*ต๊อก* *ต๊อก* *ต๊อก*
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ประตูถูกเปิดออก เมื่อเห็นผู้หญิงที่เคาะประตู รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าของสไกล่า
"ฉันรอคุณอยู่นะ"
"บังเอิญจัง ฉันก็รอจะเจอพวกคุณเหมือนกัน" รอยยิ้มลึกลับปรากฏบนใบหน้าของริโอน่า
"เชิญเข้ามาค่ะ"
สไกล่าต้อนรับ
ริโอน่าเดินเข้าไป แล้วมองรอบห้อง สายตาของเธอก็ตกไปที่อามาย่า ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ แลดูเธอด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย
"คุณมาอีกแล้วเหรอ? ในฐานะราชินี คุณไม่มีงานที่ต้องทำเหรอ?"
อามาย่าถาม
นี่เป็นวันที่ห้าแล้ว และริโอน่าไม่เคยพลาดการมาพบแม้แต่วันเดียว ไม่พูดถึงวันเลย ไม่พลาดแม้แต่วินาทีเดียว เธอมาก่อนเวลาสองสามนาทีเสมอ และพยายามกลับให้ช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้
ได้ยินคำพูดนั้น ริโอน่าไม่ได้รำคาญ ตรงกันข้าม รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าเธอ เธอเดินไปหาอามาย่าแล้วซุกหัวลงบนหน้าอกของเธอ
"ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าลูกสาวที่น่ารักของฉันหรอก
งานเหรอ? ฉันแค่ทำงานหนักไปสองสามคืน ไม่มีอะไรจัดการไม่ได้หรอก"
ริโอน่าตบต้นแขนที่แทบไม่มีอยู่ของตัวเอกด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ ก่อนจะตบหัวของอามาย่าต่อ
อามาย่าก็ไม่ได้ปฏิเสธ ด้วยสีหน้ารำคาญ เธอยอมปล่อยให้ริโอน่าทำได้ตามใจ
แน่นอนว่า ไธร่า เอ็ดด้า และสไกล่า ที่มองเห็นเรื่องนี้จากที่ไกลออกไป รู้ได้ทันทีว่าอามาย่าไม่ได้รำคาญเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกำลังเพลิดเพลินกับการได้อยู่กับแม่ แน่นอน อามาย่าจะไม่ยอมรับเรื่องนี้ตรงๆ หรอก
"อย่างที่นักซ์เคยพูดไว้... ซุนเดเระ"
ไธร่าพึมพำพร้อมมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสีหน้าเบิกบาน
"จริงของ"
เอ็ดด้าพยักหน้า
"อ้าว? แต่เขาบอกว่าอามาย่าเหมือนยันเดเระมากกว่าไม่ใช่เหรอ?"
สไกล่าขมวดคิ้ว
"ก็ถามเขาสิ ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าคำพวกนี้แปลว่าอะไร"
ไธร่าเชิดไหล่
สไกล่าเชิดไหล่ตามไปด้วย และผู้หญิงทั้งหมดก็มองเหตุการณ์ต่อไป
ริโอน่าก็ไม่ยั้ง เมื่อได้รับอนุญาตให้ทำอะไรก็ได้ตามใจ เธอรีบวางหัวของอามาย่าลงบนตักแล้วยิ้ม
"นอนพักสักหน่อยไหม?"
"ฉันพักเยอะมากแล้วเมื่อวาน"
อามาย่าตอบเสียงเรียบ
"เชื่อฉันสิ ไม่มีการพักไหนเทียบกับการนอนบนตักแม่ได้หรอก"
ริโอน่าตอบ
"ลอง 'พัก' กับคนรักหลังจบเซสชั่นเดือดพันร้อนสิ แล้วจะรู้ว่าฉันพูดเรื่ออะไร"
อามาย่าเชิดไหล่
"..."
ริโอน่าเงียบไป
ตามที่คิดไว้
การคุยกับอามาย่าโดยไม่ให้เธอดึงนักซ์เข้ามาในบทสนทนาแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
ริโอน่าถอนหายใจ โชคดีที่วันนี้เธอเตรียมตัวมาแล้ว
"อ้าวจริงเหรอ? งั้นบอกฉันสิว่ามันดีแค่ไหน? เพราะฉันไม่เคยสัมผัสประสบการณ์แบบนั้นนี่นา"
"คุณกำลังจะแทรกแซงชีวิตความรักของฉันเหรอ?"
อามาย่าขมวดตา
"..." ริโอน่าไม่รู้จะพูดอะไร
"แต่ฉันก็สงสารคุณนะ ที่ไม่ได้สัมผัสอะไรที่ดีขนาดนี้"
อามาย่าพูด
ทันใดนั้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏบนใบหน้าของริโอน่า แล้วเธอก็เสนอ
"งั้นนอนกับฉันสิ? ฉันไม่รู้หรอกว่ามันดีแค่ไหนที่ได้นอนกับคนรัก แต่ฉันแน่ใจว่าฉันคงพอใจถ้าได้นอนกับลูกสาวอีกครั้ง"
"ขอโทษค่ะ ฉันนอนกับนักซ์คนเดียว"
อามาย่าส่ายหัว
"ก็เขามานอนด้วยได้นะ ฉันไม่มีปัญหาอะไร"
ริโอน่าพูดโดยไม่คิดมาก
แต่คำพูดของเธอทำให้คนอื่นที่อยู่ในห้องตกใจ และมองริโอน่าด้วยสีหน้าแปลกๆ
"อะไร?" ริโอน่าขมวดคิ้ว
แต่อีกไม่นาน เธอก็รู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรไป และตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ
"ไม่! ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น! ฉันหมายถึง... เอ่อ ฉันไม่ควรพูดแบบนั้นจริงๆ สิ? มันฟังดูไม่เหมาะสมเลย"
ริโอน่าเริ่มพูดกับตัวเอง
แต่อามาย่าก็ยังจ้องมองแม่ของเธอไม่วางตา
'ฉันรู้ว่าฉันคิดไม่ผิด หญิงบ้านี้กำลังเล็งเขาอยู่ นั่นสินะถึงได้พูดถึงเขาไม่หยุด'
อามาย่าพร้อมทำสงครามแล้ว
เธอยอมให้ใครก็ได้เข้าฮาเรมของนักซ์ ใครก็ได้ยกเว้นแม่ของเธอ
ไม่! ไม่มีทาง!
นักซ์จะไม่กลายเป็นพ่อเลี้ยงของเธอ!
ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัว อามาย่าก็ส่ายหัวอย่างต่อเนื่อง
เธอยืนยันความคิดของตัวเอง
เธอจะไม่มีวันยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้น
"จิ๊ คุยไม่ชอบนอนบนตักฉันจริงๆ ใช่มั้ย? อุต๊า ขยับไม่หยุดเลย"
ขณะที่อามาย่ายังส่ายหัว ริโอน่าก็บ่น
สุดท้ายเธอก็ปล่อยให้อามาย่านั่งขึ้น ไม่บังคับให้นอนบนตักอีกต่อไป
อามาย่าไม่ละสายตาจากริโอน่า เมื่อเห็นเธอมองตัวเองแบบนั้น ริโอน่าก็ยิ้มเจ้าเล่ห์
"มองฉันทำไม? อะไร? ฉันดูสวยเป็นพิเศษวันนี้เหรอ?"
ใช่ เธอไม่รู้เลยว่าอามาย่ากำลังคิดอะไรอยู่
"..."
เมื่อเห็นว่าอามาย่าไม่ตอบอีก ริโอน่าจึงถอนหายใจ สุดท้ายเธอตัดสินใจใช้ไพ่ใบสำคัญ
"ฉันไม่คาดคิดเลยว่าเจ้าหญิงอีเวนก็เป็นหนึ่งในพี่น้องสาวของคุณด้วย"
"คุณรู้ได้ยังไง?" อามาย่าขมวดตา
"คุณคิดว่าฉันเป็นใคร?"
ริโอน่ายิ้มอย่างภาคภูมิใจ
"คุณไปสืบประวัติของนักซ์เหรอ?"
"ฉันแค่สงสัย โอเค? ลองคิดดูสิ ผู้ชายคนเดียวที่ดึงดูดความสนใจของผู้หญิงเก้าคนที่ล้วนเป็นผู้บ่มเพาะระดับ King Stage ใครก็อยากรู้สิ
คุณอาจไม่รู้ตัว แต่ผู้บ่มเพาะระดับ King Stage เก้าคนน่ะ เป็นเรื่องใหญ่มาก"
ริโอน่าตอบ
ถ้าอามาย่ายังคิดถูกต้อง เธอคงเข้าใจว่าริโอน่ากำลังพูดเรื่องอะไร แต่ตอนนี้เธอไม่ได้คิดถูกต้องเลย
เธอขมวดตาและสังเกตแม่ต่อไป
'ตามที่คิดไว้ เธอกำลังวางแผน'
ความคิดของเธอได้รับการยืนยันมากขึ้นไปอีก
"หืม?"
ริโอน่าที่ไม่รู้เลยว่าลูกสาวที่รักกำลังคิดอะไรอยู่ขมวดคิ้ว แต่อีกไม่นาน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏบนใบหน้าเธอ แล้วพูดว่า
"ฉันมีของขวัญสุดพิเศษให้คุณ"
"..."
อามาย่าไม่พูดอะไรและสังเกตแม่ต่อไป ริโอน่ารู้สึกว่าปฏิกิริยาของเธอแปลก แต่ก็ไม่คิดมาก ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า เธอหยิกซองจดหมายออกมาแล้วส่งให้อามาย่า
"คนที่ส่งมาให้ฉันเป็นคนที่คุณรู้จักดีมาก"
อามาย่าขมวดคิ้ว รับจดหมายมา และสีหน้าสับสนก็ปรากฏขึ้น
"รากูเอล สกายฟอลล์?"