปลว่าพวกเขาจะยอมทิ้งชีวิตไปง่ายๆ แบบนั้น
พวกเขาเป็นมนุษย์ ไม่ใช่หุ่นกระบอก"
ธีราส่ายหัว
"ฉันไม่ได้บอกว่าเธอต้องสั่งทหารให้อยู่ใต้บังคับบัญชาของเรานะ"
"แล้วจะเป็นผู้นำไปทำไมล่ะ?" เอมเบอร์ไม่เข้าใจความคิดของเธอ
"ฟังนะ ฉันจะพูดตรงๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่เราร่วมสงคราม เราไม่มีประสบการณ์มาก่อน เราอยู่ในถิ่นทุรกัฐวิลด์มานานเดือนและสู้กับสัตว์ร้ายนับไม่ถ้วน แต่เราไม่เคยสู้กับมนุษย์ในสเกลขนาดนี้มาก่อน
เราเป็นมือใหม่ ถ้าเธอให้ทหารอยู่ใต้บังคับบัญชาเรา พวกเขาจะเสียชีวิต เราไม่ต้องการแบบนั้นแน่นอน
แต่ขณะเดียวกัน เราในฐานะผู้บ่มเพาะระดับ Expert ก็ไม่สามารถอยู่ใต้บังคับบัญชาของคนที่อ่อนกว่าเราได้
ดังนั้น ทางแก้ที่ดีที่สุดคือตั้งเราเป็นผู้นำโดยไม่มีทหารอยู่ใต้บังคับบัญชา
แบบนี้ ทหารก็จะไม่เสียชีวิตเพราะเรา และผู้นำคนไหนก็จะไม่นำเราไปใส่ในแผนการสงครามที่กำลังจะเกิดขึ้น"
ธีราอธิบาย
"แล้วเธอจะทำอะไรล่ะ?" เอมเบอร์ถามพลางหรี่ตา
"พอสงครามเริ่ม เราจะเข้าร่วมหน่วยไหนก็ได้ แล้วพอเข้าใกล้พอ จะลอบสังหารผู้นำศัตรู"
ธีรายิ้ม
"หืม? เธอจะลอบสังหารผู้นำศัตรูกลางสงครามเลยเหรอ? จะทำยังไง ปกติไม่ใช่เอาตอนที่เขาไม่ระวังตัวเหรอ?"
เอมเบอร์เลิกคิ้ว
"การลอบสังหารก็คือการจู่โจมตอนที่ฝ่ายตรงข้ามไม่ทันตั้งตัว ไม่ต้องห่วง เราทำได้ ฉันสัญญาว่าตอนกลับจะเอาหัวศัตรูมาให้อย่างน้อย 5 หัว"
ธีราตอบ
"อ๊ะ! ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย มันน่าสะอิดสะเอียนจะตาย
ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอเป็นคนโบ๊ะไม่มีสมองขนาดนี้"
เอมเบอร์หันไปหานักซ์แล้วยิ้มอย่างยั่วยวน
"เธอควรอยู่ห่างๆ จากพวกคนโบ๊ะแบบนั้นนะ"
แล้วเอมเบอร์ก็ลุกขึ้น เดินไปหานักซ์แล้ววางนิ้วบนคางเขา ยกคางเขาขึ้น สายตาของทั้งคู่สบกัน เอมเบอร์กระซิบด้วยน้ำเสียงยั่วยวน
"มีตัวเลือกที่ดีกว่ามากมายอยู่ข้างนอก เธอแค่มองไปรอบๆ ก็พอ"
*ตบ*
ธีราเคลื่อนตัวรวดเร็ว
เธอตีมือของเอมเบอร์ออกแล้วยืนขวางหน้านักซ์
"หน้าด้านจริง"
เธอพึมพำ
เอมเบอร์แค่ยิ้มแล้วมองนักซ์
"เราจะได้เจอกันอีกนะ
และเร็วๆ นี้ด้วย"
"อ-อ-อะ แน่นอน"
นักซ์พูดตะกุกตะกัก
"อืม ฉันรอคอยเรื่องนั้นอยู่นะ คุณตาทอง"
เอมเบอร์หัวเราะในใจ รู้สึกขบขันกับปฏิกิริยาของธีรา
เธอทำทั้งหมดนี้เพื่อแกล้งเธอตั้งแต่แรก
แน่นอน การพูดตะกุกตะกักของนักซ์ก็น่ารักด้วยเหมือนกัน
สรุปแล้ว เธอรู้สึกว่าเธอจะได้ใช้เวลาอย่างน่าทึ่งกับสองคนนี้แน่ๆ
"เราขอตัวกลับก่อน"
ธีราพึมพำ
"จะไปก็ได้นะ แต่ทำไมไม่ปล่อยคุณตาทองไว้ที่นี่ล่ะ ฉันอยากคุยกับเขา
แบบส่วนตัว~"
เอมเบอร์ยิ้ม
"ไม่! ฉันไม่ยอมให้เธอทำแบบนั้นหรอก นังสกปรก!
ถ้าจะคุยก็คุยต่อหน้าฉันสิ!"
ธีราตะโกนด้วยความโกรธ
"ฉันว่าเธอคงไม่อยากฟังสิ่งที่เราคุยกันนะ
ฉันอยากคุยเรื่อง…
เรื่องส่วนตัว"
เอมเบอร์ยิ้ม
"เธอสองคนยังไม่รู้จักกันเลย!
จะมีเรื่องส่วนตัวอะไรให้คุยกัน!?
หึ! หึ!"
ธีราสูดจมูก แล้วจับมือนักซ์เดินออกจากเต็นท์
"ก็นั่นคือเหตุผลที่ฉันอยากคุยกับเขาไง
เพื่อรู้จักเขาให้มากขึ้น~
ถ้าเขากับฉันสนิทกันขึ้นจะไม่ดีเหรอล่ะ?
ทำไมเธอไม่เข้าใจความตั้งใจบริสุทธิ์ของฉันก็ไม่รู้"
เอมเบอร์ถามพร้อมสีหน้าเศร้าอย่างละคร
แต่ธีราไม่หยุดและพานักซ์ออกจากเต็นท์ไป
"จะไปไหนจ๊ะ~~
คุณตาทอง นัดเจอกันทีหลังนะ~"
ขณะเดินออกจากเต็นท์ นักซ์และธีราได้ยินคำของเอมเบอร์
"เขาไม่ไปหรอก!" ธีราตอบแล้วเดินจากไป
นักซ์ที่เดินตามหลังเธอมองเธอด้วยรอยยิ้มเล็กๆ
"เธอรู้นะว่าเธอทำแบบนี้เพื่อแกล้งเธอ ใช่ไหม?"
ธีราไม่หยุดและเดินต่อไป
"ฉันรู้สิ" เธอพยักหน้าแล้วพูดต่อ
"ที่เธอพูดเรื่องจะได้ใช้เวลากับเธอและอะไรต่างๆ นั่น
ทั้งหมดเพื่อแกล้งฉัน
เธออยากเห็นหน้าอิจฉาของฉัน
แต่ถ้าฉันแสดงให้เธอเห็นสิ่งที่เธอต้องการล่ะ จะเป็นยังไง?"
ธีราถามพร้อมรอยยิ้ม
"หืม? ยังไง?" นักซ์ถาม
"เฮอะ คนแบบเธอจะยิ่งอยากแกล้งฉันมากขึ้น และมากขึ้น และมากขึ้น"
รอยยิ้มของธีรากว้างขึ้น
"รอเดี๋ยว…"
นักซ์เริ่มเข้าใจ
"เริ่มเข้าใจแล้วเหรอ?
ยิ่งเธออยากแกล้งฉันมากเท่าไหร่ สิ่งที่เธอทำก็จะยิ่งกล้าขึ้น และยิ่งก้าวเข้าหาเธอมากขึ้น
ด้วยตัวเธอเอง
แบบนั้นเธอก็จะเข้ายากว่าที่จะยั่วยวนเธอ"
ธีรายิ้ม
"โอ้โฮ? เธอทำแบบนี้เพื่อฉันเหรอ? แต่ฉันคิดว่าเธอไม่ชอบเธอนะ"
นักซ์ถาม
"ก็ฉันไม่ได้เกลียดหรือชอบเธอโดยเฉพาะนะ
เธอแข็งแกร่ง มันจะช่วยเธอและผลักดันคนอื่นในกลุ่มให้ซ้อมมากขึ้น ฉันชอบตรงนั้น
แต่เธอมีก้อนไขมันบนหน้าอกนั่น ฉี๊ดฉี๊ด เธอจะไปรวมกับอัลลูร่าและพวกนั่น
ฉี๊ดฉี๊ด ไขมันนั่นมันไม่ใช้ประโยชน์เลยหรือไง?"
ธีราบ่น
"..."
นักซ์ใช้สิทธิ์ที่จะเงียบ
"ก็แน่ล่ะ ในที่สุดแล้วมันก็ไม่ได้สำคัญอะไร ฉันรู้จักเธอดีพอที่จะรู้ว่ามันจะจบแบบไหน
เธอตั้งหลักเอาไว้แล้ว เธอหนีไม่พ้นแน่นอน
ฉันแค่เร่งกระบวนการให้เร็วขึ้นเท่านั้นเอง
แต่อย่าลืมของรางวัลของฉันล่ะ เข้าใจไม่ได้?"
ธีราเตือนพร้อมรอยยิ้มยั่วยวน
ทันใดนั้น นักซ์อุ้มธีราขึ้นมาในแขนแล้วพุ่งไปทางป่า
"งั้นเริ่มจากของรางวัลของเธอกันเลยไหม?" เขาถามพร้อมรอยยิ้ม
"ไม่ควรเดินสำรวจค่ายทหารก่อนทำแบบนั้นเหรอ?"
ธีราถาม พวกเขาเพิ่งมาถึงนี่นา
"เออ ทำทีหลังก็ได้
ตอนนี้ขอลองมีเซ็กซ์ในป่าเถอะ ขณะที่เราอยู่ในราชวงศ์วูดส์"