📖 บทที่ 362: ฉันเตรียมตัวจะออกเดินทางแล้ว

'พวกเธอคิดถึงฉันไหมล่ะ ที่รักของฉัน?'

นักซ์ถามพร้อมรอยยิ้มเล็กๆ บนใบหน้า

'เฮ้อ? น้ำเสียงแบบนั้นเรื่องอะไรเนี่ย? แล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอเริ่มห่วงพวกเราล่ะ?'

เฟลเบอร์ตาถามกลับ

นักซ์มองไม่เห็นเธอตอนนี้ แต่เขาแน่ใจว่าเธอต้องมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าตอนพูดคำเหล่านั้น

'โอ้ย อย่างนั้นเลย เธอก็รู้ว่าฉันห่วงพวกเธอมากที่สุดในโลกนี้ใช่ไหม?'

'หึ่ ปากพล่อย~'

เฟลเบอร์ตาสูดจมูก

'ซิส ซิส ฉันโง่จริงที่คิดถึงพวกเธอทั้งที่พวกเธอคิดกับฉันแบบนี้'

นักซ์ทำปากยื่น

'ฉันไม่เหมือนเธอนะ ฉันไม่คิดแบบนั้น สำหรับฉัน เธอดีที่สุด~'

สไกล่าเสริมขึ้นมา

'สไกล่าที่รักของฉัน เธอก็ดีที่สุดเช่นกัน'

'ฉันรักเธอนะ~'

'เฮเฮ่~ รักเธอเหมือนกัน~'

สไกล่าหัวเราะเบาๆ อย่างน่ารัก

'แล้ว? เธอกำลังคุยเรื่องอะไรอยู่ก่อนหน้านี้ตอนที่บอกว่ากำลังคิดถึงพวกเราล่ะ?'

เฟลเบอร์ตาถาม

'หืม เราจะมีเซ็กซ์กลางสมรภูมิรบกันไหมนะ?'

เอดด้าถาม

แล้วจากน้ำเสียงของเธอ เธอไม่ได้ดูเหมือนกำลังพูดเล่นเลยสักนิด

ใช่ เธอจริงจังกับเรื่องนี้มาก

เธอมีรายการเช็คลิสต์อยู่ในหัว

เช็คลิสต์ที่เก็บความฝันที่ลึกที่สุดของเธอ

เช็คลิสต์ที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน

'…'

นักซ์เงียบไป

'แล้ว? เธอกำลังคุยเรื่องอะไรอยู่ก่อนหน้านี้ตอนที่บอกว่ากำลังคิดถึงพวกเราล่ะ?'

เฟลเบอร์ตาถามซ้ำโดยไม่เปลี่ยนน้ำเสียงเลย

เสียงและน้ำเสียงของเธอคล้ายกันมากจนนักซ์รู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งย้อนเวลากลับไป

ข้อความของเฟลเบอร์ตาชัดเจน

อย่าสนใจหีบ้าตัวนั้น

แต่นักซ์ก็ทำไม่ได้สักที

'ฉันขอโทษจริงๆ นะสาวใช้โรคจิตของฉัน ฉันยังจัดให้เธอไม่ได้ แต่ฉันจะชดใช้ให้เธอแน่นอน'

'เราจะใช้เชือกไหม?'

'เชือกมันโอเวอร์เรตแล้ว ฉันกำลังคิดจะใช้เถาวัลย์'

'หืมม รู้สึกใกล้ชิดธรรมชาติดีนะ ไม่เลวเลย'

'ฉันสงสัยว่าทำไมฉันไม่เคยคิดแบบนี้มาก่อนนะ?'

'เธอไม่ค่อยมีความคิดสร้างสรรค์นะ เธอต้องคิดให้มากกว่านี้'

นักซ์แนะนำ และเอดด้าจดข้อด้อยของตัวเองไว้

'…'

เฟลเบอร์ตาและหญิงสาวคนอื่นๆ ที่กำลังฟังบทสนทนานี้ต่างนิ่งไป

'เอดด้า ฉันยังไม่เคยเจอตัวเธอเลย แต่ฉันตื่นเต้นที่จะได้พอเธอแน่'

ฉันอยากรู้ว่าสมองเธอทำงานยังไง'

เอมเบอร์พูดด้วยน้ำเสียงอยากรู้อยากเห็น

'ได้เลย ฉันก็อยากเจออดีตนายพลเหมือนกัน ฉันอยากถามว่ามันเป็นไปได้ไหมที่จะเซ็ก-'

'พบเธอ?'

คำพูดของเอมเบอร์ถูกตัดโดยอมาย่า ที่ให้ความสนใจกับเรื่องที่สำคัญกว่ามาก

รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าของเอมเบอร์

'เธอฉลาดเหมือนที่ฉันได้ยินมาจริงๆ'

เธอกล่าวชม

'ขอบคุณสำหรับคำชม ตอนนี้เธอช่วยอธิบายเรื่องการพบกันเพิ่มเติมได้ไหม'

ยกเว้นคำชมจากนักซ์ อมาย่าไม่สนใจเลย และเรื่องนี้ชัดเจนมากจากน้ำเสียงที่ไม่เปลี่ยนแปลงของเธอ

'ก็ นักซ์คุยกับพี่อาวีนาแล้ว พวกเธอทุกคนสามารถไปอยู่ในคฤหาสน์ของพี่อาวีนาได้แล้ว ซึ่งเป็นที่ที่นักซ์กับพวกเราสองคนอยู่'

ไธร่าตอบ

'อะไรนะ? จริงเหรอ!?'

สไกล่าถามด้วยสีหน้าตื่นเต้น

'อืม ฉันคิดถึงการอยู่ด้วยกันกับพวกเธอ ก็เลยคิดว่า ทำไมไม่ล่ะ?'

'ฉันดีที่สุดใช่ไหม?'

นักซ์ถาม แน่นอนว่าเป้าหมายของเขาไม่ใช่คนที่เขากำลังคุยด้วย แต่เป็นคนอื่น

'ก็ เห็นทีเธอก็ยังคิดถึงพวกเราอยู่บ้าง'

เฟลเบอร์ตาพูด

มีรอยยิ้มเล็กๆ บนใบหน้าของเธอขณะที่เธอเซ็นเอกสารต่อหน้า

เธออาจไม่แสดงออกเปิดเผยเหมือนสไกล่า แต่ทุกคนรู้ว่าเธอมีความสุขมากกับเรื่องนี้

แต่ว่า

'แต่เธอนะ คุณหนูฉลาด ไม่สามารถมาที่นี่ได้เพราะ ก็ เธอรู้ว่าเหตุผลอะไร และเธอก็เหมือนกันอัลลูร่า'

เอมเบอร์พึมพำ

'ไม่ต้องห่วง ฉันเป็นผู้หญิงที่อดทนมาก ฉันรอได้นานเท่าที่จำเป็น'

อัลลูร่าตอบโดยไม่ลังเล

'ก็แน่ล่ะ เธอไม่มีปัญหาสักที'

ไธร่าสูดจมูก

'เหอะ เธอก็ใกล้จะตายอยู่แล้วนะ คนตายจะมีความต้องการอะไร'

เอดด้าหัวเราะ

รอยยิ้มของอัลลูร่ากว้างขึ้น

'ก็ ฉันไม่เหมือนคนอื่นนะ'

'ฉันจะมีความต้องการมากมายเมื่อฉันตาย'

'ฟุฟุฟุ~ เธอโรคจิตจังเลย อัลลูร่า'

เอดด้าหัวเราะ

'…ฉันไม่อยากได้ยินแบบนั้นจากคนแบบเธอ'

อัลลูร่าตอบ

'ฟุฟุฟุ~'

เอดด้าหัวเราะอีกครั้ง

'…'

ทั้งสองกำลังหัวเราะขำขัน แต่มีคนหนึ่งในห้องไม่ได้มีความสุขร่วมด้วย

'อมาย่า ฉันสัญญาว่าฉันจะชดใช้ให้เธอด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง'

'ไม่ต้องห่วง ฉันเข้าใจ'

'…'

หญิงสาวคนอื่นๆ เงียบไป

พวกเธอคุยกันมานานสักพักแล้ว ดังนั้นพวกเธอรู้ว่านี่ไม่ใช่คำตอบปกติของอมาย่า

ตอนนี้พวกเธอกำลังสงสารหญิงสาวคนนั้นจริงๆ

แต่คำพูดถัดไปของอมาย่าเปลี่ยนความคิดของพวกเธอ

'คนที่รักแรงกล้าที่สุดมักเป็นคนที่ต้องเสียสละมากที่สุด'

'…'

หญิงสาวคนอื่นที่ได้ยินคำพูดของอมาย่ารู้สึกหน้าของตัวเองกระตุก

'เพราะฉันรักเธอมากที่สุดเทียบกับใครในโลกนี้ ฉันจึงต้องเสียสละเพื่อแผนการในอนาคตและความสุขของพวกเรา'

'หีบ้า…'

'หีบ้าชิบหาย…'

'หึ่'

คนอื่นๆ หันหน้าหนีแม้จะรู้ว่าอมาย่ามองไม่เห็นอะไรสักอย่าง

'ถึงอย่างนั้น ฉันสัญญาว่าจะชดใช้ให้เธอ'

นักซ์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

'ฉันเชื่อเธอ'

อมาย่าตอบพร้อมรอยยิ้มเล็กๆ

'ฉันเชื่อเธอด้วยหัวใจทั้งหมด'

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอยังคงเหมือนเดิม แต่ความเข้มข้นในดวงตาของเธอ…

รู้สึกต่างออกไป

มันดูน่าขนลุกนิดหน่อย

'อืม เธอไม่ต้องรอนานหรอก'

แต่นักซ์ไม่ได้สะดุ้งเลยสักนิด ตรงกันข้าม เขาแค่รู้สึกใกล้ชิดกับอมาย่ามากขึ้นเรื่อยๆ

เขาก็กำลังเปลี่ยนแปลงเช่นกัน

'แล้ว? พวกเราจะออกเดินทางเมื่อไหร่?'

เฟลเบอร์ตาถาม

'หืม? เธอยังไม่ได้แพ็คของเหรอ? ฉันเตรียมตัวจะออกเดินทางแล้วนะ'

สไกล่าพูดพร้อมรอยยิ้ม

'ต-ตั้งแต่เมื่อไหร่?'

เฟลเบอร์ตาตกใจ

'อ๊ะ… เราไม่ออกเดินทางเดี๋ยวนี้เหรอ…?'

'พี่เลนก็เตรียมของเสร็จแล้วนะ'

'เลน? เธอด้วยเหรอ?'

'อืม… ฉันก็พร้อมแล้ว'

เอดด้าพยักหน้า

เฟลเบอร์ตากระพริบตาไม่กี่ครั้ง แล้วก็ถอนหายใจและลุกขึ้นยืน

"เกิดอะไรขึ้นครับ ท่านหญิงเฟลเบอร์ตา?"

โจยับถาม

"แค่นี้พอสำหรับวันนี้"

"และอีกอย่าง พรุ่งนี้ฉันจะไม่มา และอีกไม่กี่วันหลังจากนั้นด้วย"

โจยับขมวดคิ้ว