*ก๊าง*
แจกันที่ดูมีราคาตกลงพื้น
ข้างโต๊ะมีเตียงอยู่ และบนเตียงมีชายคนหนึ่ง
"คคค...!!"
ชายคนนั้นอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เขากลืนเลือดของตัวเองสำลากอยู่
คำพูดไม่ออกจากปากของเขา แม้จะพยายามสุดชีวิตแล้วก็ตาม เขาก็หายใจไม่ออกอีกต่อไป ดังนั้นสิ่งเดียวที่เขาทำได้คือจ้องมองสองร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความเกลียดชัง พร้อมกับพยายามส่งเสียงดังให้มากที่สุด
เขารู้ว่าตัวเองจะตายในไม่ช้า แต่เขาอยากจะให้แน่ใจว่าไอ้สองตัวที่ทำเรื่องนี้ต้องตายไปพร้อมกับเขา
ดังนั้นเขาจึงอยากให้ทหารรักษาการณ์ของเขารีบเข้ามาเห็นว่าเขาถูกลอบสังหารในห้องของตัวเองยังไง
ชายคนนั้นคือเคลย์ตัน บรูค และคนที่ลอบสังหารเขาคือนักซ์
เคลย์ตันอยากแก้แค้น เขาถูกความโกรธบดบังสติจนไม่สังเกตเลยว่าคนที่กำลังฆ่าเขาเป็นผู้บ่มเพาะระดับ Expert Stage คนที่สามารถฆ่าใครก็ได้ที่วิ่งเข้ามาหลังจากได้ยินเสียงนั้นได้อย่างง่ายดาย
จริงๆ แล้ว ถึงเขาจะสังเกตเห็น เขาก็คงทำแบบเดียวกัน ถึงจะฆ่าคนที่ฆ่าเขาไม่ได้ อย่างน้อยก็มีคนตายตามเขาไป
ก็ไม่ใช่ว่าทหารของเขาจะไม่มีความผิด เขานั่นแหละที่ไม่สามารถปกป้องเขาได้
เขาไม่ควรจะต้องเสียชีวิตเพราะเรื่องนี้หรอ?
มันยุติธรรมอย่างยิ่งในสายตาของเคลย์ตัน
ในไม่ช้า เคลย์ตันก็ได้ยินเสียงฝีเท้า
เขายิ้ม เป็นคนของเขา เขารู้
แต่รอยยิ้มของเขาก็มลายหายไปในพริบตา
คนที่ฆ่าเขาและคนที่ตามเขามา…
พวกเขากำลังหนี
พวกเขากระโดดออกจากหน้าต่างไปแล้ว!
หัวใจของเคลย์ตันสั่นสะท้าน เขากำผ้าปูเตียงแน่นและเริ่มมองไปรอบๆ พยายามจะโยนของอย่างอื่นเพื่อเรียกทหารให้เร็วขึ้น
แต่นักซ์และไธร่าก็ออกจากห้องไปแล้ว ตอนที่ทหารของเขาเข้ามา
"ท่านเคลย์ตัน!"
มันสายเกินไปแล้ว…
เคลย์ตันเสียชีวิต
ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือทหารของเขาที่วิ่งเข้ามาหาด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนก
เขาไม่สามารถมองเห็นความงามในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตได้แม้แต่น้อย ชิ ชิ โชคร้ายจริงๆ ไอ้เวร
ตระกูลบรูคเข้าสู่ความตื่นตระหนกเมื่อข่าวการตายของเคลย์ตัน บรูคแพร่กระจายราวกับไฟไหม้
ในขณะเดียวกัน คนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องนี้กำลังหนีไปอย่างใจเย็น
ไธร่าที่เดินตามหลังนักซ์ยิ้มอยู่
นักซ์ทำได้ดีกว่าที่เธอคาดไว้มาก การฆ่าคนไม่กระทบจิตใจของเขามากเท่าที่เธอคิด
เธอเข้าใจว่าเหตุผลเบื้องหลังนั้นอาจเป็นเพราะเธอ
เพราะเธออยู่กับเขา เขาจึงปรับตัวได้
เธอกลายเป็นที่พึ่งของเขา
นึกถึงเรื่องนี้ ไธร่าก็ยิ้ม
มันทำให้เธอมีความสุข
จริงๆ แล้ว ตอนที่เธอได้เจอเอมเบอร์ เธอก็รู้ว่าอีกไม่นาน เธอจะไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุดในฝูงชน
เธอจะไม่ใช่แหล่งพลังของนักซ์อีกต่อไป
เธออยากจะเห็นแก่ตัวและขัดขวางไม่ให้เอมเบอร์และนักซ์เข้าใกล้กัน แต่เธอก็รู้ว่าถ้าใช้วิธีปกติ การบรรลุระดับ King Stage จะใช้เวลาหลายสิบปี ซึ่งมันจะเป็นการสะดุดความก้าวหน้าของนักซ์ด้วย
ดังนั้นเธอจึงถอยออกมา
เอมเบอร์สำคัญ
แม้ว่าเธอจะสูญเสียความสำคัญของตัวเอง
เอมเบอร์ก็ยังคงสำคัญอยู่
และเมื่อตระหนักถึงความสำคัญนี้ ไธร่าจึงไม่ได้พยายามขัดขวางไม่ให้นักซ์เข้าใกล้เอมเบอร์ มากไปกว่านั้น เธอยังพร้อมจะช่วยเขาอีก
"เรามาถึงแล้ว เปิด [พรางกาย] ของแกสิ"
ขณะที่ไธร่ากำลังจมดิ่งอยู่กับความคิดของเธอ เสียงของนักซ์ก็ดังขึ้น
ไธร่าสะดุดตื่นจากภวังค์และทำตามที่เขาบอก จากนั้นทั้งสองก็เดินเข้าไปในเต็นท์ของนักซ์
และตรงนั้น ไธร่าก็ยิ้ม
"วันนี้แกทำได้ดีมาก"
นักซ์มองมือของตัวเองและพยักหน้า
"วันนี้ฉันไม่รู้สึกอะไรมากตอนฆ่าคนนั้นเลย"
"อืม แกจะชินกับมันในไม่ช้า ทีนี้เราก็ก้าวไปอีกขั้นและฝึกต่อได้เลย" ไธร่าพึมพำ
"เราจะทำอะไร?" นักซ์ถาม
"แกจะจำกัดพลังการบ่มเพาะของแกจนอ่อนกว่าเป้าหมายจริงๆ แล้วก็ลอบสังหารเขา
มือสังหารที่เก่งฆ่าเป้าหมายที่แข็งแกร่งกว่าตัวเองได้
จำไว้ ไม่ว่าศัตรูจะแข็งแกร่งแค่ไหน ตราบใดที่มีดของแกทิ่มแทงหัวใจพวกเขา พวกเขาก็ตาย"
ไธร่าพึมพำพร้อมรอยยิ้ม
"เราจะทำมันทีละนิด ไม่ต้องห่วง"
"ฉันก็ชอบให้มันช้านะ แกจะครางดังขึ้นถ้าฉันเริ่มช้าๆ แล้วก็อัดเข้าไปทีเดียว"
นักซ์พยักหน้ากับตัวเอง
"..."
ไธร่ามองนักซ์ด้วยใบหน้าไร้สีหน้า
แต่นักซ์ก็สังเกตเห็นสีแดงอ่อนๆ บนใบหน้าเธอและยิ้มกว้าง
การแหย่คนจริงจังอย่างไธร่าคือสิ่งที่เยี่ยมที่สุดจริงๆ
เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไรหรือยังไง แต่ไธร่าตอนที่จริงจังมันเซ็กซี่เกินไป จนเขาทนไม่ไหวที่จะไม่ทำอะไรสักอย่าง
"เคเคเค~"
นักซ์หัวเราะแปลกๆ
'นักซ์ ห้าทุมห้าสิบเจ็ดนาทีแล้ว ทำไมยังไม่มาอีก?'
ขณะที่นักซ์กำลังคิดเรื่องนี้อยู่ เขาก็ได้ยินเสียงหนึ่ง
เขาก็รู้ทันทีว่าต้องใช้การเทเลพอร์ตฟรีของวันนี้เดี๋ยวนี้ เพราะถ้าไม่ทำ เขาจะติดอยู่ที่นี่
เขาจึงหันไปมองไธร่าและยิ้ม
"เอาล่ะ มือสังหารสวยของฉัน ฉันต้องไปแล้ว~
พี่น้องของแกกำลังเรียกฉันอยู่"
"ก็ได้"
ไธร่าขมวมปาก แต่สุดท้ายก็พยักหน้าได้แค่นั้น
แล้วนักซ์ก็หายตัวไปและโผล่ตรงหน้าอัลลูร่า ที่มองเขาด้วยรอยยิ้มยั่วยวน
เมื่อสายตาของนักซ์ตกบนอัลลูร่า เขาก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ
ผู้หญิงคนนี้…
เธอเปลือยเปล่าสมบูรณ์ตอนนี้!
"วันนี้เป็นยังไงบ้างที่รัก~" อัลลูร่าถามพร้อมกับไขว่ขาขวาทับขาซ้าย แหย่นักซ์ด้วยท่าทางยั่วยวน
*กลืนน้ำลาย*
นักซ์กลืนน้ำลาย
แล้วเขาก็เดินเข้าหาเธอด้วยรอยยิ้มกว้าง
"มันก็ดีนะ แต่ว่า
ฉันรู้สึกว่ามันคงจะดีขึ้นกว่านี้อีก~"
พูดจบเขาก็ผลักอัลลูร่าลงบนเตียงและวางมือของเขาทาบบนมือของเธอ
อัลลูร่ามองเข้าไปในดวงตาสีทองของเขาแล้วยิ้ม
"นี่แกช่างหยั่งรู้~"
แล้วก็เป็นคืนที่ยาวนานต่อจากนั้น