"ร่างกายของเธอ เพิ่มระดับความชำนาญได้เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?"
นักซ์ถาม
เขาสงสัย ตอนที่อามาย่าสู้กับมือสังหารพวกนั้น เขาใช้ [รับรู้] มองดูทุกอย่าง และเห็นว่าเธอใช้สายหมอกกลืนกินสังหารผู้ฝึกตนขั้นแกรนด์มาสเตอร์จนหมด
แค่ระดับ Acquired ควรทำแบบนั้นไม่ได้ เธอต้องมีระดับ Advance เหนือร่างกายของเธอถึงจะทำเรื่องแบบนั้นได้
พอนักซ์เจอเธอวันนี้ เขาเลยใช้ [ดวงตาหยั่งรู้] แล้วก็
[ชื่อ: อามาย่า สกายฟอล]
[อายุ: 23]
[การบ่มเพาะมานา: คิง]
[การบ่มเพาะกาย: มอร์ทัล]
[อาชีพ: หัวหน้าห้องข่าวกรองพันทาง]
[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]
[ร่างกาย: ร่างอสูรสายหมอกกลืนกิน-Advance]
[พรสวรรค์: คิง]
[เลเวล: 61]
[HP: 710/710]
[MP: 1440/1440]
[STR: 68]
[AGL: 74]
[VIT: 71]
[STM: 69]
[INT: 144]
[DEF: 58]
ใช่แล้ว อามาย่าเพิ่มระดับความชำนาญของร่างกายได้ภายในเวลาไม่ถึงปี
ได้ยินคำถามของนักซ์ รอยยิ้มที่ภาคภูมิใจก็ปรากฏบนใบหน้าของอามาย่า
"เฮะเฮะ~ ฉันกะจะบอกเธอเรื่องนั้นอยู่แล้ว แต่คิดว่าจะทำแบบโรแมนติกกว่านี้สักหน่อย"
เธอปากแบบ
นักซ์มองอามาย่าที่น้อยใจเหมือนเด็กน้อยก็อดส่ายหัวพร้อมรอยยิ้มไม่ได้
'งูช่าง'
'ผู้หญิงขี้ตื่นตรึง'
'หึ!'
ฝ่ายหญิงของนักซ์เห็นท่าทางแบบนั้นก็แค่สูดจมูก
แน่นอน ถึงไม่พอใจก็ไม่ได้ขัด
พวกเธอรู้ดี ถ้าอยู่ในตำแหน่งของอามาย่า พวกเธอก็ทำแบบเดียวกัน
ธีร่าไม่ก็ได้เปรียบใหญ่ ไปต่างประเทศกับนักซ์แค่สองคนเหรอ? จิ้มจิ้ม ฝันที่เป็นจริงชะมัด
"ก็ได้ๆ ฉันจะทำเป็นไม่รู้เรื่องนี้ก็ได้นะ แบบนั้นโอเคมั้ย?"
"มันจะไม่เหมือนกัน"
อามาย่าส่ายหัว
"ก็ได้ ยังไงก็ช่าง" ทันใดนั้นเธอก็ส่ายไหล่ แล้วมองตานักซ์พึมพำว่า
"นักซ์ ฉันจะบอกเธอเรื่องที่มันสุดยอดมากกก แต่ฉันต้องมีรางวัล"
"รางวัลอะไร?" นักซ์ถาม
รอยยิ้มใหญ่ปรากฏบนใบหน้าอามาย่าที่มองผู้หญิงทุกคนที่ยืนอยู่ในห้อง
ใบหน้าของพวกผู้หญิงกระตุก
แม้แต่เอมเบอร์ที่ภาคภูมิใจในความเยือกเย็นก็รำคาญ
"มาที่ห้องฉัน ฉันจะบอกที่นั่น"
อามาย่าพูด
"เดี๋ยวนี้เลยเหรอ?" นักซ์ขมวดคิ้ว
"ก็แน่นอน ยิ่งเร็วยิ่งดี เชื่อฉันสิ มันคุ้มแน่"
นักซ์ไม่รู้จะทำยังไง
พวกเขากำลังประชุมกันอยู่ไม่ใช่เหรอ
"ไปเลย ไม่ต้องห่วง"
ทันใดนั้นเฟลเบอร์ตาพูดขึ้น
นักซ์หันไปทางเธอ แล้วเห็นธีร่าที่พยักหน้าเห็นด้วย
เลน สไกล่า และอัลลูร่าก็พยักหน้าเช่นกัน
นักซ์ขมวดคิ้ว ทันใดนั้นอามาย่าจับมือเขาแล้วดึงไป
สุดท้ายนักซ์ก็ไม่พูดอะไรและเดินตามอามาย่าไป
หลังจากสองคนออกไป สไกล่าเดินไปหาอีเวนแล้วจับมือเธอ
"???"
อีเวนเอียงหัวสงสัย
สไกล่ายิ้ม แล้วดึงเธอให้นั่งบนเตียง
จากนั้นเธอก็นั่งข้างๆ แล้วยิ้มอ่อนโยนก่อนถามว่า
"เธอไม่เป็นไรนะ?"
"หมายความว่ายังไง?"
อีเวนขมวดคิ้ว
ธีร่าก้าวไปข้างหน้า
"พี่ชายเธอตายแล้ว อย่าให้มันกระทบเธอ"
"จริงเลย อย่าเก็บอะไรไว้ข้างใน ถ้าอยากพูดอะไร พวกเราอยู่ตรงนี้"
อัลลูร่าพยักหน้า
"พวกเราเป็นพี่น้องกันไม่ใช่เหรอ" เฟลเบอร์ตายิ้ม
ได้ยินคำพูดเหล่านั้น รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าอีเวน
เธอมองทุกคนที่อยู่ในห้องแล้วหัวเราะ
"พวกคุณช่วยฉันไม่พอแล้วเหรอ?"
"หมายความว่ายังไง?"
สไกล่าขมวดคิ้ว
"พวกคุณยอมเสียเวลาของตัวเองเพื่อให้นักซ์อยู่กับฉันไม่ใช่เหรอ?"
อีเวนยิ้ม
ได้ยินคำตอบ รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าเฟลเบอร์ตา
"นั่นอะไรก็ไม่ใช่ แค่นี้พวกเราทำให้เธอได้ ไม่ใช่เหรอ?"
"ใช่แล้ว"
คนอื่นๆ พยักหน้า
"แน่นอนว่า ต้องใช้คืนในอนาคต"
เอดดาหัวเราะ
อีเวนปากแบบ "ฉันยังอาลัยอยู่เลยนะ"
"ไม่ต้องห่วง พวกเราจะไม่เอาเวลาของเธอไป"
อัลลูร่าวางมือบนมืออีเวนแล้วยิ้ม
อีเวนยิ้มตอบ
"ในเร็วๆ นี้นะ"
เอดดาต่อประโยคของอัลลูร่า อีเวนก็ปากแบบอีกครั้ง
ฝ่ายหญิงหัวเราะ
"แต่ยังไงก็ตาม ถ้าต้องการอะไรก็บอกพวกเรานะ ตกลง?"
เฟลเบอร์ตาพูด
"ค่ะ ฉันจะบอก"
อีเวนพยักหน้า เธอรู้สึกได้ถึงความรักในครอบครัวที่เธออยากได้ เธอรู้ว่าเธอจะได้สัมผัสสิ่งนั้นที่นี่
กับพี่น้องหญิงของเธอ
ฝ่ายหญิงก็เดินสายต่อบทสนทนาต่อไป
อีกด้านหนึ่ง อามาย่าที่ดึงนักซ์เข้าห้องตัวเอง ให้เขานั่งบนเตียงแล้วยิ้ม
"ก็ได้ ฉันจะบอกเธอว่าฉันเจออะไร"
"โปรดสอนฉันด้วย ท่านหญิงอามาย่า"
นักซ์ค้อมตัวอย่างละคร
อามาย่าหัวเราะ แล้วสีหน้าเธอก็จริงจังขึ้น เธอพูดต่อว่า
"ตามหนังสือ ยิ่งใช้สายหมอกกลืนกินมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเพิ่มระดับความชำนาญได้เร็วขึ้น ใช่มั้ย?"
"ใช่ นั่นเป็นเหตุผลที่เธอเริ่มเรื่อง 'คำสาป' ทั้งหมดนั่น"
นักซ์พยักหน้า
"ใช่ ฉันอยากเพิ่มระดับความชำนาญ ก็เลยห่อหุ้มตัวเองด้วยสายหมอกกลืนกิน แต่มันรู้สึกไม่ถูกต้อง กระบวนการมันช้าเกินไว เหมือนขาดอะไรบางอย่างไป และเพราะฉันมีเวลาคิดเยอะ ก็เลยเริ่มทดลอง"
มันช้าเกินไป
เหมือนมีอะไรบางอย่างขาดหายไป และเพราะฉันมีเวลาคิดเยอะ ก็เลยเริ่มทดลอง"
นักซ์ตั้งใจฟังคำพูดของอามาย่าต่อไป
อามาย่ายกมือขึ้น สายหมอกกลืนกินซึมออกจากมือเธอ แล้วเคลื่อนไปหาแจกันข้างเคียงและห่อหุ้มมัน
ไม่นาน แจกันก็หายไป
นักซ์ขมวดคิ้วสงสัย
สิ่งนี้ไม่ควรเป็นไปได้
สายหมอกกลืนกินกลืนกินได้แค่เนื้อ กระดูก และพวกนั้นเท่านั้น
มันกลืนกินอะไรก็ได้ไม่ได้
เธอทำยังไง?
"ลองเข้าใจสายหมอกกลืนกินดู"
ทันใดนั้นอามาย่าพูดขึ้น
"เข้าใจ?"
นักซ์ขมวดคิ้วสงสัย
"ใช่ เข้าใจมัน อย่าปฏิบัติกับมันเหมือนเป็นแค่ความสามารถธรรมดา ที่ใช้แล้วก็ไม่สนใจอะไรอื่น และก็อย่าปฏิบัติกับมันเหมือนสกิล ที่ฝึกเพื่อให้เก่งขึ้น สายหมอกกลืนกินนั้นต่างออกไป
เข้าใจหลักการของมัน
เข้าใจว่ามันทำงานยังไง
ลองใช้หลักการเหล่านั้นให้เป็นประโยชน์
แค่นั้นเธอถึงจะเพิ่มระดับความชำนาญได้"
"แปลว่าเธอบอกฉันว่าวิธีที่หนังสือสอนเราคือ—"
"ไร้ประโยชน์ สิ้นเปลืองเวลามาก ถ้าทำตามนั้นก็ใช้เวลาเป็นยุคถึงจะพัฒนา"
อามาย่าส่ายไหล่
"..."
นักซ์เงียบไป
เขารู้ว่าอามาย่าฉลาด แต่ให้เธอ 'คิดค้น' วิธีใหม่ขึ้นมาเองขนาดนี้
มันก็แค่...
'ฮาาห์...'
สุดท้ายนักซ์ก็แค่ถอนหายใจ
"ก็ได้ แล้วเธอจะแบ่งหลักการทั้งหมดที่เรียนรู้มาให้ฉันมั้ย?"