หลังจากใช้เวลาที่เหลือของวันแห่งความสุขไปกับสไกล่า เลน และเฟล นักซ์ก็เปิดใช้ [พรางกาย] ขณะออกจากคฤหาสน์
เขาเดินตรงไปยังพระราชวัง ระหว่างทางเขาระมัดระวังเป็นพิเศษและเปิด [รับรู้] ไว้แล้ว
แม้ว่าเอด้ากับเขาจะตกลงนัดพบกันที่จุดหนึ่ง แต่เขายกเลิกแผนนั้นแล้วเดินตรงไปพระราชวังเลย เอด้าเป็นผู้หญิงของเขาแล้ว เขาไม่มีทางปล่อยให้ใครทำร้ายเธอได้
เขาปรากฏตัวตรงหน้าประตูและรอให้เอด้าออกมา 15 นาทีต่อมา เอด้าออกจากวังสวมชุดสาวใช้ ใบหน้าเรียบเฉยจริงจัง
นักซ์เทียบใบหน้านั้นกับเมื่อวานที่เธอถูกมัดแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ เขามีความสุขที่ตัวคนเดียวที่ได้เห็นด้านเวอร์ของเธอคือเขา
จากนั้นเขาใช้ [รับรู้] และพบว่าไม่มีใครตามเอด้า เขาถอนหายใจแล้วตามเอด้าไปตลอดทางจนถึงจุดนัดก่อนปรากฏตัวตรงหน้าเธอ
"ฮ่า… ทำให้ฉันต้องพูดซ้ำนะเธอ…" นักซ์ถอนหายใจพลางมองเธอ
"เธอสวยมากเลยนะ สาวใช้เวอร์ของฉัน~"
"ก็เธอนั่นแหละที่ทำให้ฉันเป็นคนเวอร์…" เอด้าตอบพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า ต่างจากคราวก่อน คราวนี้เธอยอมรับตัวตนในฐานะคนเวอร์อย่างเต็มใจโดยไม่ขัดขืน
จริงๆ แล้วตอนนี้เธอก็ไม่ได้สนอีกแล้ว ความเสียวที่เธอรู้สึกเมื่อวานตอนยอมรับว่าเป็น 'ของเล่นสวิงกิ้ง' ของเขามันเหลือหล้าจนเธอยอมทำอะไรก็ได้เพื่อจะได้สัมผัสมันอีกครั้ง!
ไม่เพียงเท่านั้น ผู้ชายคนนี้ยังดูแลเธอดีมากแม้ว่าเธอจะเป็น 'ของเล่นสวิงกิ้ง' ของเขาก็ตาม จนเธอไม่มีอะไรจะบ่นเลย! เธอมีความสุขและขอบคุณพระเจ้าจริงๆ ที่ได้เจอเขา
"ไปกัน?" นักซ์ยื่นมือออกไป เหมือนกับวันแรกที่เขาเจอเธอ
"ทำไมเธอยังปฏิบัติกับฉันแบบนั้นอยู่?" เอด้าถามด้วยสีหน้าสับสน
"ฮม? หมายความว่ายังไง?"
"ท-ทำไมเธอถึงทำตัวสุภาพบุรุษกับฉันแบบนั้น?"
"ฮม? เพราะเธอเป็นผู้หญิงของฉันไงล่ะ?"
"ผ-ผู้หญิง? แ-แต่เธอบอกว่าฉันเป็น 'ข-ของเล่นสวิงกิ้ง' ของเธอไม่ใช่เหรอ?" เอด้าตอบพร้อมแก้มแดงระเรื่อ
นักซ์กระพริบตาด้วยความตกใจก่อนหัวเราะออกมาดัง
"ฮ่าๆๆๆๆ~"
"ท-ทำไมถึงหัวเราะ?"
"ฮ่าๆๆ~" นักซ์ไม่กล่าวตอบและยังคงหัวเราะต่อไป
หลังหัวเราะไปสัก 3 นาที เขาสงบลงแล้วเดินเข้าไปหาเอด้าพร้อมยกคางเธอขึ้นอย่างยั่วยวน
"สาวใช้เวอร์ของฉัน ฉันแค่ชอบทำตัวสุภาพบุรุษกับ 'ของเล่นสวิงกิ้ง' ของฉันด้วยนะ เธอมีอะไรจะบ่นไหม?"
หัวใจเอด้าเต้นแรงขึ้นขณะตอบเบาๆ "ไม-ไม่มี"
"ดี"
นักซ์จึงจูงมือเธอ ทั้งคู่ขึ้นรถม้าที่นักซ์เตรียมไว้ล่วงหน้าก่อนออกเดินทางจากเมืองหลวง
ภายในรถม้า สีหน้าจริงจังปรากฏบนใบหน้านักซ์ขณะจับมือเธอแล้วถาม
"เอด้า ออสเบิร์น เธอยอมเป็นผู้หญิงของฉันด้วยใจจริงๆ หรือเปล่า?"
"ฉ-ฉันเป็นของเธออยู่แล้ว ฉันเป็นของเธอ"
คำตอบแปลกประหลาดของเธอกลับถูกระบบรับว่าเป็นคำตอบยืนยัน และพลังงานลึกลับเข้าสู่ร่างกายของเอด้า
"อ-นั่นอะไร?"
'ไม่ต้องห่วง ฉันจะอธิบายทีละอย่างให้ฟัง'
เธอได้ยินเสียงนักซ์ดังขึ้นในหัวโดยตรงจนสะดุ้ง
…
อีกด้านหนึ่ง ในห้องโถงที่กว้างใหญ่กว่าห้องในคฤหาสน์ของเฟลเบอร์ตามาก มีชายสองคน คนหนึ่งผมบลอนด์ หน้าตาหล่อเหลา สวมเสื้อคลุมสีดำลายสีน้ำตาล และอีกคนผมสีเงิน หน้าตาหล่อไม่แพ้กันหรืออาจจะหล่อกว่า สวมเสื้อคลุมสีขาวบริสุทธิ์ลายทอง นั่งอยู่บนบัลลังก์สองอันเคียงข้างกัน บ่งบอกว่าทั้งคู่มีสถานะเท่ากัน
ทั้งสองคือฮีธ ฮาร์ดวิกและแอลเจอร์ แบนเนอร์เมนต์ตามลำดับ
หญิงคนหนึ่งสวมชุดรัดรูปสีดำที่ปกคลุมร่างกายทั้งหมด พร้อมหน้ากากปิดหน้า กำลังคุกเข่าต่อหน้าพวกเขา ดูเหมือนจะกำลังรายงานบางอย่าง
"งั้นบอกฉันสิว่าทำไมยายเอด้านั่นยังไม่ตาย?"
ชายผมเงิน แอลเจอร์ แบนเนอร์เมนต์ เอ่ยถาม
"ใช่เลย เลข 8 กับ 9 เป็นไรบ้าง ทำไมยังไม่กลับมารายงาน?"
ฮีธ ฮาร์ดวิกถามตามมา
"หาตัวเลข 8 และ 9 ไม่เจอ ตรวจจุดพบปะลับด้วยแล้ว แต่ไม่มีเขาอยู่ที่นั่นเหมือนกัน ฉันคาดว่าถูกฆ่าหรือถูกจับแล้ว"
"ถูกจับ!?" แอลเจอร์ตะโกนด้วยความตกใจ มีความหวาดกลัวปรากฏบนใบหน้า
หญิงสวมหน้ากากขมวดคิ้วเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเขา แต่สีหน้ากลับเป็นปกติแล้วเธอก็รายงานต่อ
"ไม่ต้องห่วงนะค่ะ มาร์ควิสแอลเจอร์ ถึงจะถูกจับก็เถอะ เราฝึกพวกเขาไว้ให้ไม่พูดอะไรเพิ่ม พวกเขาจะฆ่าตัวตายทันทีที่มีโอกาส"
มาร์ควิสถอนหายใจโล่งอกเมื่อได้ยินเช่นนั้น ส่วนเรื่องห่วงชีวิตลูกน้อง?
วายร้ายหนไหนทำแบบนั้น?
ไม่เคยอ่านเจอแบบนั้นสักที
ทันใดนั้น ฮีธ ฮาร์ดวิกขมวดคิ้วแล้วถาม
"เอด้าเป็นผู้บ่มเพาะระดับ Master เลข 8 กับ 9 ก็เป็นผู้บ่มเพาะระดับ Master เช่นกัน ถึจะสู้เธอไม่ได้ด้วยเหตุผลอะไรสักอย่าง การหนีก็ไม่น่าจะมีปัญหานะ? พวกเขาแพ้ยังไง? มีใครช่วยเธอเหรอ?"
ตาของแอลเจอร์เบิกกว้างเช่นกัน ก่อนปรบมือ แล้วชายสวมเสื้อโค้ตสีดำทับเสื้อเชิ้ตสีขาวก็ปรากฏตัวขึ้น
"ขอรับการทักทาย มาร์ควิสแอลเจอร์"
เขาคือพ่อบ้านของมาร์ควิสแอลเจอร์
"คนที่เดินทางไปกับเอด้าเป็นใคร?"
"มาร์ควิสแอลเจอร์ครับ เขาเป็นหัวหน้าบริษัทค้าของบางอย่างที่มาจากราชวงศ์วูด และอยู่ที่นี่เพื่อขายสินค้าบางอย่าง"
"ฉันไม่สนเรื่องบริษัทหรืออะไรของมัน เขาชื่ออะไร?"
"ดิโอ แบรนโด"