"หยุด! หยุดเดินหน้า!"
นักซ์ตะโกนสุดเสียง
ทหารหยุดเดิน หลายคนไม่เชื่อใจ 'ผู้ช่วยแม่ทัพ' คนนี้ แต่ยศเขาก็สูงกว่า สุดท้ายจึงต้องทำตามคำสั่ง
แม่ทัพและรองแม่ทัพทั้งหลายหรี่ตามองด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นเช่นนั้น
แต่นักซ์ไม่สนและตะโกนอีกครั้ง
"ถอย!
ถอยเร็ว!"
"หา? แกจะทำอะไรเนี่ยไอ้บ้า!
จำไว้นะ แกเป็นคนที่ได้รับอนุญาตให้เดินได้ทั่วสมรภูมิ แต่นั่นไม่ได้แปลว่าแกจะสั่งทหารคนอื่นได้ตามใจชอบ!"
รองแม่ทัพคนหนึ่งตะโกนด้วยความโกรธ
"ทหาร! เดินหน้า!"
เขาสั่ง
ทหารทั้งหลายหรี่ตามองอย่างสับสนเมื่อเห็นผู้บังคับบัญชาทะเลาะกันเอง
แล้วพวกเขาจะทำยังไงตอนนี้?
นักซ์หันไปมองรองแม่ทัพ แล้วหันไปทางแม่ทัพโดยตรง
"สั่งให้พวกเขากลับมา!"
เขาตะโกนด้วยน้ำเสียงดุดัน
"ทำไม?" เอมเบอร์ถาม
"ไม่มีเวลา! สั่งเลย—"
""อ๊าากกก!!!!""
นักซ์กำลังจะตอบ แต่ไม่นานทุกคนก็ได้ยินเสียงทหารกรีดร้อง
นักซ์ ไทรา เอมเบอร์ และรองแม่ทัพทั้งหลายหันกลับ ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นหนามสีดำขนาดใหญ่ทะลุทะลวงร่างทหารกว่า 2,000 นาย
ทหารที่เหลือตื่นตระหนกและวิ่งถอยกลับ แต่ทหารฝ่ายศัตรูไม่ปล่อยโอกาส เริ่มยิงธนูเพื่อสังหารทห่านที่ทำได้
พวกเขาอยู่ในจุดที่สูงกว่า จะเป็นคนโง่ถ้าไม่ใช้จุดเด่นนี้
"หนามมรณะ..." รองแม่ทัพคนหนึ่งเบิกตากว้าง
"น-นี่... เป็นไปได้ยังไง!?"
ป้อมหนามมรณะเดิมเป็นของราชวงศ์วูดส์ รองแม่ทัพไม่มีทางไม่รู้จักหนามเหล่านั้น
ป้อมหนามมรณะเป็นป้อมที่มีหนามล้อมรอบทุกทิศทาง ไม่ว่าจะมีทหารยืนอยู่บนหนามเหล่านั้นกี่คน เมื่อเริ่มทำงาน หนามจะทะลุร่างกายและสังหารทุกคน
มันเป็นระบบป้องกันที่ร้ายแรงจนป้อมได้ชื่อมาจากมัน
แต่ถึงจะแข็งแกร่ง ระบบป้องกันนี้ก็ไม่ได้ใช้บ่อยนัก เหตุผลง่ายๆ
มันต้องใช้มานาจำนวนมหาศาลในการเปิดใช้งาน แม้แต่ผู้บ่มเพาะระดับคิงสเตจก็เปิดไม่ได้
ต้องใช้มานาของผู้บ่มเพาะระดับบิเกนเนอร์สเตจ 30,000 คนถึงจะเปิดกับดักนี้ได้
"พวกเขาไม่น่าจะมีกำลังพอเปิดป้อมนี้ได้!" รองแม่ทัพตะโกน
เอมเบอร์หรี่ตา
เธอไม่คาดฝันว่าจะเสียทหารราว 2,000 นายก่อนสงครามจะเริ่มด้วยซ้ำ
"ในป้อมนั้นมีทหารเป็นจำนวนมาก มากกว่า 20,000 ที่คุณพูดถึงเยอะ
ถือคร่าวๆ น่าจะมีทหารราว 50,000 นายในป้อมนั้น"
นักซ์รายงาน
ดวงตาของเอมเบอร์เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก
"เป็นไปได้ยังไง!?"
รองแม่ทัพคนหนึ่งถาม
"ผมไม่มีเหตุผลจะโกหก"
นักซ์ตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
รองแม่ทัพเงียบไป
เอมเบอร์มองนักซ์แล้วพยักหน้า
"ตอนนี้เราไม่ควรสงสัยเขา เขาช่วยทหารของเราไว้ ถ้าเขาอยาก เขาแค่เงียบแล้วเราจะเสียหน่วยรบสองหน่วยก่อนจะทำอันตรายอะไรได้เลย
เราควรเชื่อคำพูดของเขา"
"ง-งั้นตอนนี้เราจะทำยังไง?"
รองแม่ทัพคนหนึ่งตื่นตระหนก
แผนการของพวกเขา...
ทุกอย่างเริ่มพังทลาย
แต่เอมเบอร์ต่างจากรองแม่ทัพ เธอใจเย็นกว่ามาก
เธอเริ่มประเมินสถานการณ์อย่างสงบ
"ด้วยความช่วยเหลือของนักซ์ หนามมรณะล้มเหลวและทำดาเมจได้ไม่เต็มที่
วิธีใช้หนามมรณะที่ดีที่สุดคือใช้ทหาร 20,000 นายเปิดใช้งาน ทหารเหล่านั้นใช้มานาไปครึ่งหนึ่งแล้ว เราไม่ควรให้เวลาพวกเขาฟื้นตัว
เราจะใช้โอกาสนี้บุก"
"แต่เราจะทุ่งกำแพงยังไง? ถ้ามีหนามมรณะอยู่ ทหารไม่มีทางเข้าใกล้กำแพงป้อมได้"
"สั่งให้โจมตีจากตำแหน่งที่ยืนอยู่" เอมเบอร์สั่ง
"หา? จากที่ไกลขนาดนั้น? หน่วยเพียร์ซซิงเฟลมจะต้องใช้มานาเป็นสองเท่า"
"ไม่ต้องห่วง เราได้เปรียบเรื่องมานาอยู่แล้ว สิ่งที่เราต้องทำคือทุบกำแพง พอทำได้แล้ว พวกเขาจะเปิดหนามมรณะไม่ได้อีก"
สายตาของรองแม่ทัพทั้งหลายเคร่งเครียด
พวกเขามองกันและกันแล้วพยักหน้า
"รับทราบ แม่ทัพ!"
พวกเขาวันทยาหัดแล้วรีบวิ่งไปหาทหาร
ทหารกำลังตื่นตระหนก คำพูดปลอบใจคงไม่ช่วยอะไรได้ ดังนั้นถึงจะเร็วกว่าแผน รองแม่ทัพก็ต้องลงมือ
"หน่วยเพียร์ซซิงเฟลม! รับคำสั่ง!"
รองแม่ทัพผู้บัญชาการหน่วยเพียร์ซซิงเฟลมตะโกนเสียงดัง
"หน่วยแอบโซลูทเอิร์ท! ยืนหยัด เรายังมีพวกพ้องที่ต้องปกป้อง!"
รองแม่ทัพผู้บัญชาการหน่วยแอบโซลูทเอิร์ทสั่งเช่นกัน
รองแม่ทัพอีกคนสั่งหน่วยอื่นๆ ทั้งสามคนควบคุมกองทัพได้อย่างรวดเร็ว
เมื่อมีผู้บังคับบัญชาอยู่ข้างกาย ทหารที่ตื่นตระหนกก็สงบลง
"ทหาร! อย่าถอยตอนนี้ เราต้องแก้แค้นให้พี่น้องที่เสียชีวิต!"
"เฮียววว!!!"
ทหารคำราม
หน่วยแอบโซลูทเอิร์ทยืนนำหน้าและรับดาเมจมากที่สุด แต่ก็ยืนหยัดและสร้างโล่ดินที่บังธนูที่ศัตรูยิงมา
หน่วยเพียร์ซซิงเฟลมสร้างบอลไฟแล้วเล็งไปที่กำแพงป้อม
ใช่ มันเป็นสกิล 1 ดาว บอลไฟ
แต่เมื่อทหารกว่า 10,000 นายใช้สกิลเดียวกันพร้อมกัน พลังมากกว่าสกิล 4 ดาวใดๆ และเพราะเป็นสกิล 1 ดาว ทหารจึงยิงบอลไฟได้ต่อเนื่อง
ด้วยการโจมตีที่รุนแรงกว่าสกิล 4 ดาวตกลงบนกำแพงซ้ำแล้วซ้ำเล่า
กำแพงเริ่มแตกร้าว
"ยิงต่อ!
อย่าสงวนมานา!
ทุบกำแพงให้พัง!"
หัวหน้าหน่วยสั่ง
และไม่นาน
*โบรมมมม*
กำแพงถูกทุบทะลุ
เอมเบอร์ก้าวไปข้างหน้าและยกดาบขึ้นเหนือหัว
"ทหาร!
เดินหน้าและสังหารพวกหมาทั้งหลาย!"
"เฮียวววว!!!"