[ชื่อ: นักซ์ ลีแอนเดอร์]
[อายุ: 18]
[การบ่มเพาะมานา: Advance]
[การบ่มเพาะร่างกาย: Advance]
[พรสวรรค์: ปานกลาง]
[เลเวล: 24 --> 28]
[พลังชีวิต: 700/700]
[พลังมานา: 450/450]
[พละกำลัง: 64 --> 72]
[ความคล่องตัว: 74 --> 82]
[พลังชีวิต: 62 --> 70]
[ความอดทน: 67 --> 75]
[สติปัญญา: 41 --> 45]
[พลังป้องกัน: 61 --> 69]
[คะแนนคงเหลือ: 108 --> 120]
…
พละกำลังเพิ่มขึ้นอีกแล้ว นักซ์ยิ้มเมื่อเห็นเช่นนั้น แล้วเขาหันไปมองเอดด้าที่นอนอยู่ข้างกัน ลมหายใจสงบ และมีรอยยิ้มเล็กๆ อยู่บนใบหน้า
เธอดูเหมือนสุภาพสตรีที่มีศักดิ์ศรีตอนนี้
นักซ์แทบไม่เชื่อเลยว่าผู้หญิงที่สวยงามและดูจริงจังคนนี้เป็นผู้หญิงมาโซคิสต์โรคจิตที่เสียวจากความเจ็บปวด แต่แล้วเขาก็ยิ้มเมื่อรู้ว่าเขาจะเป็นคนเดียวที่ได้เห็นภาพน่ารักนี้
ใครล่ะไม่อยากได้ผู้หญิงที่ข้างนอกดูจริงจัง แต่ข้างในเป็นคนเกเร หน้าอกใหญ่สวยงาม แถมยังเป็นมาโซคิสต์ด้วย?
ทุกคนอยากได้สิ!
นักซ์หัวเราะในใจพลางหลับตาลง
…
"แอ๊ะ! ฉันสายแล้ว! ฉันสายแล้ว!!"
เช้าวันรุ่งขึ้น เอดด้าวิ่งเข้าวิ่งออกในห้องอย่างตื่นตระหนก
"โอ้โย เธอเป็นหัวหน้าสาวใช้นะ สายไปนิดหน่อยก็เป็นไรไป? มันสำคัญตรงไหน? แค่สั่งลูกน้องให้โกหกเคอร์เธอก็พอแล้ว" นักซ์โบกมือไม่สนใจ
"มันไม่ได้ทำงานแบบนั้น! สาวใช้หลายคนเพ่งเล็งตำแหน่งของฉันอยู่ ฉันทำข้อยกเว้นไปแล้วครั้งหนึ่งตอนออกจากหน้าที่โดยไม่แจ้งล่วงหน้า แล้วตอนนี้ฉันยังสายอีก! แน่นอนว่าต้องมีสาวใช้หลายคนที่จะเอาเรื่องนี้ไปเป็นข้อได้เปรียบ"
นักซ์ส่ายหัวและถอนหายใจ
'ก็มีการแข่งขันทุกที่นี่นะ...'
แล้วรอยยิ้มแกล้งจี้ก็ปรากฏบนใบหน้าเขาขณะตอบ
"พูดตามตรง ฉันยังดีใจด้วยซ้ำถ้าเธอหลุดจากตำแหน่งหัวหน้าสาวใช้ เพราะงั้นเธอก็ลาออกได้แล้วมาเป็นสาวใช้เมียของฉันสิ"
"ฮึ! เธอจะจ้างฉันเท่าที่วังหลวงจ้างได้เหรอ?"
"เธอคิดว่าวังหลวงของเธอนั่นจะให้ความสุขที่ฉันให้ได้หรือเปล่า?
เธอคิดว่าพวกเขาจะมัดมือเธอแล้วทำให้เธอถึงซึ่งจนกว่าทั้งตัวจะชาไปหมดได้หรือ?"
ใบหน้าของเอดด้าแดงระเรื่อ และรูหีเล็กๆ ของเธอก็สั่นเครือด้วยความเสียวเมื่อนึกถึงคืนที่แล้ว
"โอ้ คนโรคจิตตัวน้อย~"
"ฉันไม่ใช่คนโรคจิต!"
"เธอเชื่อสิ่งที่ตัวเองพูดจริงๆ เหรอ?"
"...ก็เชื่อนะ..." เธอตอบเสียงเบา ไม่มั่นใจในตัวเองเลย
"อ-แล้วถ้าเธอมั-มัดมือฉันไว้กับมุมเตี้ย-เตียงสำหรับรอบต่อไปล่ะ...?"
นักซ์เลียนแบบคำพูดของเธอแล้วถามอีกครั้ง
"เธอเชื่อจริงๆ จริงๆ ในสิ่งที่เพิ่งพูดเหรอ?"
"..." เอดด้าก้ดหน้าแล้วตัดสินใจเพิกเฉยต่อเขา แต่ไม่นานเธอก็นึกถึงปัญหาเดิมและตื่นตระหนกอีกครั้ง
"ฉันสายแล้ว! ฉันสายแล้ว! ฉันสายแล้ว!"
"ได้แล้ว ได้ ไม่ต้องทำเป็นเหมือนโลกจะแตก ไว้ใจฉันเถอะ แค่ไปแต่งตัวเร็วๆ ฉันจะทำให้เธอกลับทันเวลาเอง"
แม้จะไม่รู้ว่าเขาจะช่วยยังไง เอดด้าก็ตัดสินใจเชื่อเขาและพยักหน้า แล้วเธอก็รีบล้างหน้าก่อนจะสวมชุดสาวใช้และพร้อมจะออกเดินทาง
"แม้เธอจะสวยมากในชุดนี้ก็จริง แต่ชุดราตรีที่เธอใส่เมื่อวานก็ยังเป็นอันดับสองอยู่"
นักซ์ชม
"หืม? อันดับสอง? แล้วอันดับหนึ่งล่ะ?"
นักซ์มองเธอด้วยความไม่เชื่อว่าเธอถามคำถามนั้นแล้วตอบ
"ก็ตอนเธอเปลื้อยผ้าน่ะสิ"
เขาพูดเสียจริง
เอดด้าหน้าแดง นักซ์ลุกขึ้นยืนและยื่นมือออกไปหาเธอ เอดด้ายิ้มแล้วจับมือเขา ทั้งคู่ออกจากโรงแรม แต่แทนที่จะเดินไปที่รถม้า นักซ์กลับพาเธอออกไปข้างนอกเลย
"ทำไมเราไม่นั่งรถม้า? เราจะไปยังไง?" เอดด้าถามพร้อมกับขมวดคิ้ว
"เธอสายแล้ว เรานั่งรถม้าไม่ได้"
แล้วเขาอุ้มเธอขึ้นแล้ววิ่งไปยังเมืองหลวง
"!!!" ตาของเอดด้าเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นความเร็วของเขา
'เลเวลอะไรนี่!? แกรนด์มาสเตอร์? ไม่ ระดับผู้เชี่ยวชาญ! น-นี่มันบ้าไปแล้ว!'
ความเร็วเร็วจนเธอต้องกอดเขาแน่นถ้าไม่อยากตกลงไป
ในเวลาแค่ 15 นาที ทั้งคู่ก็เข้าเมืองแล้ว
"ร-ระดับนักบ่มเพาะขั้นไหนคะ?" เอดด้าถาม
"Advance ขั้นปลาย"
"ฮึ! ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก!" เอดด้าสูดจมูก
ระดับ Advance? Advance หัวแม่ตีน!
"หืม? แต่ฉันไม่ได้โกหกนะ เธอก็น่าจะรับรู้ได้ไม่ใช่เหรอ?" นักซ์ถาม
ชั่วขณะต่อมา ตาของเอดด้าเบิกกว้างยิ่งกว่าเดิม
ระดับ Advance!
เขาเป็นนักบ่มเพาะระดับ Advance จริงๆ!
'แล้วเขาวิ่งเร็วขนาดนั้นได้ยังไง!?'
'อ๊ะ! ไม่มีเวลาคิดเรื่องนี้แล้ว! ฉันสาย!'
ก็ดีแล้วที่เขาตัวเก่ง เรื่องทำไมเขาวิ่งเร็วจังทั้งที่เป็นแค่นักบ่มเพาะระดับ Advance เธอจะถามทีหลัง
ตอนนี้เธอสายแล้ว!
เธอรีดวิ่งไปที่วังทันที แต่ก็ถูกหยุดด้วยคำถามต่อไปของนักซ์
"เอดด้า วันนี้เรานัดกี่โมง?"
รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้าของเอดด้าขณะตอบ
"หลัง 9 ทุ่ม"
"โอ้? กลางคืน? แล้วเราจะทำอะไรสนุกกลางคืนได้ล่ะ?"
แล้วรอยยิ้มโรคจิตก็ปรากฏบนใบหน้าของเอดด้าขณะตอบ
"กลางคืนเป็นเวลาที่ดีที่สุดถ้าเธออยากสนุกกับผู้หญิง"
"เฮอะ... เธอเป็นคนโรคจิตจริงๆ ใช่ไหมล่ะ?" นักซ์หัวเราะ
"...บางทีฉันก็เป็น"
เอดด้ายอมรับ
เธอยอมรับว่าเธออาจจะเป็นคนโรคจิตจริงๆ...