'อีเวน ต้องเข้าใจนะ ที่นี่คือพระราชวัง ทุกคนที่นี่แคร์แค่สิ่งเดียว ก็คือบัลลังก์'
ทุกคนที่นี่ต่างเห็นแก่ตัว คิดแต่เพื่อตัวเอง ส่วนพี่ชายของเธอก็
ไม่ต่างกัน
นักซ์พูดด้วยน้ำเสียงใจเย็น
เขารู้ว่าโลวิสไม่ใช่คนแบบที่อีเวนคิด และตอนนี้โลวิสก็พิสูจน์ให้เขาเห็นแล้ว
นักซ์รู้ว่านี่อาจจะเป็นช็อคสำหรับอีเวน แต่มันก็ยังดีกว่าให้เธอถูกหลอกโดยพี่ชาย 'ผู้บริสุทธิ์' ของเธอ
ตอนนี้ที่เธอรู้ตัวตามจริงของเขาแล้ว อีเวนก็จะไม่ถูกหลอก
หรือ... อย่างน้อยนั้นคือสิ่งที่นักซ์คิดว่าจะเกิดขึ้น แต่อีเวนกลับมีความเห็นที่ต่างออกไป
"ไม่ มันไม่ถูกต้องหรอก"
หลังคิดอยู่นานพอสมควร อีเวนก็สรุปได้
"เธอกับอมาย่ามีอคติกับเขา ก็เล่นไม่คิดให้ถี่ถ้วนนะสิ ลองคิดดูสิ สำหรับเขา ฉันเป็นคนที่กลับจากราชันวิทยาลัยหลังจากไปมากว่ายี่สิบปี และการกลับมาของฉันก็ไม่ได้เป็นเรื่องที่วางแผนไว้ล่วงหน้าแน่นอน มันเป็นเรื่องกะทันหัน
หลายคนสงสัยว่าทำไมฉันถึงกลับมา แม้เขาจะไม่ได้ถามตรงๆ แต่โลวิสก็สับสนเหมือนกัน เป็นเรื่องปกติ"
ฉันบอกเขาว่าฉันไม่ต้องการบัลลังก์ แต่หลังจากนั้นฉันก็บอกให้เขาเขียนลงบนกระดาษนั่น มันก็เป็นเรื่องปกติที่เขาจะสงสัยฉัน โดยเฉพาะเมื่อกระดาษนั้นปรากฏอยู่ในมือของ 'ผู้อุปการะ' ของเขาไม่กี่ชั่วโมงต่อมา
ถ้าเขาไม่ไว้ใจฉัน เขาก็คงไม่เขียนอะไรลงบนกระดาษนั่นเลย แต่เขาก็เขียน แสดงว่าเขาไว้ใจฉัน แต่ไม่นานความไว้ใจนั้นก็ถูกทำลาย และกระดาษก็ปรากฏในมือของโลวิส
มันไม่ปกติเหรอที่เขาจะโกรธ?
ถ้าอยู่ในตำแหน่งของเขา ฉันก็โกรธเหมือนกันนะ
จริงๆ แล้วเขาไม่ได้เข้ามาโจมตีฉันตรงๆ เลย นี่แสดงว่าเขายังห่วงฉันอยู่"
อีเวนหันมาทางนักซ์แล้วพูด
"นักซ์ ได้โปรดอย่าสงสัยเขาเลย เขาเป็นแบบที่ฉันเล่าให้ฟังจริงๆ เขาไม่ใช่คนหวังผลประโยชน์ที่จะกำจัดคนเมื่อไม่มีประโยชน์ต่อตัวเองแล้วหรอก"
ได้ยินคำพูดเหล่านั้น นักซ์ก็นิ่งไป
คำพูดของอีเวนมีเหตุผลพอสมควร... ปฏิกิริยาของโลวิสก็สมเหตุสมผล...
แต่นี่ยังไม่พอที่จะพิสูจน์อะไรกับอีเวน
เธอซื่อเกินไปที่จะคิดถึงแม้แต่ความเป็นไปได้ที่พี่ชายของเธออาจเป็นคนที่ชอบควบคุมและหวังผลประโยชน์
เขาต้องทำอย่างอื่น
นักซ์เริ่มคิดหาทาง
เห็นว่านักซ์ไม่พูดอะไร อีเวนก็อธิบายต่อ
"ส่วนที่เขากลับไปโดยไม่ได้ขอโทษเลย อีกครั้ง ลองคิดจากมุมมองของเขาสิ กระดาษอยู่กับฉัน แปลว่าฉันไม่ใช่คนที่ทำเรื่องนี้
คนที่รู้เรื่องกระดาษมีแค่เธอ ฉัน เขา กับพ่อบ้านของเขา ฉันบริสุทธิ์ เธออยู่ข้างฉัน และเธอก็ไม่มีแรงจูงใจถ้าฉันไม่มี เขาเองก็ไม่มีเหตุผลจะทำแบบนั้นแน่นอน ดังนั้นคนที่เหลือก็คือพ่อบ้านของเขา
พ่อบ้านที่อยู่เคียงข้างเขามานานไม่รู้เท่าไหร่
คนรับใช้ที่เขาไว้ใจมากที่สุด
และมีโอกาสที่คนรับใช้คนนั้นอาจทรยศเขา
ใครก็ต้องสั่นคลอนถ้าได้ข้อสรุปแบบนั้น และเห็นได้ชัดว่าตอนนี้เขาก็ไม่ได้สติอยู่กับตัว ก็เลยไม่สามารถมาขอโทษได้
เขาคงมัวแต่คิดเรื่องพ่อบ้านของเขา
เขาคงลืมไปแล้ว
ฉันแน่ใจว่าเขาจะกลับมาขอโทษเร็วๆ นี้"
อีเวนยิ้ม
นักซ์ก็ฝืนยิ้มเช่นกัน
'อืกก... ทำไมเธอถึงซื่อจัง... ก็คงนั่นแหละมั้งที่ทำให้ฉันหลงเธอตั้งแต่แรก...'
นักซ์แค่ส่ายหัว
'ถอยออกมา ปล่อยให้เรื่องมันเป็นไป... ตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว...'
อมาย่าก็คิดเหมือนกัน
'ฉันทำอะไรไม่ได้จริงๆ เหรอ?'
นักซ์ถาม
'อีเวนไม่เข้าใจความหมายของคำว่าไว้ใจ'
อมาย่ากล่าว
'ถ้าเธออยู่ในตำแหน่งของโลวิส เธอจะทำยังไง? เธอจะคิดด้วยซักนิดว่าอีเวนเป็นคนทรยศเธอไหม?'
'ก็ไม่นะสิ'
คำตอบของนักซ์ออกมาทันที
'ใช่
เวลาที่เธอบอกว่าไว้ใจอีเวน แปลว่าเธอไว้ใจเธอพอที่จะหันหลังให้เธอได้
การไว้ใจใครสักคนมันอันตราย จะบอกว่าไว้ใจใครได้ก็ต่อเมื่อพร้อมที่จะเสียสิ่งที่มีค่าไปในวินาทีที่คนนั้นหันมาทำร้าย ถ้ายังคิดถึงวิธีป้องกันตัวเมื่อคนข้างหลังโจมตีเธอ แสดงว่าเธอไม่ได้ไว้ใจคนนั้นจริงๆ
โลวิสก็เช่นกัน เขาไม่ไว้ใจน้องสาวตัวเอง แถมยังพร้อมจะหันกลับมาโจมตีคนที่อยู่เบื้องหลังเลย
แต่อีเวนคงไม่เข้าใจ
อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้
ดังนั้นสิ่งที่เธอทำได้ก็คืออยู่เคียงข้างเธอและปกป้องเธอ'
อมาย่าพูดจบ นักซ์ก็พยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง
'ต้องถอยออกมา'
'ถูกต้อง'
ทั้งคู่พยักหัว จากนั้นนักซ์ก็มองไปทางอีเวนแล้วยิ้ม
"ได้ เดี๋ยวฉันรอให้เขามาขอโทษเธอ"
ได้ยินคำพูดนั้น อีเวนก็ยิ้มออกมาอย่างเต็มไปด้วยความรัก
"อืม"
เห็นรอยยิ้มนั้นบนใบหน้าของเธอ นักซ์ก็ยิ้มตามไปด้วย แล้วรอยยิ้มของเขาก็เปลี่ยนเป็นความหื่นกระหาย เขาปิดประตู แล้วถามว่า
"งั้นเริ่มทำให้เธอเป็นผู้บ่มเพาะระดับ Advance กันดีไหม?"
หน้าของอีเวนแดงระเรื่อ แล้วเธอก็พยักหน่าเชื่องๆ
"ไ-ได้"
"เฮะเฮะเฮะ~"
นักซ์หัวเราะเสียงชั่วร้ายแล้วอุ้มเธอขึ้นมา
ทั้งคู่กระโดดขึ้นเตียงทันที และการบ่มเพาะของอีเวนก็เริ่มขึ้น
...
อีกด้านหนึ่ง โลวิสเดินเข้าห้องของตัวเองแล้วเรียก
"ลีโอ"
"รับคำสั่ง ท่าน"
ภายในวินาทีเดียว ชายคนหนึ่งก็ปรากฏตัวต่อหน้าเขาแล้วก้วย
"กระดาษที่ฉันให้เธอเก็บไว้ก่อนหน้านี้อยู่ไหน?"
โลวิสถาม
"หืม? กระดาษนั้นเหรอ? ผมวางไว้ในห้องของท่านตามที่ท่านสั่งนะครับท่านโลวิส ให้ผมเอามาให้ท่านไหมครับ?"
ลีโอถาม
เห็นปฏิกิริยาของเขา โลวิสก็หรี่ตาแล้วพูด
"ไม่ต้อง เธอแค่ตามฉันมา ฉันจะไปเอาจดหมายนั่นเอง"
"ตามคำสั่งท่าน"
ลีโอก้มหัว แล้วทั้งคู่ก็เดินเข้าไปในห้องของโลวิส
"กระดาษอยู่ไหน?"
โลวิสถาม
"อยู่ตรง—"
ลีโอชี้ไปทางฝาผนัง แต่ไม่นานตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ
"กระดาษอยู่ไหน?"