"กูร์ร์…"
วันต่อมา นักซ์ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงหน้าเสือที่ดูดุร้าย ปากมีเลือดสดหยดลงมาเป็นทาง
เขาสวมเกราะสีเงินปกคลุมหน้าอก มือกำดาบยาวสั่นไม่หยุด จากสีหน้าซีดเซียวก็รู้ชัดว่าเขากลัวจนวิญญาณแทบออกจากร่าง
เกิดอะไรขึ้น?
ก็ไม่มีอะไรมาก หลังออกจากโรงแรมเขาเดินเข้าป่าอย่างอารมณ์ดี แต่ไม่นานก็เจอเสือตัวนี้ที่จ้องเขาตาเหลือกแววอาฆาต เขาเลยกลัวจนแข็งไปทั้งตัว
ไม่ใช่ว่าเสือตัวนี้แข็งแกร่งอะไร มันเป็นหนึ่งในสัตว์ที่อ่อนแอที่สุดในแถบป่ารกร้ายนี้ สัตว์ดาว 1 แต่นักซ์ก็ยังกลัวจากหน้าตาที่น่าสะพรึงกลัวของมัน
จะโทษเขาก็ไม่ได้ ไม่กี่วันก่อนเขายังเป็นแค่คนธรรมดาที่หมาข้างถนนเห่าใส่ยังกลัวเลย จะไปคาดหวังให้เขาสู้กับสัตว์ประหลาดที่ดูน่ากลัวพวกนี้ได้ยังไง?
จริงอยู่ว่าเขาแข็งแกร่งขึ้นและเรียนรู้ท่าไม้ตายไปบ้างแล้ว แต่คนเรียนศิลปะการต่อสู้มาสักหน่อยก็ไม่ไปสู้เสือในป่าหรอก ใช่มั้ย?
พอเห็นว่ามนุษย์ตรงหน้ากลัวจนขนลุก เสือก็ยิ้มทะเล้นยิ่งขึ้น วันนี้มันจะได้เนื้ออร่อยเป็นอาหารเช้าแล้ว โดยไม่คิดอะไรมาก มันพุ่งเข้าใส่นักซ์อย่างรวดเร็ว ดวงตาเป็นประกายวาว
*คำราม*
ความผิดพลาดครั้งใหญ่
สิ่งที่เสือทำเป็นความผิดพลาดร้ายแรงมาก ถ้ามันเดินเข้าหานักซ์ช้าๆ และข่มขู่ไปเรื่อยๆ คงจะดีกว่า แต่พอมันพุ่งเข้าใส่นักซ์ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
'ช้าเกินไป...'
นักซ์คิดในใจ เริ่มมีความมั่นใจขึ้นมาทีละนิด
เขาเปิดใช้ [ดวงตาหยั่งรู้] ข้อมูลทั้งหมดของเสือตัวนี้ก็ปรากฏตรงหน้าเขา
[เสือพายุ]
[ระดับการบ่มเพาะ: สัตว์ดาว 1]
[เลเวล: 13]
[พลังชีวิต: 180/190]
[พละกำลัง: 20]
[ความว่องไว: 21]
[พลานามัย: 19]
[ความอดทน: 20]
[ป้องกัน: 19]
…
'อืม? ข้าแข็งแกร่งกว่าสัตว์ตัวนี้อย่างน้อยสามเท่า' นักซ์คิดในใจก่อนจะมองไปที่มัน พอเห็นความดีใจและเยาะเย้ยในดวงตาของมัน เขาก็ใจเสียนิดหน่อย แต่ก็รวบรวมความมั่นใจกลับมาได้อย่างรวดเร็วเมื่อเห็นสถานะของมัน
"ทำหน้าทะนงอะไรนักหนา?"
เสือกระโดดเข้าใส่นักซ์ นักซ์ก็ยกดาบขึ้นแล้วฟันลงไปอย่างหยาบๆ ไม่มีร่องรอยของท่าดาบทั้งเก้าที่เขาฝึกมาเลย
ดาบแทงทะลุต้นคอเสือ ปักมันกับพื้น
*คำราม!!*
มันคำรามด้วยความเจ็บปวด ยังไม่รู้เลยว่ามนุษย์อ่อนแอตรงหน้าทำได้ยังไง และเมื่อไหร่ที่แทงดาบทะลุร่างมัน มันเงยหน้ามองเข้าตานักซ์เพื่อจะดูให้แน่ใจว่าเป็นเขาหรือมีคนแอบโจมตีจากข้างหลัง
ความผิดพลาดครั้งใหญ่อีกครั้ง
พอเห็นว่าสัตว์ร้ายยังไม่ตาย นักซ์ก็ตื่นตระหนก เขาไม่ได้คิดจะถอนดาบออกมาแล้วแทงใหม่ แต่สัญชาตญาณดึกดำบรรพ์เข้าคุม เขายกขึ้นเตะหน้าสัตว์ตัวยากจนแรงไม่ยั้ง
"คำราม!!"
"ครรามมมม!!"
"คำราม..."
"กูร์... กูร์..."
"..."
ถ้าแปลเป็นภาษาคนก็จะได้ว่า
"มึงกล้าเตะกู!?"
"มึงกล้าเตะกูอีก!!?"
"ได้โปรดอย่าเตะกูเลย..."
"ขอร้อง กูอ้อนวอน แทงดาบให้กูตายสิ... ทำไมต้องทำให้กูอับอายแบบนี้..."
"..."
แน่นอนว่านักซ์ไม่รู้หรอกว่ามันพูดหรืออยากพูดอะไร และเขาก็ไม่สนใจด้วย เขาเตะต่อไปจนกระทั่งไม่ได้ยินเสียงคำรามหรือคำรามอีก
[ติ๊ด]
[ตรวจพบว่าผู้ใช้สังหารสัตว์ดาว 1]
[รางวัล: 1 คะแนนระบบ]
[ความสัมพันธ์กับธาตุลม: +1]
'แด่น... ยากกว่าที่คิด...'
นักซ์คิดในใจ หัวใจเต้นเร็วจนราวกับจะกระเด็นออกจากอก
"ฮาah..."
เขาสูดหายใจลึก สงบหัวใจที่เต้นแรงก่อนจะมองข้อความที่ปรากฏตรงหน้า
'ความสัมพันธ์กับธาตุลม? เพราะฆ่าเสือพายุเหรอ? แปลว่าถ้าฆ่าสัตว์ดาวของธาตุใดธาตุหนึ่ง จะได้ความสัมพันธ์กับธาตุนั้นเพิ่มขึ้น? ดีแฮะ!'
'แต่ต้องสงบสติก่อน โชคดีที่สัตว์ที่เจอไม่แข็งแกร่งมาก ไม่งั้นคงมีปัญหาแน่ ควรหาสัตว์ดาว 1 มาฝึกท่าไม้ตายที่เรียนมาและ... ทำใจให้ชินกับเลือดด้วย...'
แน่นอนว่าในฐานะคนธรรมดา เขาไม่เคยเห็นเลือดมากขนาดนี้มาก่อน นับประการว่าจะเป็นคนทำเลือดนั้นไหล
เขามองไปที่ซากเสือพายุ เก็บดาบขึ้นมาแล้วโบกมือ ร่างของมันก็หายเข้าไปในช่องเก็บของ
แม้ซากจะไม่ได้มีค่ามากนัก แต่เขาก็ไม่โง่พอจะปล่อยทรัพยากรฟรีไป ไม่มีคนสติดีคนไหนปฏิเสธเงินเพิ่มหรอก
แล้วเขาก็เดินต่อไป ไม่นานก็เจอสัตว์อีกตัว
[หมีธรณี]
[ระดับการบ่มเพาะ: สัตว์ดาว 1]
[เลเวล: 12]
[พลังชีวิต: 160/180]
[พละกำลัง: 20]
[ความว่องไว: 18]
[พลานามัย: 18]
[ความอดทน: 17]
[ป้องกัน: 21]
…
'สัตว์ดาว 1 อีกตัว น่าจะง่ายเพราะข้าได้โจมตีก่อน'
ตอนนี้หมีกำลังเพลิดเพลินกับเหยื่อของมัน ไม่รู้เลยว่าความตายกำลังจะมาเยือน
นักซ์เปิดใช้วิชาก้าวพายุ เป็นท่าที่เขาควบคุมได้ดีที่สุดรองจากท่าดาบทั้งเก้า หลังจากวิ่งเมื่อวานเขารู้สึกว่าท่านี้ใกล้ถึงระดับ Beginner แล้ว
นักซ์หายตัวไป ก่อนจะปรากฏตรงหน้าหมี และไม่เสียเวลาเลย เขาฟันดาบตามท่าดาบทั้งเก้า ตัดคอมันขาด
หมีตัวน่าสงสารไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตายยังไง มันยังไม่ทันได้เพลิดเพลินกับมื้อสุดท้ายเลย หัวก็ถูกตัดขาดไปแล้ว
[ติ๊ด]
[ตรวจพบว่าผู้ใช้สังหารสัตว์ดาว 1]
[รางวัล: 1 คะแนนระบบ]
[ความสัมพันธ์กับธาตุดิน: +1]
นักซ์ยืนนิ่งไป เลือดไหลออกจากร่างหมีราวกับน้ำพุ กระเด็นเปื้อนใบหน้าเขา เขารู้สึกคลื่นไส้ อยากอ้วกแต่ก็กลั้นไว้ได้ เขารู้ว่ามันต้องเป็นแบบนี้ รู้ว่าวันหนึ่งเขาต้องเผชิญกับเลือดอยู่แล้ว
เขาเช็ดเลือดบนใบหน้าแล้วเก็บซากหมีเข้าช่องเก็บของ