“พวกเราจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง ท่านหญิงอัสตาเรีย”
“พวกเราจะเอาชนะลอร์ดนักซ์ให้ได้”
อัสตาเรียยิ้มและพยักหน้า
ชายทั้งสามจึงเดินออกจากห้อง
ขณะที่พวกเขาจากไป รอยยิ้มของอัสตาเรียเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มฝืนๆ แล้วท่านก็ถอนหายใจ
‘เอาชนะเขาสินะ…
‘มันเป็นไปไม่ได้หรอก…
‘อย่างน้อยก็ตราบใดที่พวกคุณยังไม่ได้เป็นผู้ฝึกฝนระดับจักรพรรดิ’
แน่นอนว่าท่านจะไม่พูดออกไปเด็ดขาด เพราะมันจะทำลายขวัญกำลังใจของหน่วยเงา
*ก๊อก* *ก๊อก* *ก๊อก*
ทันใดนั้นอัสตาเรียได้ยินเสียงเคาะอีกครั้ง
“เข้ามา”
ท่านสั่ง
ชายผมดำตาสีทองใบหน้าหล่อเหลาเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“ท่านหญิงอัสตาเรีย ผมมาแล้ว”
“ท่านคิดถึงผมไหม?”
อัสตาเรียมองชายคนนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ทำไมเราจะต้องคิดถึงคุณด้วย?”
“ก็เพราะท่านตกหลุมรักผมและไม่สามารถเอาผมออกจากใจได้ไง?”
นักซ์ไม่ปล่อยโอกาส
“หน้าไม่อายเหมือนเดิมจริง”
“และไม่ เราไม่ได้ตกหลุมรักหรอก สมองเราก็ทำงานปกติดี เราเลยไม่ได้คิดถึงคุณเลยสักนิด”
แต่อัสตาเรียก็คุ้นเคยกับเขาแล้วและไม่ได้ตอบโต้อะไร
“เย็นชาเหมือนเดิมจริง”
นักซ์พยักหน้าให้ตัวเอง
“ไม่ต้องห่วง ผมแค่ต้องเอาชนะท่าน พอเป็นแบบนั้น ท่านก็จะยกใจให้ผมเองแหละ”
เขายักไหล่
“…”
อัสตาเรียเงียบไป
เห็นเช่นนั้น นักซ์ขมวงคิ้ว แล้วมองอัสตาเรียพร้อมยิ้มเชิงเล่นสนุก
“ท่านไม่ได้จะผิดคำพูดใช่ไหม?”
“…”
อัสตาเรียไม่ตอบ
“ไม่น่าเลย… ท่านกลัวว่าจะแพ้ผมก็เลยจะผิดคำพูดหรือเปล่า?”
“ผมไม่รู้ว่าควรดีใจหรือผิดหวังดี”
“ท่านไม่ได้…”
“ชนะพนันไปแล้วหรือ?”
ทันใดนั้นอัสตาเรียถามเสียงเบา
“หา?”
นักซ์ขมวงคิ้ว เขามองอัสตาเรียและตาเบิกกว้างด้วยความตกใจที่ได้เห็นสีหน้าที่เขาไม่คิดว่าจะได้เห็น
ใบหน้าของอัสตาเรียแดง
ท่านพยายามหลบสายตา แต่เพราะไม่อยากดูอ่อนแอ ท่านจึงหันกลับมามองเขา เพียงเพื่อหลบสายตาอีกครั้ง
เห็นอัสตาเรีย ผู้หญิงที่แผ่ออกซึ่งความเด่นสง่าและความเหนือกว่า ทำตัวแบบนั้น นักซ์ก็รู้สึกถึงการกระตุกแปลกๆ ที่เบื้องล่าง
โดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มเชิงเล่นสนุกก็ปรากฏบนใบหน้าเขาขณะเดินเข้าไปหาอัสตาเรียและถาม
“อ้าว? ท่านพูดเรื่องอะไรอยู่ ท่านหญิงอัสตาเรีย?”
“ท-ท่านชนะพนันไปแล้ว…”
“ท่านเอาชนะเราได้ในการต่อสู้ครั้งล่าสุด…”
อัสตาเรียเอ่ย
ได้ยินคำพูดเหล่านั้น นักซ์ขมวงคิ้ว
“แต่ผมไม่ได้เอาชนะท่านนี่?”
“ท-ท่านยั้งไว้ตอนท้าย”
“ถ้าท่านโจมตีให้ถูกทาง การโจมตีก็จะเข้ากลางหัวใจเราและเราก็ตาย…”
อัสตาเรียเอ่ย
นักซ์หรี่ตาแล้วถาม
“ท่านดูถูกผมหรือไง?”
ได้ยินคำถามนั้น สีหน้าอึดอัดของอัสตาเรียก็เปลี่ยนเป็นคิ้วขมวงเช่นกัน
“ท-ท่านพูดเรื่องอะไรอยู่?”
“ผมเล็งไปที่หัวใจของท่านจริงๆ ถึงจะเป็นจุดกลาง แต่ผมก็ยังเล็งไปที่ส่วนนั้นอยู่”
“ถ้าการโจมตีของผมสำเร็จ ท่านก็คงหมดสติ”
“แล้วผมก็จะวางดาบไว้ที่คอของท่านและนั่นก็คือชัยชนะของผม แต่ท่านกลับหยุดการโจมตีของผมได้กลางทางก่อนจะถึงหัวใจ”
“ดังนั้นถึงผมจะโจมตีเข้ากลางดังที่ท่านว่า ท่านก็คงสกัดได้อยู่ดี”
นักซ์อธิบาย
“…”
อัสตาเรียเงียบไป
นักซ์พูดถูก ถึงเขาจะเล็งไปที่หัวใจของท่าน ท่านก็รอดได้อยู่ดี
“ผมไม่ได้ชนะการต่อสู้ครั้งนั้น”
นักซ์ระบุ
แต่อัสตาเรียไม่เห็นด้วยกับคำพูดของเขา
สำหรับท่าน ผู้ฝึกฝนระดับจักรพรรดิที่อาเจียเป็นเลือดตอนสู้กับผู้ฝึกฝนระดับราชา มันคือความพ่ายแพ้ในสายตาท่าน
ราวกับรู้สึกได้ถึงสิ่งที่ท่านกำลังคิด นักซ์เอาใบหน้าเข้าไปใกล้อัสตาเรีย และด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเขาตอบ
“อย่าดูถูกผม ท่านหญิงอัสตาเรีย”
“ผมจะยอมรับชัยชนะก็ต่อเมื่อผมเอาชนะท่านได้จริงๆ เท่านั้น”
“ผมไม่ต้องการชัยชนะที่มอบให้เพราะผมอ่อนแอน่าสมเพช”
“ท่านหญิงอัสตาเรีย ผมจะเอาชนะท่าน”
“ผมจะเอาชนะท่านอย่างยุติธรรม และผม”
“ผมจะทำให้ท่านเป็นของผม”
ได้ยินคำพูดเหล่านั้น สีหน้าของอัสตาเรียเปลี่ยนไป
ท่านไม่เคยเห็นสีหน้าแบบนี้บนใบหน้าของนักซ์
สีหน้าที่เปี่ยมไปด้วย… ความภาคภูมิใจ… และความมั่นใจ…
นักซ์ในทางกลับกัน ถอยหลังและยืนอยู่ตรงหน้าท่าน
มีหลายสิ่งหลายอย่างกำลังวนเวียนอยู่ในใจเขา
เขามีโอกาส…
เขามีโอกาสที่จะทำให้อัสตาเรียเป็นของเขา… แต่ไม่ทราบเพราะเหตุใด ตัวตนข้างในของเขากลับไม่ยอม…
มันแปลก แต่ทว่าเมื่อเขาคิดถึงการที่อัสตาเรียยกชัยชนะให้เขา เขากลับอดไม่ได้ที่จะรู้สึก… โกรธ?
เขาไม่ใช่คนที่หยิ่งผยองเป็นพิเศษ และค่อนข้างหน้าไม่อายในวิถีของตัวเอง…
กระทั่งตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมไม่รีบกระโดดขึ้นไปหาอัสตาเรียตรงนั้นเลย… แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาก็ไม่เกลียดตัวเองที่ทำแบบนั้น…
ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึก… ภาคภูมิใจกับสิ่งที่ตัวเองทำ…
“เฮอะ เราปล่อยโอกาสให้คุณแล้วนะ เด็ก”
ทันใดนั้นรอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าอัสตาเรีย
สีหน้าอึดอัดที่ท่านแสดงออกมาก่อนหน้านี้หายไปจนหมดสิ้นและถูกแทนที่ด้วยตัวตนที่มั่นใจตามเดิมซึ่งแผ่ออกซึ่งความเด่นสง่าและความเหนือกว่า
“และอย่างที่เราพูดไว้ เราไม่ขอทางสิ่งที่ต้องการ เราจะคว้ามันด้วยตัวเอง”
รอยยิ้มเช่นเดียวกันก็ปรากฏบนใบหน้าของนักซ์
ออร่าของเขาเริ่มเปลี่ยนไป…
มัน… กลับดูเหมือนออร่าของอัสตาเรียมากขึ้นเรื่อยๆ…
ครั้งนี้ เขาไม่ได้ดูเหมือนชายที่กำลังจีบผู้หญิงที่รัก ทว่ากลับ
ดูเหมือนนักรบผู้กำลังท้าทายนักรบอีกคน
“เอาละเด็ก เราตัดสินใจแล้ว”
ทันใดนั้นอัสตาเรียประกาศ
“หา?”
“ปฏิบัติการทั้งหมดที่คุณจะไปราชวงศ์วูดส์และเอาชนะทหารของอาณาจักรเอิร์ธที่มั่นคงจะถูกเลื่อนออกไปจนกว่าเราจะพึงพอใจกับผลการฝึกของคุณ และจงจำไว้ นี่ไม่ใช่คำร้องขอ”
“มันเป็นคำสั่ง”
นักซ์ไม่รู้จะพูดอะไร
รอยยิ้มบ้าระห่ำปรากฏบนใบหน้าอัสตาเรียขณะท่านประกาศ
“จงเตรียมพร้อมเถอะ เด็ก”
“เราจะให้คุณเห็นว่านรกเป็นอย่างไร”
นักซ์ก็ไม่ยอมให้ท่านเอาเปรียบเป็นแน่ จึงยิ้มกว้างขึ้นเช่นกันแล้วตอบว่า
“เฮอะ นั่นเป็นวิธีบอกทางอ้อมที่ดีทีเดียวที่ว่า”
‘เรารักคุณ จึงจะฝึกคุณจนกว่าเราจะเป็นคู่กัน’
“ผมไม่ผิดคาดจากท่านจริงๆ ท่านหญิงอัสตาเรีย~”