"มันก็น่าจะช่วยเจ้าเหมือนกันนะ ใช่ไหม?"
ทันใดนั้น นักซ์ก็ถามขึ้นพร้อมรอยยิ้มเล็กๆ บนใบหน้า
"..." อีเวนน์กลายเป็นคนเงียบไปทันที
นักซ์ดึงเธอเข้ามาใกล้ หน้าอกของเธอแนบชิดกับอกของเขา หน้าผากและจมูกของทั้งคู่สัมผัสกัน มือของนักซ์ลูบที่หลังส่วนล่างของอีเวนน์ ส่วนมือของเธอวางอยู่บนไหล่ของเขา
ทั้งคู่รู้สึกได้ถึงลมหายใจของกันและกันบนริมฝีปาก และในท่าทางนี้ นักซ์พูดด้วยเสียงต่ำ
"เจ้ารู้ใช่ไหมว่าพอรู้สึกไม่สบายใจก็มาคุยกับข้าได้ เจ้าไม่จำเป็นต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียว ข้าอยากให้เจ้าเป็นอีเวนน์ที่เข้มแข็งเหมือนตอนอยู่ใี่ห้องโถงหลวง แต่ก็ไม่เป็นไรที่จะอ่อนแอลงตอนอยู่กับคนที่รัก ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้าหรอก"
ครั้งนี้ไม่มีความเอาแต่ใจในน้ำเสียงของนักซ์ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่นและอ่อนโยน
เขาเริ่มลูบผมของเธออย่างทะนุถนอมแล้วถามว่า
"การตายของโลวิสยังส่งผลกระทบถึงเจ้าอยู่ใช่ไหม?"
"..."
อีเวนน์ไม่พูดอะไร
นักซ์ก็ไม่บังคับเธอ เขาลูบผมเธอต่อไปพร้อมปรับจังหวะลมหายใจให้ตรงกับของเธอ เขารู้ว่าต้องอดทนตรงนี้ และเขาพร้อมจะให้เวลาเธอมากเท่าที่อีเวนน์ต้องการ
"...เขาไม่ได้แค่ตาย... ข้าเป็นคนฆ่าเขาเอง..."
หลังจากเงียบมานาน อีเวนน์ในที่สุดก็เอ่ยอะไรบางอย่าง
"เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด"
คำตอบของนักซ์หนักแน่น
"แต่ข้าฆ่าพี่ชายตัวเอง"
"พี่ชายที่กำลังจะแทงเจ้าด้วยมีดันป้ามยาพิษ ตอนที่เจ้ากำลังเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อต่อสู้แทนเขา"
"ข-เขาผิดจริง... ข้ายอมรับ แต่เขาก็ยังเป็นพี่ชายของข้า"
"อีกอย่าง นั่นยิ่งแย่กว่าเดิม เชื่อข้าเถอะ เจ้าไม่ได้ฆ่าเขา ความจริงแล้วเจ้าช่วยเขา ข้ากำลังจะเก็บเขาไว้เป็นคนสุดท้าย ข้าคงใช้เวลานานพอสมควรกับเขา จุดจบของเขาคงไม่ได้รวดเร็วและปราศจากความเจ็บปวดขนาดนั้น เจ้าช่วยเขาจากความทุกข์ทรมานไม่รู้จบ"
นักซ์ตอบแล้วดึงอีเวนน์เข้ามาใกล้อีก ก่อนพูดว่า
"ไม่มีใคนทำร้ายอีเวนน์ของข้าแล้วรอดไปได้"
"..."
อีเวนน์เงียบไป
นักซ์ถอนหายใจ เขาลูบผมเธออีกครั้งแล้วพูดต่อว่า
"อย่าห่วงเลย สิ่งที่เจ้าทำไม่ผิดหรอก ที่จริงมันเป็นการตัดสินใจที่เด็ดขาด มันพิสูจน์ว่าเจ้าไม่ใช่หญิงอ่อนแออย่างที่คนอื่นคิด เจ้าเป็นคนที่ตัดสินใจได้ยากแล้วยืนหยัดกับมันได้
นั่นคือคุณสมบัติของราชินี
เจ้า อีเวนน์ของข้า จะเป็นราชินีที่ยอดเยี่ยม
ราชินีแท้จริง"
"การเป็นราชินีมันเจ็บปวด..."
อีเวนน์พูดด้วยเสียงอ่อนแอ
"..."
นักซ์หยุดไป
รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏบนใบหน้าเขา เขาวางศีรษะของอีเวนน์ลงบนอกตัวเองแล้วพยักหน้า
"ใช่ การเป็นราชินีเจ็บปวดมาก แต่อย่าห่วง ข้าจะอยู่ที่นี่กับเจ้า เจ้าแบ่งปันความเจ็บปวดนี้กับข้าได้ มันจะช่วยให้เจ็บน้อยลง"
ได้ยินคำของนักซ์และรู้สึกถึงมือที่ลูบหลังเธอ อีเวนน์ในที่สุดก็ปล่อยตัวเอง และไม่นานนัก
หยาดน้ำตาไหลออกจากดวงตาและเธอเริ่มร้องไห้
นักซ์หลับตาและลูบหลังเธอต่อไป
เวลาผ่านไป ภายใต้มือที่ลูบเบาๆ ของนักซ์ อีเวนน์หลับไป เห็นดังนั้น นักซ์จึงยิ้ม เขาซับน้ำตาให้เธอเบาๆ วางแก้มเธอไว้ที่ศีรษะแล้วเขาก็หลับตาลงเช่นกัน
...
วันต่อมา นักซ์ตื่นจากการนอนหลับ
เขาหันไปและเห็นว่าอีเวนน์กำลังมองเขาอยู่พร้อมรอยยิ้มเล็กๆ
"มองอะไรอยู่?"
เขาถามด้วยน้ำเสียงง่วงงุน
"ไม่มีอะไร แค่มองเจ้าอยู่"
อีเวนน์ตอบพร้อมรอยยิ้มเล็กๆ
"เหอะ เจ้าโรคจิต"
นักซ์หัวเราะเบาๆ และพร้อมกันนั้นก็หาว
"ข้าเป็นโรคจิตจริงด้วย อยู่กับเจ้านานๆ ก็มีข้อเสียเหมือนกัน"
อีเวนน์พูด
"โอ้?"
นักซ์เลิกคิ้ว
"ข้อเสีย? ข้อเสียอะไร? คืนที่นอนไม่หลับ? ความสุขมากเกินไป?"
"เหอะ"
อีเวนน์หัวเราะเบาๆ
นักซ์เริ่มหัวเราะตามไปด้วย
"นักซ์"
ทันใดนั้น อีเวนน์เรียกขึ้น
"อะไร?"
"ทำไมเจ้าถึงอยากเป็นกษัตริย์?"
อีเวนน์ถามด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น
รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของนักซ์เมื่อได้ยินคำถามนั้น
"ท่านครูอาร์วินาถามข้าคำถามนี้ก่อนหน้านี้ ตอนนั้นข้ายังไม่มีคำตอบ ท่านบอกว่าข้ายังไม่เจริญพอ แล้วก็ส่งข้าไปสงคราม"
"แล้วเจ้าหาเหตุผลได้ที่นั่นไหม?"
อีเวนน์ถาม
นักซ์พยักหน้า "ข้าได้พบรองแม่ทัพชื่อลอว์เรนซ์ที่นั่น เขาจริงๆ อยากตามเอมเบอร์ตอนที่เธอกำลังมาที่นี่ แต่การตามอีเวนน์ไปถือเป็นการทรยศ และเพราะครอบครัวเขายังอยู่ในราชวงศ์วูดส์ เขาจึงทำตามที่ใจต้องการไม่ได้
ถ้าเขาถูกติดป้ายว่าเป็น 'คนทรยศ' ครอบครัวเขาก็จะลำบาก
ผู้ชายคนไหนจะทำแบบนั้น?
ดังนั้นเพื่อปกป้องครอบครัว เขาจึงอยู่ที่นั่นต่อไป"
นักซ์แล้วมองไปที่อีเวนน์และตอบว่า
"ข้าไม่อยากเป็นแบบนั้น ถูกบังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ ครอบครัวถูกจับเป็นตัวประกันภายในอาณาจักรที่พวกเขาอาศัยอยู่ ข้าจะไม่ยอมรับเรื่องแบบนั้น นั่นคือเหตุผลที่ข้าอยากเป็นกษัตริย์ ถ้าข้าปกครองประเทศนี้ ข้าจะทำอะไรก็ได้ตามใจและครอบครัวของข้าจะไม่ถูกใครมาเล่นงาน
แน่นอน ข้ารู้ว่าทั้งหมดนี้ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น แต่การเป็นกษัตริย์ก็ยังดีกว่าไม่เป็น"
"แปลว่าเจ้าอยากเป็นกษัตริย์เพราะอยากปกป้องคนที่รักและอยากเป็นอิสระ? เจ้าไม่อยากให้ครอบครัวกลายเป็นตัวประกัน ใช่ไหม?"
"ใช่"
"การเป็นกษัตริย์แล้วอยากเป็นอิสระ สองอย่างนี้ขัดแย้งกัน ไม่ใช่เหรอ?"
อีเวนน์ถาม
นักซ์เกาหัวและยิ้มอย่างอายๆ
"ข้ายอมรับว่ามันขัดแย้งกัน แต่ข้าไม่มีทางเลือกอื่น อีกอย่าง ข้าก็มีพวกเจ้าไม่ใช่เหรอ? พวกเจ้าจะช่วยดูแลอาณาจักรให้ข้าไหม?"
"พวกเราจะช่วยเจ้าแน่นอน แต่ข้ามีแผนที่ดีกว่า"
"โอ้? บอกข้าสิ"
นักซ์ยิ้ม
"แล้วถ้าข้าเป็นผู้ปกครองอาณาจักรแห่งนี้ล่ะ? มันจะแก้ปัญหาทุกอย่างได้ ใช่ไหม?"