"ฮึ! ยังกล้าแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อีกหรือไง หลังจากอยู่กับนักซ์ติดต่อกัน 8 ชั่วโมง? รู้จักอายบ้างสิ"
ไธราสูดปากเสียงดัง
"8 ชั่วโมง?" อามาย่าขมวดคิ้ว
"ยังจะแสร้งทำอยู่อีก?" ไธราเลิกคิ้ว
"เดี๋ยวก่อนนะ..." เอมเบอร์กลับขมวดคิ้ว
"เอดดาพูดถูก เธอเดินได้ยังไง?"
เธอถามแล้วก็ตอบเอง
"แบบนี้แปลว่าอย่างเดียว สองคนไม่ได้เอากัน 8 ชั่วโมงใช่ไหม?"
"แน่นอนว่าไม่ อยากทำให้ตายก็จริง แต่ฉันรู้ว่าฉันคงหมดสติไปก่อนตั้งนาน"
อามาย่าส่ายหัว
"จริงอยูง 8 ชั่วโมงมันมากเกินไป แม้แต่ฉันก็ตาม"
เอดดาพยักหน้าให้ตัวเอง
"แล้วอยู่ข้างในทำอะไรกันล่ะ?"
ไธราถาม
"นักซ์อยู่ไหน?"
เอวานีถาม
"ก็เขา..."
อามาย่าไม่รู้จะตอบยังไง เลยแค่เปิดประตู
หญิงๆ แอบส่องเข้าไปในห้องแล้ว
"นั่น... นักซ์เหรอ?"
เอมเบอร์ขมวดคิ้ว
"ฉันเคยเห็นแบบนี้มาก่อน"
ไธราพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
"ไม่ต้องห่วง ไม่อันตรายหรอก ตรงกันข้าม มันดีต่อเขาเสียอีก"
"เขาเป็นแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้ว?" เฟลเบอร์ตาถาม
"6 ชั่วโมง"
อามาย่าตอบ
"นั่นมันปลอดภัยตรงไหน!?"
ไธราร้อง
"บอกแล้วไงว่าปลอดภัย เขาคุมได้อยู่ แค่มองว่าเขากำลังบ่มเพาะแล้วอย่ารบกวนเขาก็พอ" อามาย่าอธิบาย
"เหอ นักซ์กำลังบ่มเพาะ... รู้สึกแปลกๆ จัง"
เฟลเบอร์ตาวิจารณ์
"จริงของ"
เลนที่ปกติเงียบๆ ก็พยักหัวด้วย
"เพราะเราช่วยเขาไม่ได้อีกแล้วไง"
ไธราพูด
สีหน้าของเอมเบอร์ก็จริงจังตามไปด้วย
"เราก็ควรบ่มเพาะเหมือนกัน"
เฟลเบอร์ตาเสนอ
"จริงของ"
หญิงๆ พยักหัวให้กันและกันแล้วกลับห้องตัวเอง
ยกเว้นอามาย่า...
เธอเดินกลับเข้าไปในห้องที่นักซ์กำลังบ่มเพาะอยู่
"เธอจะทำอะไร?"
แต่ทันทีที่เธอจะปิดประตู ไธราก็ปรากฏตัวตรงหน้าและถามด้วยสีหน้าสงสัย
"ไม่มีอะไร ฉันแค่อยากบ่มเพาะ"
"แต่ทำไมต้องในห้องเขา?"
"นี่มันห้องฉัน"
อามาย่าตอบ
ไธราหรี่ตา "เขาอยู่ข้างใน ก็เลยเป็นห้องเขาตอนนี้ เธอไปใช้ห้องเขาก็ได้"
"ฉันอยากอยู่ห้องเดียวกับเขา" อามาย่าตอบ
"เธอจะได้พิเศษอะไร" ไธราหรี่ตา
"ฉันรู้ ฉันอยู่ตรงนี้เพราะมันจะช่วยให้ฉันได้" อามาย่าก็มีคำตอบอยู่แล้ว
"หมายความว่ายังไง?"
"เห็นหมอกนั่นไหม? ฉันรู้สึกว่าถ้าสังเกตมันฉันจะแข็งแกร่งขึ้นได้ มันต่างจากหมอกทั่วไป"
และเพื่อพิสูจน์ว่าไม่ได้โกหก อามาย่ายกมือขึ้น หมอกกลืนกินก็ซึมออกจากมือเธอ
ไธรามองหมอกทั้งสองชนิดแล้วเงียบไป
แล้วเธอก็จ้องมองใบหน้าอามาย่าสักพักและ
"เธอโชคดีจริงๆ"
พูดจบเธอก็หันหลัง
เธอรับรู้ได้ อามาย่าไม่ได้โกหก และหมอกรอบตัวนักซ์ก็ต่างจากปกติ
มันรู้สึก... อันตรายมากกว่า
ไธราไม่รู้เรื่องนี้มากนัก เลยตัดสินใจถอยออกมา
เห็นแบบนั้น รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าอามาย่า
เธอปิดประตูแล้วเดินเข้าไปใกล้นักซ์
นั่งขัดสมาธิตรงหน้าเขา เธอโฟกัสและอีกไม่นานก็เริ่มเข้าใจหมอกที่ล้อมรอบนักซ์
คนอื่นๆ ก็เริ่มบ่มเพาะของตัวเอง คฤหาสน์ทั้งหลังก็เงียบไปอย่างประหลาด
...
"เข้ามาได้แล้วครับ ท่านอาจารย์"
วันต่อมา นักซ์ที่ลืมตาขึ้นมาในที่สุดก็รับรู้ว่าอาจารย์ของเขากำลังยืนอยู่หน้าห้อง
อีกวินาทีต่อมา อาร์วินาก็เดินเข้ามาในห้อง
"สวัสดีตอนเย็นครับ ท่านอาจารย์"
นักซ์ยิ้ม
อาร์วินายิ้ม แล้วสายตาก็ตกไปที่อามาย่าที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงนักซ์ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า
"ไม่น่าเชื่อว่าฉันจะได้เห็นสีหน้าแบบนี้บนใบหน้าเธอ ตอนอยู่ในวังเธอใส่หน้ากากไร้สีหน้าตลอดเวลา"
อาร์วินาอดพูดไม่ได้
"อืม ฉันก็เห็นสีหน้านั้นเหมือนกัน จะว่าไปมันมีเสน่ห์ในแบบของมัน แต่รอยยิ้มแบบนี้แหละเหมาะกับใบหน้าสวยของเธอที่สุด"
นักซ์ยิ้มพลางมองอามาย่าที่กำลังนอนหลับปุ๊กปิ๊กไม่สนอะไรทั้งสิ้น
"คงจะโล่งใจเพราะไม่ต้องกลับไปวังอีกแล้วมั้ง" อาร์วินาพูด
"เธอจะกลับเร็วๆ นี้แหละ" แต่นักซ์กลับส่ายหัว
อาร์วินาขมวดคิ้ว
"ในฐานะราชินีสิครับ"
"หนูพร้อมจะเป็นราชาแล้วสินะ?" อาร์วินายิ้ม
"ไม่ครับ หนูยังไม่พร้อม" นักซ์ส่ายหัว แล้วยิ้มพลางอธิบาย
"แผนเปลี่ยนแล้ว หนูไม่อยากเป็นราชาอีกต่อไป หนูแค่อยากอยู่กับเมียๆ และเพลิดเพลินไปกับเวลาข้างเคียงพวกเธอ
อีกอย่าง หนูก็ไม่อยากไปเป็นศัตรูกับอาจารย์คนนั้นของท่านจริงๆ"
ได้ยินแบบนั้น รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าอาร์วินา
"งั้นเธอออกมาในที่สุดสินะ?"
"ครับ"
นักซ์พยักหัว
"แล้ว? หนูได้เจอเธอไหม?" อาร์วินาถามด้วยรอยยิ้มชวนแหย่ง
นักซ์ถอนใจหน่ายๆ "เจอ? เธอยังมอบของขวัญให้หนูเลย"
"ของขวัญ? ของขวัญอะไร?" อาร์วินาขมวดคิ้ว
"เธอหักขาหนูครับ"
"..."
อาร์วินาเลิกคิ้ว
นักซ์ก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง หลังจากได้ยินทั้งหมด อาร์วินาก็ถอนใจ
"หนูโชคดีจริงๆ ที่เธอไม่ได้ฆ่าหนู"
"ก็หนูทำตามที่ท่านบอก หนูดึงดูดความสนใจเธอได้ และมีเอวานีสนับสนุนหนูอย่างเต็มที่ หนูถึงรอด อาจจะดูไม่ออก แต่หนูคิดมานานนานแล้วก่อนจะตัดสินใจไปเจอเธอ"
"แล้วถ้าเธอยืนยันจะฆ่าหนูตรงนั้นล่ะ หนูจะทำยังไง?"
อาร์วินาหรี่ตาแล้วถาม
"หนูก็หนีสิครับ แต่นั่นคงกระทบแผนในอนาคตของเราไม่น้อย"
"แล้วหนูวางแผนจะหนีจากจักรพรรดิยังไงกันแน่?"
อาร์วินาถาม
"หนูมีทางของหนูครับ" นักซ์ยิ้ม
"..." อาร์วินาไม่รู้จะพูดอะไร
"อ้อ ท่านอาจารย์"
นักซ์เรียก
"ว่าไง?"
"หนูวางแผมจะไปเจอเธออีกครับ ท่านว่าหนูควรเอาอะไรไปให้เธอเป็นของขวัญตอนรับดี?"
อาร์วินาไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่กำลังได้ยิน
"หนูไม่สนชีวิตตัวเองแล้วหรือไง?"
"มันจะน่าสงสัยมากกว่าถ้าหนูไม่ไปเจอเธอตอนนี้ อีกอย่าง ครั้งนี้หนูวางแผนจะตรงไปตรงมากับเธอ หนูเชื่อว่าเธอคงไม่ทำร้ายหนู
หนูไม่อยากเป็นราชาอีกต่อไปแล้ว จำได้ไหมครับ?
หนูไม่ใช่ศัตรูของเธอ
หนูเป็นแค่คนที่สนับสนุนหลานสาวเธอ"
"..."
อาร์วินาไม่รู้จะรู้สึกประทับใจหรืออายกับความหน้าด้านของศิษย์ตัวเองดี
"เถอะนะท่านอาจารย์ ให้คำแนะนำหนูหน่อยสิ หนูควรจัดการกับท่านหญิงอัสตาเรียยังไงดี?"
"ฮา..."
อาร์วินาถอนใจ
คงจะเป็นการคุยกันยาวนาน