"ก็ต้องมีเหตุผลสินะ..."
รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้าเขา
"ค-ครับ"
อันเซลพยักหน้า
นักซ์หันไปทางอาร์มันโดแล้วสั่ง
"ตีมัน"
"หืร?"
"หืร?"
ทั้งอาร์มันโดและอันเซลต่างมีปฏิกิริยาสับสนเหมือนกัน แต่พวกเขาไม่มีเวลาคิดมากนัก
ร่างของอาร์มันโดขยับเองโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาพุ่งเข้าใส่อันเซลและเริ่มตีใส่เขา
"อุกก์! อะ—อากก์! แกกำลังทำอะไร—อากก์!" อันเซลที่เป็นแค่ผู้บ่มเพาะระดับ Expert ไม่สามารถสู้ผู้บ่มเพาะระดับ King ได้เลย และกำลังโดนอาร์มันโดตีเสียให้
"ผ-ผมควบคุมร่างกายไม่ได้!"
อาร์มันโดตอบด้วยสีหน้าตกใจและหวาดกลัว
'นี่มันเวทมนตร์อะไรกัน!?'
ในขณะเดียวกันเขาก็คิดในใจ
ความเจ็บปวดที่ทรมาน ความสามารถในการควบคุมร่างกายคนอื่น นี่มันเวทมนตร์อะไรที่แปลกและทรงพลังขนาดนี้?
สมาชิกทุกคนขององค์กรลึกลับนี้มีความสามารถแบบนี้กันทั้งหมดเหรอ?
เขาไม่อาจหยุดถามในใจได้ และในขณะเดียวกันก็ยังคงตีอันเซลต่อไป
ไม่นานอาร์มันโดก็เริ่มสนุกกับมัน
อันเซลไม่ใช่ตัวแสนักหรือ? ไอ้ที่ลากเขาเข้ามาตายนั่น แล้วทำไมไม่ตอบแทนบุญคุณมันล่ะ?
ในไม่ช้าอาร์มันโดก็ควบคุมร่างกายได้อีกครั้ง แล้วเขาก็เริ่มตีอันเซลด้วยความเต็มใจ
"อากก์! ท-ท่านอาจารย์! อย่างน้อย—อากก์! บอกผมสิว่าผม—อากก์! ผิดอะไร!"
อันเซลถามพลางกอดแขนปิดหน้า
"ได้แล้ว พอ"
นักซ์สั่งกะทันหัน
อาร์มันโดหยุดและลุกขึ้นยืนด้วยรอยยิ้มที่สดใส ส่วนอันเซลก็แน่นิ่งอยู่ที่เดิมเหมือนคนตาย
"ทำได้ดี" นักซ์ชม
"ท่านอาจารย์... ผมยังไม่เข้าใจว่าท่านสั่งผมทำแบบนี้ทำไม"
อาร์มันโดถาม
"ค-ครับ... ผ-ผมก็อยากรู้เหมือนกัน..."
อันเซลที่นอนอยู่บนพื้นถามบ้าง
"ก็นายต้องการเหตุผลไม่ใช่เหรอ?"
นักซ์ยิ้มแล้วเผยแผนการของเขา
…
ผ่านไป 30 นาที ตอนนี้นักซ์ยืนอยู่ในเต็นท์ ต่อหน้าเขามี 6 คนกำลังนอนหลับสบาย
ทั้ง 6 คนนี้ล้วนเป็นผู้บ่มเพาะระดับ Expert
อาณาจักรแผ่นดินทึบได้แอบโจมตีค่ายของราชวงศ์วูดส์และฆ่าผู้บ่มเพาะระดับ Grand Master 30 คน พร้อมทหารที่อ่อนกว่าอีก 100 คน
แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนักซ์ แต่มันทำร้ายผู้หญิงคนต่อไปของเขา
ดังนั้นนักซ์จึงตัดสินใจแก้แคมเล็กๆ
'ผู้บ่มเพาะระดับ Grand Master 30 คน... อืม... น่าจะเทียบได้กับผู้บ่มเพาะระดับ Expert 6 คนใช่มั้ย?'
นักซ์คิดในใจแล้วก็ส่ายไหล่
'อะไรก็ตาม นับที่ใจน่าจะพอแล้ว'
อย่าลืมว่านี่คือผู้ชายที่ทำตัวแปลกๆ ถึง 3 วันเต็มเพียงเพราะฆ่าคนไปหนึ่งคน แต่ตอนนี้การฆ่าผู้บ่มเพาะระดับ Expert 3 คนกลับเป็นเรื่องปกติสำหรับเขาแล้ว
นี่คือช่วงเวลาที่นักซ์กลมกลืนเข้ากับโลกนี้อย่างแท้จริงและเป็นทางการ
'ได้ เริ่มกันเถอะ'
นักซ์ยิ้มแล้วก้าวไปข้างหน้า
เนื่องจากความมืด เขาใช้ [รับรู้] เพื่อมองรอบด้าน แน่นอนว่าเพราะ [พรางกาย] ถูกเปิดใช้งาน ไม่ว่าทหารที่ยืนเฝ้าข้างนอกหรือทหารที่นอนอยู่ข้างใน ไม่มีใครรู้ตัวถึงการมีอยู่ของเขา
ภารกิจนี้จะง่ายนิดเดียว
ในไม่ช้านักซ์ก็ปรากฏต่อหน้าชายคนหนึ่งที่กำลังนอนหลับอย่างสบายใจ
มีดสั้นปรากฏในมือของนักซ์ เขายกมือขึ้น แต่ทันทีที่กำลังจะลงมือฆ่าทหารคนนั้น ทหารกลับกลิ้งหลบไปทางข้างและหลบการโจมตีได้
"มือสังหาร!
พวกเรา! ระวังตัว!"
ทหารตะโกน
ทหารอีก 5 คนตอบสนองอย่างรวดเร็วและตื่นขึ้น
อาวุธปรากฏในมือของพวกเขา และในอึดใจถัดมาพวกเขาก็โจมตีนักซ์ด้วยสุดความสามารถ
"มีมือสังหารอยู่ในนี้! เข้ามา!"
ทหารอีกคนตะโกน
ทหารที่อยู่นอกเต็นท์ต่างตกใจ
มือสังหารเข้ามาในเต็นท์ได้ยังไงกัน!?
ทำไมพวกเขาถึงไม่เห็นเขา!?
เขาเป็นผีเหรอ?
ใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไร?
แล้ว... จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขากัน...?
แต่ตอนนี้พวกเขาไม่มีเวลาคิดถึงคำถามเหล่านี้ทั้งหมด
พวกเขามองหน้ากันแล้วพุ่งเข้าไปในห้องเพื่อโจมตีมือสังหารที่ถูกล้อมโดยทหารอีก 6 คนอยู่แล้ว ตอนนี้มือสังหารถูกล้อมโดยผู้บ่มเพาะระดับ Expert 10 คน
"โจมตีมัน!"
"พยายามอย่าฆ่ามัน จะดีกว่าถ้าจับเป็นๆ ได้!"
"เฮเฮ~ สงสัยใครให้ความมั่นใจมันมาโจมตีพวกเราทุกคนคนเดียวนะ!"
"ฮ่าฮ่าฮ่า~ โอหังเกินไป ไอ้บ้านั่น"
"โอ้โอ้ พวกแกอย่าทำแบบนั้นนะ มันอาจจะเป็นแค่เหยื่อล่อก็ได้ พวกที่เพิ่งเข้ามา ออกจากเต็นท์ไปเลย
พวกเราจัดการมันเองได้ พวกแกไปตรวจเต็นท์อื่นซะ
ดูว่ามีเต็นท์ไหนถูกโจมตีอยู่อีกบ้างไหม
เพิ่มการเฝ้าระวังในบริเวณนี้
ตรวจดูว่าพวกมันเข้ามาในค่ายเราได้ยังไงโดยที่เราไม่รู้ตัว
จับตัวคนที่รับผิดชอบเรื่องทั้งหมดนี้
แจ้งนายพลแล้วพวกท่านจะเป็นคนบอกว่าให้ทำอะไรต่อ"
หนึ่งในทหารสั่งการ
เนื่องจากคำพูดของเขาฟังดูมีเหตุผล จึงไม่มีใครโต้แย้งและอีกไม่นานก็เริ่มลงมือ
ทหารที่เพิ่งเข้ามาในเต็นท์ออกไปและเริ่มตรวจเต็นท์อื่นๆ พร้อมกันนั้นก็เริ่มแจ้งทหารคนอื่นๆ เกี่ยวกับการโจมตี
ค่ายทหารทั้งหมดตอบสนองด้วยความเร็วราวกับสายฟ้าและในไม่ช้าก็เริ่มค้นหามือสังหารคนอื่นๆ อย่างครอบคลุม
…
ภายในเต็นท์ ผู้บ่มเพาะระดับ Expert 6 คนล้อมมือสังหารเพียงคนเดียว
ด้วยอาวุธในมือ ทหารทั้ง 6 คนต่างมีรอยยิ้มบนใบหน้า
"เฮเฮเฮ~ จบกันเถอะไหม?"
"จำไว้ อย่าฆ่ามัน"
คนที่สั่งทุกคนก่อนหน้านี้เตือน
"ครับครับ ไม่ต้องเตือนอีกก็ได้
จริงๆ ผมเกลียดการฆ่าคู่ต่อสู้นะ"
"ฮ่าฮ่าฮ่า~ ผมรู้ว่าทำไมนายถึงเกลียด ไอ้โรคจิตเวร!"
"ฮ่าฮ่าฮ่า!"
ทหารหัวเราะแล้วก็โจมตีมือสังหารพร้อมกันทันที
ส่วนมือสังหารที่ถูกล้อมโดยทหาร 6 คนนี้น่ะ...
เขากำลังสับสน
ใช่ เขาไม่กลัว แต่เขาตกใจและสับสน
'คือ...
[พรางกาย] ของผมใช้ไม่ได้เหรอ?'
ดวงตาของนักซ์เบิกกว้างด้วยความตกใจ