📖 บทที่ 60: เธอต่างหากที่ต้องชดเชย

"ห่วงไว้ก่อนเลย ฉันไม่ได้วางแผนจะปล่อยเธอไปโดยไม่ให้เธอใช้ร่างกายชดเชยฉันหรอกนะ"

เฟลเบอร์ตายิ้มมุมปากก่อนกลิ้งตัวทับนักซ์

เธออาจจะเลินเล่อไปหน่อยตอนที่นักซ์ยังอยู่ข้างๆ กัน แต่เดือนก่อนตอนที่นักซ์ไปเขตเวสเปอร์เรนเนสส์แห่งเขาเลือด เธอได้คิดทบทวนเรื่องนี้ด้วยสติปกติ และสรุปได้ว่าการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของนักซ์ไม่ได้เกิดขึ้นตามธรรมชาติ

เขาแกล้งหลอกเธอ

การรู้ความจริงนี้ไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีนัก การถูกคนที่ตัวเองรักหลอกมันไม่ใช่ความรู้สึกที่ดีเลย เฟลเบอร์ตารู้สึกเสียใจไม่น้อย

แต่พอคิดเพิ่มอีกนิด เธอก็ตระหนักว่านักซ์ไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเธอ ตรงกันข้ามเลยด้วยซ้ำ เพราะเธอได้ประโยชน์มากมายจากการคบกับเขา

ถ้านักซ์อยาก เขาทิ้งเธอไปหลังจากที่ใช้งานเธอจนหมดประโยชน์ก็ได้ แต่เขาไม่ทำ ไม่เพียงเท่านั้น เขายังช่วยให้เธอได้เป็นผู้บ่มเพาะระดับ Advance อีกด้วย

คิดไปคิดมา เธอก็รู้ว่าถ้านักซ์เลือกวิธีจีบเธอแบบอื่น ผลลัพธ์คงไม่เป็นแบบที่เป็นอยู่ตอนนี้ และเธอก็คงพลาดคู่คู่ที่ยอดเยี่ยมอย่างเขาไป คนที่โอบกอดเธอด้วยความรัก

แล้วเธอก็นึกถึงความเจ้าเล่ห์ของเขาขึ้นได้ จึงยิ้มออกมา

เธอจะให้อภัยเขา เธอมีความสุขมากในตอนนี้ และอยากรักษาความรู้สึกนี้ไว้ต่อไป

แน่นอนว่าไม่มีใครรู้ความคิดของเธอ ก็ไม่มีใครพูดถึงว่าความคิดของเธอนั้นเอนเอียงไปทางที่อยากให้นักซ์อยู่กับเธอมากนัก แต่เพราะข้อสรุปที่เธอได้นั้นถูกต้อง ก็ไม่จำเป็นต้องพูดถึงอีก

แม้ตอนแรกนักซ์จะแสดงไปงั้นๆ แต่ตอนนี้เขารักเธอจริงๆ และรักลึกซึ้งมากด้วย ดังนั้นทุกอย่างจึงเรียบร้อยดีอยู่แล้ว

อย่างไรก็ดี การให้อภัยเขาเป็นเรื่องหนึ่ง การถือโอกาสนี้เรียกค่าชดเชยก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

เฟลเบอร์ตาถอดกางเกงของเขาออกอย่างรวดเร็ว ปลดปล่อยน้องชายของเขาที่แข็งตั้งครึ่งหนึ่งออกมา

"ชิดชิด ดูสิ ฉันยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลยนะ สิ่งสกปรกนี่ก็พร้อมลุยแล้ว" เฟลเบอร์ตาพูดเสียงกระชับ

"เหอะ อย่าลืมนะ สิ่ง 'สกปรก' นี่อยู่ในปากเธอเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน แถมเธอยังเลียมันเหมือนเป็นของอร่อยที่สุดในโลกเลยนะ"

'ห-เขาสาบานไว้แล้วหรือไรว่าจะไม่ยอมให้ฉันเล่นบทคุมทัพ!?' เฟลเบอร์ตาร้องในใจ ใบหน้าแดงระเรื่อ

"ค-เธอต่างหากที่ต้องชดเชย ห้ามพูดด้วย!" จากนั้นเธอสั่งด้วยน้ำเสียงเข้มงวด

"ตามคำสั่งครับ เฟลที่รัก~"

เฟลเบอร์ตาสั่นสะท้านไปทั้งตัวเมื่อเขาเรียกเธอแบบนั้น

ม-มันดีจริงๆ

"ค-ค่อย ตอนนี้นิ่งๆ ไว้ก่อนนะ..." เธอสั่งอีกครั้ง คราวนี้น้ำเสียงเธออ่อนกว่าเดิมเล็กน้อย

นักซ์ยิ้มแล้วทำตาม

มือของเฟลเบอร์ตาเลื่อนไปหาควยของเขา เธอลูบสิ่ง 'สกปรก' นั้นเบาๆ ได้สัมผัสมือนุ่มๆ ของเธอ ไม่นานนักควยที่แข็งครึ่งหนึ่งของเขาก็เป็นแข็งเต็มตัว พร้อมและพร้อมเดือดที่จะท่องถ้ำ

เฟลเบอร์ตาถอดกางเกงในสีดำยั่วยวนออก ก่อนจะยกชุดเดรสขึ้นแล้วนั่งทับเขาท่าคาวเกิร์ล

แล้วเธอก็จับแท่งของเขาถูไถกับทางเข้าของเธอระยะหนึ่ง คลื่นความเสียวซาบเข้าตีบตัวเธอเมื่อเธอทำแบบนั้น

'อันนห์~'

เธอครางในใจ ข้างในของเธอร้องคร่ำครวญด้วยความหงุดหงิดและความคาดหวัง จากนั้นเธอแลมาทางนักซ์ ที่ยังคงมีรอยยิ้มติดตลกอยู่เหมือนเดิม มุมปากของเธอก็กระตุกๆ

เธอรู้ว่าเล่นกับเขาแบบนี้เธอไม่มีทางชนะ และสุดท้ายคงต้องครางออกมาดังๆ เธอจึงเลิกเล่นเกมที่เธอชนะไม่ได้และนั่งลงตรงๆ ให้ควยของเขาเข้าไปในถ้ำของเธอ

"อันนห์~"

เฟลเบอร์ตากลั้นไม่ไหวจึงครางออกมา

"อุกกห์!"

แต่เมื่อได้ยินเสียงครางของเขา เธอก็รู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย

อย่างน้อยเธอก็ไม่ใช่คนเดียวที่คราง

เธอเลิกคิดเรื่องแปลกๆ เหล่านี้แล้วเพลิดเพลินกับความรู้สึกที่ควยของเขาเข้าไปในช่องของเธอ ข้างในของเธอดีใจสุดขีดเมื่อได้ดูดกลืนแท่งของเขาอย่างเข้มข้น

เมื่อเฟลเบอร์ตาเพลิดเพลินกับความรู้สึกนั้นจนใจจะขาด เธอยกสะโพกขึ้นก่อนจะกระแทกลงอีกครั้ง

"อุกกห์~"

คราวนี้มีนักซ์คนเดียวที่คราง ทำให้มุมปากเฟลเบอร์ตายกยิ้ม

แต่ในใจนั้นเธอก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเลย คลื่นความเสียวซาบทะลักเข้าใส่ร่างกายเธอทำให้จิตใจอึ้งชา เธอรอพักนิดเพื่อให้ชินกับความเสียวก่อนจะทำซ้ำ

"อุกกห์~ fuck! มันดีมาก~"

นักซ์พึมพำก่อนจะคว้าอกอวบของเธอโดยไม่ถอดชุดเดรสออก

"อันนห์~ อ-อย่าแตะนะ! ค-เธอต่างหากที่ต้องชดเชย!" เฟลเบอร์ตาบ่น

เธอก็กลั้นเสียงครางไว้ยากพอแล้ว ถ้านักซ์นวดอกเธอเหมือนที่เขาทำทุกที จะให้เธอควบคุมตัวเองและคุมเขาได้ยังไงกัน?

นักซ์หัวเราะกับความเด็กๆ ของเธอ แต่ก็ว่าน่ารักดี เขาเลยดึงมือกลับมา แล้วสอดไว่ท้ายทอย แลมองเธอด้วยท่ทีว่างๆ

เฟลเบอร์ตาพยักหน้าแล้วขยับตัวอีก แล้วอีก แล้วอีก

"อุกกห์~ เฟล ดีจังเลย~"

นักซ์ครางด้วยความเสียว เขาเพลิดเพลินกับภาพที่เฟลเบอร์ตาพยายามอย่างหนักเพื่อให้เขาพึงพอใจ ขณะที่อกอวบของเธอกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการขยับ

ภาพนั้นงดงามนัก

ส่วนเฟลเบอร์ตานั้นไม่ได้ง่ายอย่างนั้น แม้การขยับของเธอจะลื่นและเร็วกว่าเดิม แต่ความเสียวที่เธอรู้สึกก็เช่นกัน

คลื่นความเสียวเข้าปะทะร่างกายเธอต่อเนื่อง ร่างกายเธอชาไปแล้ว เธอขยับตัวได้ยากขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ตาเธอแทบจะลืมไม่ขึ้นแล้ว

"อันนห์~"

เธอกลั้นไม่ไหวจึงครางด้วยความเสียว เธออยากยกตัวขึ้นอีกครั้ง แต่เธอถึงขีดจำกัดแล้ว

เธอแลไปที่นักซ์ที่มองเธอด้วยรอยยิ้มยั่วยวนแต่ก็น่ารำคาญเดิมๆ เธอจึงยอมแพ้

การจะคุมเขามันยากเกินไป แถมความรู้สึกนั้นก็ดีเกินไป เธอไม่อยากหยุดเลย เธออ้าปากแล้วสั่ง

"ตอนนี้เธอขยับเองสิ"

"แต่ฉั-" นักซ์อยากแหย่เธวนิดหน่อย แต่เธอตัดบท

"เธอต่างหากที่ต้องชดเชย ฟังที่ฉันพูดสิ!"