เอ็ดด้าเปิดใช้ [พรางกาย] ทันทีและออกจากวัง เธอวิ่งเต็มฝีเท้าที่จะทำได้ ขณะที่ความคิดมากมายวนเวียนในหัว
'ฉันแค่หวังว่าเขาจะไม่เริ่มสู้กับพวกเขา! ฉันกลัวจริงๆ ไม่ว่าจะยังไง พวกเขาก็ยังเป็นมือสังหารของตระกูลมาร์ควิส ต้องเก่งแน่ๆ!'
เธอเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นไปอีก ไม่กี่นาทีต่อมา เธอก็ปรากฏตัวตรงหน้าคฤหาสน์ของเฟลเบอร์ตาและเข้าไปในบ้านทันที
เนื่องจากเธอเปิดใช้ [พรางกาย] ไว้ จึงไม่มีใครมองเห็นเธอเข้าไป เธอจึงเข้าไปในห้องอาหารได้โดยไม่มีอะไรขวาง แต่ภาพที่เห็นทำให้เธอตกตะลึงอย่างมาก
ดิโอและหญิงอีกสามคน หนึ่งในนั้นน่าจะเป็นไวเคาน์ต์เฟลเบอร์ตา และอีกสองคนน่าจะเป็นสาวใช้ของเธอ กำลังนั่งโต๊ะอาหารทานเย็นอยู่
สามสาวแข่งกันป้อนอาหารคำต่อไปให้เขา ส่วนนักซ์นั่งมองทุกอย่างด้วยรอยยิ้ม
บรรยากาศดูคึกคัก แต่เมื่อเธอสังเกตเห็นร่างสี่ศพนอนอยู่ด้านหลังโต๊ะ ตาเธอเบิกกว้าง
'พวกนี้คือมือสังหารที่เขาพูดถึงเหรอ?'
เธอยืนนิ่งไปชั่วขณะ และก็หลุดจากอาการมึนงงเมื่อทั้งสี่คนทานเย็นเสร็จและนักซ์พึมพำ
"เอ๊ะ? ทำไมเอ็ดด้าถึงชักช้าจัง? หลงทางเหรอเปล่า? เธอไม่รู้ที่อยู่ของเจ้าหรอ?"
"ไม่หรอก ในฐานะหัวหน้าสาวใช้ แม้เธอจะไม่ได้ใกล้ชิดฉันมากนัก แต่เธอต้องรู้ที่อยู่ของฉันแน่" เฟลเบอร์ตาตอบ
'เธออยู่ไหน? สาวใช้โรคจิตของฉัน?'
เสียงของนักซ์ดังขึ้นในหัวเธอ เธอจึงปิด [พรางกาย] ทันทีและปรากฏตัวตรงหน้าพวกเขา
"โอ! เธอมาแล้ว"
นักซ์พึมพำ แต่ในใจเขาก็แปลกใจ
'ทำไม [รับรู้] ของฉันถึงตรวจไม่พบเธอ? เพราะ [พรางกาย] เป็นสกิลระดับสูงกว่า [รับรู้] เหรอ? อืม ก็เป็นไปได้...'
เขาส่ายหัวแล้วยิ้มอ่อนโยน เดินเข้าไปหาเอ็ดด้าและยื่นมือออกไป
เอ็ดด้ายิ้มตอบแล้วจับมือเขา ทั้งสองเดินไปนั่งบนเก้าอี้
"เอาล่ะ ขอแนะนำตัวกันก่อน"
นักซ์ยิ้มก่อนชี้ไปที่เขา
"ขอโทษที่เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับนะเอ็ดด้า ฉันจะบอกเหตุผมทีหลัง แต่ตอนนี้รู้ไว้ก่อนว่า ชื่อของฉันไม่ใช่ดิโอ ชื่อจริงของฉันคือ นักซ์ เลียนเดอร์"
แม้เอ็ดด้าจะประหลาดใจ แต่เธอก็ไม่ได้สนใจมากนัก ตอนนี้เธอกำลังมองไวเคาน์ต์เฟลเบอร์ตาที่ยิ้มให้เธออยู่
เธออยากรู้ตัวตนของเธอมาก มากจริงๆ แม้ว่าเธอจะเดาออกคร่าวๆ แล้วก็ตาม
"เอาล่ะ มาดูคนที่เธอสงสัยมากที่สุดกัน เธอคือเฟล เธอรู้จักในนามไวเคาน์ต์เฟลเบอร์ตา อาเลวาย เธอก็เป็นผู้หญิงคนแรกที่ฉันหลงรัก"
รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของเฟลเบอร์ตาเมื่อได้ยินเขาพูด เธอมองไปที่เอ็ดด้าที่มองเธออยู่ด้วยแววตาที่บอกถึงความไม่พอใจบางอย่าง ใบหน้าของเฟลแสดงความดูถูกออกมาชั่วขณะก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มหวาน
"สวัสดีจ๊ะ เอ็ดด้า~ หวังว่าจะได้รับเธอเป็นน้องสาวนะ~"
"นี่สไกล่า สาวใช้จิ้มจ้ามีชีวิตชีวาของฉัน"
"และนี่เลน สาวใช้จริงจังแต่ขี้อายของฉัน"
"และพวกเธอครับ นี่เอ็ดด้า สาวใช้โรคจิตตัวแสบ"
"โรคจิตเหรอ?" สไกล่าถามพร้อมกะพริบตา
"ใช่ เธอโรคจิตมาก" นักซ์ตอบพร้อมยิ้ม ส่วนหน้าเอ็ดด้าแดงก่ำด้วยความอาย
แม้เธอจะยอมรับแล้วว่าตัวเองเป็นโรคจิต แต่เมื่อคนอื่นรู้ เธอก็ยังอายอยู่ดี
ดวงตาของสไกล่าเป็นประกายเมื่อเข้าใจ เธอมองไปที่เอ็ดด้า เธอเชื่อไม่ได้ว่าหัวหน้าสาวใช้ที่ดูจริงจังตลอดเวลากลับเป็นคนโรคจิต
เนื่องจากเธอก็เป็นสาวใช้เหมือนกัน เธอจึงสงสัยเรื่องเอ็ดด้ามาก แต่เธอมักลืมถามนักซ์เสมอเพราะความคิดอื่นๆ กินเวลาไปหมด
เฟลและเลนก็เช่นกัน พวกเธอสงสัยเรื่องเอ็ดด้า แต่ก็ไม่ได้สนใจมากพอที่จะถามนักซ์เพราะพวกเธอยุ่งอยู่กับ 'เรื่องอื่น' เหมือนกัน
"ฉ-ฉันไม่ได้โรคจิตนะ..." เอ็ดด้าพึมพำ พยายามรักษาเกียรติที่เหลืออยู่นิดหน่อยในฐานะหัวหน้าสาวใช้ของวังหลวง แต่เมื่อสายตาเธอไปตกบนนักซ์ที่ยิ้มล้อเลียนเธอ ใบหน้าเธอก็แดงยิ่งกว่าเดิมและยอมรับไป
"ฉ-ฉันอาจจะโรคจิตนิดหน่อย..."
"ฮ่าๆๆ~" เห็นเธอทำตัวแบบนั้น นักซ์ก็อดหัวเราะไม่ได้
เขารู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมต่อเอ็ดด้า จึงเริ่มเปิดเผยความลับทั้งหมด
"อายอะไรเอ็ดด้า ใครๆ ก็มีเรื่องส่วนตัวที่คนไม่กี่คนรู้ มันไม่น่าอายหรอก แถมยังเพิ่มเสน่ห์ให้เธออีก"
"เช่น เฟลที่นั่นน่ะ มีแรงกระตุ้นที่ควบคุมไม่ได้ที่จะเป็น 'ฝ่ายคุม' บนเตียง แต่ก็ล้มเหลวทุกที"
ครานี้ใบหน้าของเฟลเบอร์ตาก็แดงก่ำ แต่นักซ์ยังไม่จบ เขาชี้ไปที่สไกล่าและพูดต่อ
"สไกล่าที่นั่นมีนิสัยแปลกๆ คือชอบดมกางเกงในหลังจากเสร็จสิ้นกลางคืน เธอบอกว่าสงสัยเรื่องเซ็กส์ แต่ฉันว่าเธอก็แค่โรคจิตนั่นแหละ"
"เลนที่นั่นแปลกถึงขนาดที่ว่า แม้ชอบมีเซ็กส์ แต่ขี้อายเกินกว่าจะพูดหรือขอ ฉันสงสัยมาตลอดว่ามันเป็นไปได้ยังไง เพราะตอนครางเสียงเธอหนว่าใคร"
ใบหน้าของสไกล่าและเลนก็แดงตามไปด้วย ภาพหญิงสาวสี่คนต่างก้มหน้าด้วยความอายนั้นช่างดึงดูดเหลือเกิน นักซ์ยิ้มในใจพลางลูบหัวสไกล่า
แต่ไม่นาน สายตาของเอ็ดด้าก็ตกไปที่ร่างสี่ศพที่นอนอยู่บนพื้น เธอจึงถาม
"อืม... นี่พวกมือสังหารที่ตระกูลแบนเนอร์เมนส่งมาเหรอ?"
นักซ์กะพริบตาก่อนจะมองไปที่ร่างศพแล้วพึมพำ
"อ้อ ใช่สิ พวกเขาก็อยู่ที่นี่ด้วย..."