"แต่ถ้าฉันทำแบบนั้น แล้วเธอล่ะจะทำยังไง?"
นักซ์ถาม แน่นอนว่าเรื่องที่เขาว่าควบคุมพลังของตัวเองได้นั้นเป็นเรื่องบรื๋อทั้งสิ้น ตอนนี้เขายังไม่มีระดับการควบคุมขนาดนั้น
ให้ตายสิ เขายังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าอนาคตจะควบคุมมันได้หรือไม่
"อ-เรื่องของฉัน?"
"ฟังนะ เฟล เป้าหมายของฉันใหญ่กว่าที่เธอคิดเยอะ เธออาจเป็นผู้หญิงสวยตอนนี้ แต่อีกไม่กี่ปี วัยของเธอจะตามทันตัวเอง ร่างกายจะรับความเสียวสุดขีดไม่ไหว แล้วเราก็จะไม่สามารถเย็ดกันแบบตอนนี้ได้อีก
เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ฉันหลงรัก ฉันไม่มีทางปล่อยให้มันเป็นแบบนั้น เธอตอนนี้เป็นผู้หญิงอายุ 28 ปี ถ้าเป็นผู้บ่มเพาะ 28 ถือว่ายังเยาว์ เธออาจบ่มเพาะไม่ได้แล้วตอนที่ 'วัยทอง' ผ่านพ้นไป แต่นั่นไม่ได้แปลว่าฉันช่วยเธอไม่ได้
ฉันวางแผนจะดึงเธอไปอยู่กับฉันในทุกการผจญภัยต่อจากนี้ และไม่ใช่แค่ไม่กี่ปี แต่เป็นเวลาหลายๆ ปีข้างหน้า"
ความโกรธของเฟลเบอร์ตาเบาลงบ้างเมื่อได้ยินแบบนั้น วัยของเธอคือสิ่งที่ทำให้เธอกังวลที่สุดตอนนี้ การได้เห็นเขาคิดถึงเธอและหาทางช่วยเธอทำให้หัวใจเธออุ่นขึ้นมาบ้าง
อีกอย่าง คำว่า 'เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ฉันหลงรัก' ทำให้หัวใจเธอเต็มไปด้วยความพึงพอใจและดีใจสุดๆ เธอเลิกมองเขาเป็นแค่เด็กเล่นของคนตั้งนานแล้ว การที่เขารู้สึกแบบเดียวกันทำให้เธอมีความสุข
แน่นอนว่านั่นไม่ได้แปลว่าเธอจะยอมให้อภัยเขาง่ายๆ เธอยังคงถือดีและถามต่อ
"งั้นเธอจะทำยังไงถ้าฉันสั่งฆ่าเธอทิ้งตอนโกรธจัดๆ?"
"หึ! เหมือนเธอจะทนเห็นฉันถูกฆ่าได้นะ" นักซ์สูดปาก
"เธอนะ! รู้ได้ยังไง!"
"ฉันยืนอยู่ตรงนี้ต่อหน้าเธอ มันพิสูจน์พอแล้วไม่ใช่เหรอ?" นักซ์ยิ้มยโส
"เธอนะ!" เฟลเบอร์ตาอยากจะรัดคอเขาให้ตายหลังเห็นสีหน้าอวดดีของเขา
"โอเค ตอนนี้ใจเย็นลงก่อน ว่าแต่ขอให้ฉันขอโทษด้วยร่างกายแทนดีไหม?" นักซ์ยิ้มก่อนเดินเข้าไปหาเธอและโอบกอดเธออย่างอบอุ่น
"…อืม" เฟลเบอร์ตาพยักหน้าเบาๆ
รอยยิ้มของนักซ์ขยายออก เขาอุ้มเธอขึ้นมาและวางลงบนเตียงของเขาเพื่อเริ่มรอบการรักอีกครั้ง
…
"อานห์~ อานห์~ อานห์~"
"อาาานห์~"
สไกล่าได้ยินเสียงครางดังที่ดังออกมาจากห้อง เธอก็พลันเบิกตาเขียวโตของเธอกว้างขึ้น
'ไวเคาน์ต์ไม่ได้โกรธอยู่เหรอ? ทำไมถึงครางแบบนั้น? นักซ์ทำอะไรเธอ?'
…
[ชื่อ: เฟลเบอร์ตา อัลเวย์ ]
[อายุ: 28 ]
[การบ่มเพาะมานา: สามัญ]
[การบ่มเพาะกาย: สามัญ ]
[อาชีพ: ไวเคาน์ต์แห่งอาณาจักรสายฟ้าตก]
[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]
[พรสวรรค์: ต่ำ]
[เลเวล: 6]
[HP: 130/130]
[STR: 10]
[AGL: 11]
[VIT: 13]
[STM: 11]
[INT: 10]
[DEF: 10]
"พลังของฉันเพิ่มขึ้นอีกแล้ว"
ท่ามกลางอ้อมกอดอบอุ่นของนักซ์ ทั้งที่ไม่ได้สวมอะไรเลย เฟลเบอร์ตาพึมพำ ยังคงประหลาดใจกับพลังของเขาที่ไร้สาระขนาดนี้
"เพิ่มขึ้นจริง แต่ไม่มากเท่าครั้งก่อน" นักซ์พยักหน้า
"รู้ได้ยังไง?"
"ฉันมองเห็นพลังของคนอื่นได้ด้วยตา" นักซ์ชี้ไปที่ดวงตาสีทองที่ดูดึงดูดของเขา เฟลเบอร์ตาจ้องมองก่อนสังเกตเห็นลวดลายสีทองบางอย่างเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต
"สงสัยว่าเธอยังมีเซอร์ไพรส์อะไรให้ฉันอีก"
"โอ้ รอดูสิ การเดินทางในอนาคตของเธอจะเหมือนนิทานเลยก็ว่าได้ ฉันสัญญา"
"อืม" เฟลเบอร์ตาพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม
"นักซ์…" ทันใดนั้นเฟลเบอร์ตาเรียกชื่อเขา
"หืม?"
"บอกฉันได้ไหมว่าผู้หญิงอีกคนที่เ-เธอใช้เวลาด้วยเป็นใคร…?"
"เธอสัญญาว่าจะไม่ไปพูดอะไรกับเธอเหรอ?"
"ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันยอมรับแล้วว่าเธอจะได้พบและใช้เวลากับผู้หญิงที่เลิศรอยกว่านี้อีกมากในอนาคต ผู้หญิงเหล่านั้นจะเก่งกว่าฉันด้วยซ้ำ ฉ-ฉันแค่คิดว่าเนื่องจากฉันได้เปรียบที่ได้พบเธอก่อนสุด ฉันก็เลยจะสร้างกลุ่มอำนาจของตัวเองเพื่อเพิ่มอิทธิพลเหนือเธอ"
"ฮาฮาฮาฮา~ ไม่เชื่อว่าเธอคิดไกลขนาดนี้ เธอเป็นไวเคาน์ต์จริงๆ ใช่ไหม? ฮาฮาฮา~" ได้ยินคำพูดของเธอ นักซ์หัวเราะออกมาดังๆ ยิ่งเขาหัวเราะมากเท่าไหร่ ใบหน้าของเฟลเบอร์ตาก็ยิ่งแดงมากขึ้น เธอจึงบีบเอวของเขาด้วยความโกรธ
"โอ๊ย! ยอมแล้ว! ยอมแล้ว! หยุดทำแบบนั้น!" นักซ์ร้องด้วยความเจ็บ แน่นอนว่าด้วยพลังป้องกันตอนนี้ของเขา มันไม่ได้เจ็บมากขนาดนั้น แต่การได้เห็นปฏิกิริยาของเธอก็สนุกดี ไม่นานนัก นักซ์ก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจังและตอบว่า
"เฟล จำไว้นะ ไม่ว่าฉันจะได้พบผู้หญิงกี่คน ไม่ว่าพวกเธอจะเก่งแค่ไหน เธอในฐานะคนรักคนแรกของฉันจะมีที่พิเศษในใจฉันเสมอ ฉันจะรักเธอตลอดไป นะ?"
หัวใจของเฟลเบอร์ตาเต้นเร็วขึ้น ใบหน้าของเธอแดงขึ้นทุกวินาที เธอตอบด้วยเสียงเบาประดั่งยุง
"ฉันก็จะรักเธอตลอดไปเหมือนกัน…"
เห็นเธอทำตัวแบบนั้น นักซ์ก็รั้งอ้อมกอดเธอให้แน่นขึ้น มือของเขาเล่นกับเต้านมอวบนุ่มของเธอ ขณะที่แก่นกายที่แฟบลงของเขากลับลุกขึ้นมาอีกครั้ง
รู้สึกได้ถึงสิ่งแข็งที่คุ้นเคยมากทิ่มแทงก้นของเธอ ใบหน้าของเฟลเบอร์ตาแดงระเรื่อยิ่งกว่าเดิม ก่อนจะทิ้งความขวยเขินไปแล้วกลับสู่โหมดไวเคาน์ต์เดิมของเธอ
"ทสึ ทสึ แข็งอีกแล้ว เธอเป็นสัตว์ตัวกะมักอะไรประเภทนี้?"
"หึ! ดูไม่น่าเชื่อเลย เมื่อก้นของเธอเองก็ขยับราวกับจะดึงแก่นของฉันให้เข้าใกล้รูของเธอ"
"ในความฝันของเธอสิ! ฉันไม่มีทาง— อานห์~"
เฟลเบอร์ตาอยากจะเถียง แต่ทันทีที่นักซ์วางควยของเขาตรงหน้าทางเข้าของเธอ เธอก็ครางออกมา
"ทสึ ทสึ แล้วเธอยังกล้าเรียกฉันว่าสัตว์ตัวกะมักอีก"
นักซ์สูดปากก่อนจะกระแทกแก่นกายของเขาเข้าไปในรูของเธอทันที
"อาาานห์~"