📖 บทที่ 400: ฮึ่ม! ใครจะอยางให้ไอ้พ่อบ้านั้นอยู่ต่ออีกละ?

"เจ้าหญิงอีเวน ฝันจะเป็นผู้ครองอาณาจักรนี้ไหม?"

อามาย่าเดินเข้าไปหาอีเวนแล้วถามด้วยสีหน้าอยากรู้

"อะ...อะไรนะ? ผู้...ผู้ครอง? หมายถึงราชินีเหรอ?"

"ก็แน่นอนสิ จะเป็นอะไรอีกละ?

ก็ไง? ยังไง?

ฝันจะเข้าร่วมศึกชิงบัลลังก์แล้วสู้กับพี่ชายรักของตัวเองไหม?"

"อะ...อ่อ"

อีเวนไม่รู้จะตอบยังไง

เห็นท่าไม่ดี อามาย่าจึงถอยหลังแล้วอธิบาย

"ดูสิ แผนเดิมของพวกเราง่ายมาก คือวางแผนจะฆ่ากษัตริย์แล้วโค่นอำนาจของเขา หลังจากนั้นนักซ์ก็จะขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ต่อไป แล้วพวกเราก็จะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ด้วยกันกับเขาในฐานะราชินี

ราชินีของเขานะ อย่าเข้าใจผิด ฉันไม่ได้สนใจจะปกครองอาณาจักรหรอก

สิ่งเดียวที่ฉันอยากเห็นคือเขานั่งอยู่บนบัลลังก์แล้วครองโลก"

อามาย่ามองไปที่นักซ์แล้วยิ้มอย่างหลงรัก

นักซ์หัวเราะเบาๆ แล้วส่งจูบปลิวไปทางเธอ

รอยยิ้มของอามาย่ากว้างขึ้น แล้วเธอหันกลับไปหาอีเวน

"แต่ว่าแผนนั้นมีปัญหาอยู่บ้าง

หนึ่งคืออัสตาเรีย สายฟ้าตก สำเร็จระดับจักรพรรดิที่ปกป้องอาณาจักรสายฟ้าตกอยู่ เธอจะไม่ยอมให้ใครที่ไม่ใช่ราชวงศ์สายฟ้าตกนั่งบนบัลลังก์นั้น

ก็ต้องยอมรับว่า พวกเราก็จัดการเธอได้แหละ ทางหนึ่งทางใด

แต่ตอนนี้เราเจอปัญหาใหม่ ปัญหาที่ฉันจัดการไม่ได้"

"ถึง...ถึงฉันก็จัดการไม่ได้เหรอ?"

"ถึงไม่อยากรับก็ต้องรับว่า จัดการไม่ได้จริง"

อามาย่าส่ายหัวด้วยสีหน้าผิดหวัง

"ปัญหาคืออะไร?"

อีเวนถามด้วยสีหนะอยากรู้

ตั้งแต่เธอได้เจออามาย่า ก็รู้สึกถึงแรงกดดันแปลกๆ ที่แผ่ออกมาจากเธอ เหมือนผู้หญิงคนนี้ทำอะไรก็ได้ในโลก

ตอนแรกเธอคิดว่าอามาย่าเป็นแค่เด็กสาวน่าสงสารที่ถูกคนทิ้งหมด

แต่หลังจากได้คุยกับสไกล่าและคนอื่นๆ เธอก็ตระหนักได้ว่า อามาย่าห่างไกลจากคำว่าน่าสงสาร ใช่ สิ่งที่เกิดขึ้นกับเธออาจจะเศร้า แต่เธอไม่ได้ท้อแท้ เธอยังคงสู้ต่อไป และด้วยสติปัญญาที่น่าสะพึงกลัว เธอสร้างองค์กรข่าวกรอรใหญ่ที่สุดในโลกได้สำเร็จในเวลาแค่ 5 ปี

ในสายตาของอีเวน อามาย่าเป็นผู้หญิงที่ไร้พ่าย

คนที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจาก...

เธอ

ดังนั้นเธอจึงไม่รู้จะตอบสิ่งที่อามาย่าพูดยังไง

"ก็ ชื่อของเธอคืออีเวน สายฟ้าตก หรืออีเวน เลียนเดอร์"

อามาย่ายิ้มให้อีเวน

"ฉัน...เหรอ?"

อีเวนตกใจ

อามาย่าหัวเราะเบาๆ แล้วอธิบายต่อ

"ดูสิ ฆ่ากษัตริย์น่ะง่าย แต่ตอนที่เธออยู่ที่นี่แล้ว นักซ์เขาลังเล

ไม่ว่าสองคนจะห่างกันแค่ไหน สุดท้ายพวกเธอก็ยังเกี่ยวดองกันทางสายเลือด

ก็ต้องยอมรับว่าฉันเข้าใจไม่ได้หรอก ถ้าเป็นฉัน ฉันจะสนับสนุนเขาฆ่าไอ้พ่อที่ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเรียกตัวเองว่าพ่อให้ตายไป และจากที่ฉันเห็นมา พ่อของเธอก็ไม่ได้ต่างจากพ่อของฉันเท่าไหร่ ฉันไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงรู้สึกแย่กับการตายของเขา

แต่พอได้เห็นตัวเธอแล้ว ฉันก็เข้าใจ

เธอขี้อายเกินไป อีเวน

ถึงเธอจะไม่พูดอะไรออกมาดังๆ แต่เธอก็ยังรู้สึกร้อนรนกับการตายของเขาอยู่ดี เธออาจจะโทษตัวเองเรื่องนั้นด้วยซ้ำ และนี่เป็นสิ่งที่ผู้ชายคนนี้จะไม่ยอมรับ ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม"

อามาย่าพูดพร้อมชี้ไปที่นักซ์

รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้าของนักซ์เมื่อเขามองอามาย่า

'แหม ฉันยังคิดว่าฉันซ่อนเรื่องนี้จากเธอได้นะ'

เขาหัวเราะในใจ

'ฮึ่ม! เจ้าหนู ไปฝึกฝนต่ออีกสัก 1000 ปีก่อนจะมาหลอกฉัน'

อามาย่าสูดปาก

นักซ์ส่ายหัวพร้อมยิ้มแห้งๆ

เขาคิดว่าอามาย่าจะคุยแค่แผนที่ปรึกษากับเขาไว้ แต่ดูเหมือนเธอจะมีเรื่องอื่นในหัวอยู่ด้วย

'อามาย่า... เธอทำได้ยังไงถึงเก่งขนาดนี้?'

'ฉันเกิดมาเก่ง'

อามาย่าอกพองด้วยความภาคภูมิ

'โอ้ย โอ้ย โอ้ย พวกเธอสองคนกล้าดียังไงคุยกันผ่านการเชื่อมต่อแบบนั้น'

ทันใดนั้น เอมเบอร์ก็แทรกขึ้นมา

'หืม? เธอรู้ได้ยังไง?'

นักซ์หรี่ตา

เขาแน่ใจว่าการเชื่อมต่อกับอามาย่าเป็นส่วนตัว คนอื่นไม่น่าจะฟังได้

'มองเธอสิ'

เอมเบอร์พูด

นักซ์หันไปมองอามาย่าแล้ว

"พืดดด!"

เขาหัวเราะออกมา

อามาย่าที่กำลังคุยกับอีเวนตอนนี้ยืนอยู่ด้วยอกพอง ตาปิด และรอยยิ้มภาคภูมิบนใบหน้า ในขณะที่คนอื่นๆ มองเธอด้วยสีหน้าสับสน

ภาพตรงหน้าดูตลกไม่ใช่น้อย

*ไอ* *ไอ*

ได้ยินเสียงหัวเราะของเขา อามาย่าก็รู้สึกตัวแล้วไอเพื่อซ่อนความอาย

แล้วเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอหันกลับไปหาอีเวนแล้วพูดต่อ

"และเพราะนักซ์จะไม่ยอมรับเรื่องนี้ ฉันก็เลยต้องหาทางอื่น

ทางที่ไม่ต้องฆ่าไอ้พ่อไร้ค่าของเธอ"

น้ำเสียงของอามาย่าฟังดู... ผิดหวังด้วยเหตุผลบางอย่าง

อีเวนไม่รู้จะพูดอะไร

เธอรู้ว่านักซ์อยากเป็นกษัตริย์

เธอไม่ได้โงง เธอรู้ว่าเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นจนกว่ากษัตริย์ ซึ่งก็คือพ่อของเธอ จะตาย

เธอได้รับตัวเลือก

สามีในอนาคตหรือพ่อของเธอ

ผู้ชายที่เพิ่งเจอกันไม่กี่เดือน หรือผู้ชายที่มีสายเลือดเดียวกับเธอ

คำตอบชัดเจน

สามีในอนาคตของเธอ

ไม่เหมือนกับนักซ์ที่เธอสามารถใช้เวลาทั้งวันด้วยโดยไม่มีข้อท้วงติง เธอไม่ได้สนิทกับพ่อของเธอสักเท่าไหร่ เธอไม่ต้องคิดถึงวินาทีเดียวก็ตอบได้

มันชัดเจนขนาดนั้น

แต่ถ้าจะพูดให้ตรงๆ และเห็นแก่ตัวขึ้นอีกนิด

เธอไม่อยากเลือกอะไรเลย

และการที่อามาย่ารู้เรื่องนี้และทำอะไรบางอย่างเกี่ยวกับมัน...

มันช่าง... ปลาบปลื้ม...

เธอรู้สึกเหมือนอยู่ท่ามกลางคนที่ห่วงใยเธอจริงๆ

รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้าของเธอ

แต่ว่า

"เธอไม่ได้อยากให้กษัตริย์ยังอยู่ต่อจริงๆ ใช่ไหม?"

เอมเบอร์ถามด้วยรอยยิ้มอยากรู้ขณะมองอามาย่า

"ฮึ่ม! ใครจะอยางให้ไอ้พ่อบ้านั้นอยู่ต่ออีกละ?"